ΜΕ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΟΦΤΕΡΟ ΜΥΑΛΟ

Μπορεί να επιδιδόμαστε σε οδομαχίες με την Αστυνομία πιο πολύ από κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα και το σύνθημα «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» να το έχουμε κάνει καραμέλα, ωστόσο στα μυθιστορήματά μας τουλάχιστον οι μπάτσοι κάθε άλλο παρά γουρούνια είναι και σίγουρα όχι δολοφόνοι. Πάρτε για παράδειγμα τον αστυνόμο Α΄ Μιλτιάδη Τουμπλή της Μαρίας Γαβαλά. Τύπος μοναχικός με συχνά ανορθόδοξες μεθόδους, κουρασμένος από το δημόσιο και τη γραφειοκρατία, κρύβει κάτω από το ενίοτε απότομο ύφος του, έναν άνθρωπο με αισθήματα και κοφτερό μυαλό. Στο τέλος θα βγει σε πρόωρη σύνταξη, γιατί έχει βαρεθεί την Αστυνομία και τη βία, και προτιμάει το ψάρεμα.

Ο Μισιρλής, ο αστυνόμος της Μιμής Θεοχάρη, είναι ο κλασικός επαρχιακός αστυνόμος, που γνωρίζει τους κατοίκους της περιοχής, τη ζωή τους, την προσωπική ιστορία του καθενός και τα μυστικά τους. Κινείται με μεγάλη διακριτικότητα και σε φιλικό επίπεδο. Περισσότερη σημασία από τη σύλληψη του δολοφόνου έχει γι΄ αυτόν η μη διατάραξη της ήσυχης επαρχιακής ζωής.

Ο επιθεωρητής Χένρι Μακντάουαλ της Μάιρας Παπαθανασοπούλου, είναι ένας άνθρωπος πληγωμένος από τον ξαφνικό θάνατο της γυναίκας του. Η γνωριμία με μια ιατροδικαστίνα θα τον κάνει ζηλιάρη και ευάλωτο. Προσπαθεί να εξιχνιάσει έναν φόνο, ενώ παραπαίει ανάμεσα στο καθήκον και στα προσωπικά του. Τι να πω; Ότι οι συγγραφείς αστυνομικών (χωρίς να εξαιρώ τον εαυτό μου) είναι τα πιο φιλικά διακείμενα προς την Αστυνομία άτομα στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία; Θα συνιστούσα στους μπάτσους να διαβάζουν αστυνομικά. Μπορεί να μη συμφιλιωθούν με τους κουκουλοφόρους, θα συμφιλιωθούν όμως με τους συγγραφείς.