Ένα πηγαινέλα παρελθόντος -παρόντος

Έχουμε μιαν εναλλαγή αλήθειας-μυθοπλασίας, ένα πηγαινέλα παρελθόντος-παρόντος, δίχως ούτε έναν διάλογο στις 300 σελίδες του κειμένου, που είναι όλο γραμμένο σε ενεστώτα χρόνο. Εν πλω, η συμπαθής Βιργινία Λατούρ, χάρη στον Ιάπωνα εργοδότη-ευεργέτη της, εξελίσσεται: ανακαλύπτει γνώσεις αλλά και τον ίδιο της τον εαυτό, ανθίζει μέσα από την ενατένιση του ουρανού, των νεφών και της νεφολογίας, ξεφεύγει από τη μίζερη παρισινή καθημερινότητά της. Όμως, αυτή η μάλλον στοιχειώδης πλοκή είναι εν τέλει υποταγμένη σε μιαν άλλη ιστορία: στην ευρύτερη πορεία της ανθρωπότητας προς την επιστημονική γνώση των φυσικών φαινομένων, αλλά και τη χρήση της εν λόγω γνώσης στην υπηρεσία της οικονομίας (βαπόρια στο πέλαγος) ή και της στρατιωτικής βίας. Από τη μετεωρολογική προϊστορία των ερασιτεχνών (κάτι σαν την αλχημεία-πρόδρομο της χημείας), περνάμε στη συστηματική-χρηστική γνώση. Βοηθούσης και της δυσοίωνης επικαιρότητας (κλιματική αλλαγή), τα ενημερωτικά και στοχαστικά κομμάτια του βιβλίου είναι τελικά και τα πιο δυνατά. Μακράν.