Του άρεσε να διασκεδάζει

Θα έμπαινε στον πειρασμό κανείς να υποθέσει ότι ο Πολ Ποτ ήταν ένας από εκείνους τους βλαμμένους ασκητές που μίσησαν τους συνανθρώπους τους επειδή δεν τους έπαιζαν στο γυμνάσιο τα κορίτσια. Λάθος. Ο Πολ Ποτ ήταν εξαιρετικά πιο πολύπλοκος και αναπάντεχα πιο… συμπαθητικός. «Αντίθετα από τους περισσότερους συνομηλίκους του, είχε περάσει τη δοκιμασία του δόκιμου βουδιστή μοναχού, την κατήχηση ενός ρωμαιοκαθολικού δημοτικού σχολείου, εφηβεία στην Πνομ Πεν μέσα στο βασιλικό χαρέμι, μεσαίο σχολείο εμποτισμένο με τις αξίες της Γαλλίας του Βισί (της ελεγχόμενης από τους Γερμανούς κατά τον πόλεμο)… Δεν ήταν καθόλου ασκητικός. Είναι γνωστές οι νεανικές ερωτικές του περιπέτειες με τις νεαρές του παλατιού, η φήμη του την πρώτη του χρονιά στο Παρίσι και νωρίτερα ως νεαρού “που του αρέσει να διασκεδάζει”, η αγάπη του για τη μουσική και το χορό…». Θα μπορούσε να διαπρέψει και αυτός ως εθνικιστής ηγέτης των Αδεσμεύτων, στα χνάρια του Νάσερ και του Νεχρού. Τι τον μεταμόρφωσε σε ιδεοληπτικό μακελάρη;