Το σουηδικό μοντέλο και η Ελλάς

Ο κ. Νίκος Καρακίτσος και η κ. Νίκη Χριστοδουλίδου, από τη Θεσσαλονίκη, γράφουν για το σουηδικό μοντέλο:

«Με αφορμή τις συζητήσεις που συχνά γίνονται για το σουηδικό μοντέλο ως αιτία προόδου αυτής της κοινωνίας, αναφέρεται:

1. Η μεγάλη φορολόγηση των υψηλών εισοδημάτων.

2. Η κοινωνική προστασία των αδυνάτων.

3. Η δωρεάν, πλήρης υγειονομική περίθαλψη.

4. Το αδιάφθορο των δημόσιων υπηρεσιών.

5. Η δωρεάν Παιδεία, με υψηλό ποσοστό του ΑΕΠ.

Και άλλα παραπλήσια μέτρα. Ταπεινά θα αναφέρουμε ότι ο λόγος, σημαντικός, της καλής διακυβέρνησης της χώρας τους, είναι η συλλογική ηγεσία των κομμάτων. Κάθε κόμμα έχει τη διοίκησή του (Ρartisty relsen), η οποία απαρτίζεται από μία ομάδα, συνήθως μικρότερη των είκοσι ατόμων. Τα μέλη του κόμματος εκλέγουν τη διοίκησή του, η οποία επιλέγει τον αρχηγό τους, τους υπουργούς, από τα μέλη ή όχι της διοίκησης, καταρτίζει το πρόγραμμα διακυβέρνησης της χώρας και ασκεί πλήρη εξουσία. Ο αρχηγός του κόμματος είναι πρώτος μεταξύ ίσων. Η διοίκηση μπορεί να αλλάξει αρχηγό. Μη νομίζει κανείς ότι όλοι θέλουν να γίνουν πρωθυπουργοί. Συμβαίνει να αναζητούν αρχηγό μεταξύ τους και κανείς να μη θέλει… (Αλλιώς θέλει στη χώρα μας, η φιλαρχία, το μικρόβιο της φυλής). Είναι δυσκολότερο για την ομάδα αυτών των ανθρώπων να πάρει λανθασμένες αποφάσεις και ευκολότερο να γίνει από έναν πρωθυπουργό- δικτάτορα, τον οποίο η αυταρέσκεια και ο αυταρχισμός, το επακόλουθο της ενός ανδρός αρχής, τον κάνει μέρα με τη μέρα χειρότερο. Εκλέγουμε ένα κόμμα να κυβερνήσει τη χώρα ή έναν δικτάτορα; Και περιμένουμε έντεκα εκατομμύρια άνθρωποι, τι θα αποφασίσει ο ένας. Το ονομάζουμε αυτό Δημοκρατία; Θα υπενθυμίσουμε τη φράση: “Γεια σου Γιώργο, ήρθες;”, τα γέλια και τα χειροκροτήματα εκατόν εξήντα τόσων “αντιπροσώπων” του λαού. Ύβρις κατά την αρχαιοελληνική και νεοελληνική έννοια. Το έχει ξανακάνει και κανείς επικοινωνιολόγος δεν τον συμβούλεψε. Η Ιστορία μάς διδάσκει: Κάθε φορά που η Δεξιά έρχεται στην εξουσία, με την αλαζονεία και τον αυταρχισμό που τη διακρίνουν, η χώρα οδεύει προς την εσωτερική κατοχή και τις περισσότερες φορές με επιτυχία».