Λίγο… σοβιετικό χιούμορ

Μεγάλωσε σε μια χώρα που λεγόταν Σοβιετική Ένωση. Τι σημαίνει αυτό για έναν έφηβο; «Είχα υπέροχα παιδικά χρόνια, υπέροχη εφηβεία- οι πρώτοι έρωτες…». Γελάει. «Χιούμορ κάνω».

Και δεν νιώθατε καταπίεση; «Όχι». Με εκπλήττετε. Περίμενα άλλη απάντηση…

«Εννοώ πως όλοι ξέραμε τότε ποιο είναι το κακό και ποιος είναι ο εχθρός. Και υπήρχε αντίσταση. Αλλά όλα ήταν καθαρά. Τώρα δεν είναι καθαρά».

Η ανεξαρτητοποίηση, το 1990, της Λιθουανίας με τη διάσπαση της ΕΣΣΔ τι σήμαινε; Εθνική απελευθέρωση ή απαλλαγή από τον κομμουνισμό;

«Σκληρή ερώτηση». Διστάζει.

«Αυτά τα χρόνια τα θυμάμαι σαν εποχή ευφορίας. Όταν ήμουν μαθητής ζωγραφίζαμε σε χαρτάκια τα τρία χρώματα της λιθουανικής σημαίας και καρφιτσώναμε τα χαρτάκια στο πέτο, από τη μέσα μεριά, για να μην τα βλέπουνε οι δάσκαλοί μας. Και σηκώναμε συνωμοτικά το πέτο και τα δείχναμε ο ένας στον άλλον. Κι αν σε πιάνανε είχες μεγάλο πρόβλημα κι εσύ και οι γονείς σου. Για πρώτη φορά το 1988 είδα ανθρώπους να περπατούν στους δρόμους με τη λιθουανική σημαία. Όχι, το περιεχόμενο δεν ήταν ιδεολογικό. Η μόνη αγωνία μου ήταν μήπως με πιάσουν και με στείλουν στον σοβιετικό στρατό».

Κάνατε την πρώτη σας σκηνοθεσία στα 22 και πήρατε βραβείο.Ήταν πιο εύκολα για τους νέους τότε;

«Ήμουν τυχερός που ξεκίνησα στη σοβιετική περίοδο την καριέρα μου. Υπήρχε υποδομή και όλα ήταν πολύ πιο φιλικά για τους νέους. Τώρα, είτε είσαι νέος είτε όχι, είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα στο θέατρο: διαφθορά και νεποτισμός. Σήμερα δεν θα είχα καμιά ελπίδα».