Δίκτυο

Αλλ΄ αντ΄ άλλων…

Τα «χώσαμε» στους αλλοδαπούς του Ευρωπαϊκού Βραβείου Θεάτρου για την κατάπτυστη απόφαση να μη βραβεύσουν τον Πέτερ Τσάντεκ, ε, δεν πρέπει να αφήσουμε να περάσει έτσι και το ελληνικό μέρος της ευθύνηςτου ΚΘΒΕ- για την οργάνωση των εκδηλώσεων του Βραβείου στη Θεσσαλονίκη. Κατ΄ αρχάς η προβολή του θεσμού ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Το ΚΘΒΕ δεν κατάφερε να κινητοποιήσει ούτε λίγες εκατοντάδες θεατρόφιλουςπου ελπίζω ότι διαθέτει η Θεσσαλονίκη…- ώστε τα εισιτήρια να μην είναι τόσο ντροπιαστικά λίγα όσο άκουσα. Δεύτερον: Οι τιμές 60 (!), 40, 30 και για φοιτητές 25 και 20 ευρώ των εισιτηρίων για τις παραστάσεις ενός αδρά επιδοτούμενου με κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης θεσμού ήταν απαράδεκτα υψηλές- άλλος ένας λόγος βασικός για τη χαμηλότατη προσέλευση κοινού. Τρίτον: Στις παραστάσεις οφείλεις να έχεις αριθμημένα εισιτήρια και προσκλήσεις και όχι να υποχρεώνεις τους θεατές να κάνουν ουρά και να στριμώχνονται και να σπρώχνονται για μια θέση της προκοπής. Και ακόμα περισσότερο, είναι εξωφρενικό, ενώ μοιράζεις προσκλήσεις χωρίς αρίθμηση, να έχεις πουλήσει και… αριθμημένα εισιτήρια. Κι όταν φτάνουν οι κάτοχοι που έχουν σκάσει τα εξήντα τους ευρώ, έκπληκτοι να βρίσκουν τις θέσεις τους κατειλημμένες από τους άλλους που έχουν θέσεις χωρίς αρίθμηση. ΤΟ μπάχαλο. Και τέταρτον: Όταν λήγει η τελετή απονομής και γίνεται διάλειμμα, ειδοποιείς τους θεατές ότι, αν βγουν στο φουαγιέ, για να ξαναμπούν για την παράσταση του «Πέερ Γκιντ» που ακολουθεί θα πρέπει να έχουν μαζί το απόκομμα του εισιτηρίου τους. Κι αν δεν το κάνεις και δεν το έχουν, δεν τους απαγορεύεις (!!) την είσοδο. Αυτά προς γνώσιν και συμμόρφωσιν για την επόμενη χρονιά που οι εκδηλώσεις του Ευρωπαϊκού Βραβείου Θεάτρου θα γίνουν και πάλι στη Θεσσαλονίκη από το ΚΘΒΕ. Οι ευγενέστατοι άνθρωποι του Θεάτρου που έχυσαν αίμα για να σώσουν την κατάσταση και οι επίσης ευγενέστατοι φοιτητές που επιστρατεύτηκαν, δεν αρκούν. Χρειάζεται ΟΡΓΑΝΩΣΗ.


Μήλον της Έριδος

Δύσκολο, όπως όλα δείχνουν, θα είναι το έργο της Δικαιοσύνης που θα κληθεί να αποδώσει τα του καίσαρος τω καίσαρι- στην προκειμένη περίπτωση τον πίνακα του Νίκου Χατζηκυριάκου- Γκίκα «Ο δρόμος προς την Ιτέα» σε εκείνον που πραγματικά του ανήκει. Το Μουσείο Μπενάκη, στο οποίο έχει κληροδοτήσει ο ζωγράφος τα έργα του, θα αποφασίσει τι θα πράξει ύστερα από συνεδρίαση της Διοικητικής Επιτροπής. Η απόφασή του θα έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς «Ο δρόμος προς την Ιτέα» είναι ο πρώτος από τους περίπου 60 πίνακες που εκλάπησαν από το σπίτι του ζωγράφου το 1988 (εκ των οποίων 40 έχουν ήδη εντοπιστεί) ο οποίος εμφανίζεται στην αγορά (σε δημοπρασία από όπου και απεσύρθη) και είναι καταγεγραμμένος σε (αδημοσίευτη) λίστα που κατέχει το μουσείο. Από την πλευρά του συλλέκτη στον οποίο ανήκει ο πίνακας έγινε γνωστό πως αγοράστηκε από γκαλερί της Θεσσαλονίκης δύο χρόνια πριν από την κλοπή, γεγονός που φέρεται να αποδεικνύεται και εγγράφως. Πώς και πότε θα ξεμπερδευτεί τούτο το κουβάρι…


Έξω απ΄ την πόρτα

Κλειστές θύρες αντίκρυσαν χθες στις 10 π.μ. οι ξένοι επισκέπτες της Ακρόπολης, αφού εκατοντάδες έκτακτοι εργαζόμενοι του υπουργείου Πολιτισμού- είκοσι οκτώ αρεοπαγίτες αποφάσισαν τις προάλλες ότι τα πολιτικά δικαστήρια δεν είναι πλέον αρμόδια να κρίνουν αν οι εργαζόμενοι ενός υπουργείου καλύπτουν πάγιες και συνεχείς ανάγκες και αυτοί οι εργαζόμενοι που κρατήθηκαν τα τελευταία χρόνια στις θέσεις τους με τα δόντια χάρη σε ασφαλιστικά μέτρα, αντιμετωπίζουν από αύριο τη θλιβερή προοπτική να πεταχτούν στο δρόμο- βγήκαν στον δρόμο. Στο μεταξύ, εκατοντάδες άλλοι άνεργοι διορίζονται από την Κεντρική Υπηρεσία για να πιάσουν τα ζεστά ακόμη στασίδια. Μόνο μια πολιτική λύση θα μπορούσε να βρει έναν τρόπο να τους βγάλει από την απελπισία. Το υπουργείο Πολιτισμού έχει 5.500 κενές οργανικές θέσεις. Να δούμε τι θα βρει να πει ο Πρωθυπουργός στις διαμαρτυρίες που ετοιμάζουν εν όψει των εγκαινίων της Μεγάλης Έκθεσης Βιβλίου, απόψε στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου.