Οι κινητοποιήσεις στα πανεπιστήμια

Πολλοί αναγνώστες μάς γράφουν με αφορμή τις κινητοποιήσεις φοιτητών και πανεπιστημιακών για τις μεταρρυθμίσεις που προωθεί το υπουργείο Παιδείας και η κυβέρνηση:

Ο κ. Γεώργιος Μαλτίδης, φοιτητής Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών Πανεπιστημίου Πατρών, γράφει για τις καταλήψεις:

«Από την περασμένη άνοιξη, οπότε και προτάθηκε ο νόμος-πλαίσιο, δεν έχουν σταματήσει οι επιδρομές εξωπανεπιστημιακών ατόμων στα πανεπιστήμια όλης της χώρας, καταστρέφοντας τη δημόσια περιουσία και απασχολώντας τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Όταν μία κυβέρνηση προσπαθεί να προωθήσει μια μεταρρύθμιση, η οποία ώς τώρα έβρισκε αντίθετους πολλούς πολίτες και την περίοδο αυτή των προωθήσεων διαδραματίζονται συνεχώς τέτοιου είδους περιστατικά, που αναδεικνύουν την ανάγκη εφαρμογής της προωθούμενης μεταρρύθμισης, οι πολίτες θα έπρεπε να απορούν και να δυσπιστούν ως προς την πηγή του κακού».

Ο κ. Σπύρος Γιακουμάκης, επίκουρος καθηγητής ΕΜΠ, αναφέρει μεταξύ άλλων:

«Αμ ο άλλος… ο διοπτροφόρος επιχειρηματίας που ξεσάλωσε από τηλεοράσεως κατά των “κωλόπαιδων” με οργίλο ύφος… πολύ θα ήθελε κι αυτός μονάχα τους “επιμελείς” που θα δικαιούνται άτοκων δανείων, που θα διαβάζουν ακούραστα σε χαλεπούς καιρούς (όπως ο Μακαριότατος), που δεν θα αντιδρούν στο παραμικρό, που θα ακούνε με μεγάλη προσοχή τη μαμά τους και που εντέλει θα παντρευτούν με συνοικέσιο, καθ΄ ότι δεν θα υπάρχει χρόνος για έρωτες. Η δε κυρία υπουργός θα χαμογελάει ευτυχισμένη στο ψηλότερο πάτωμα του ΥΠΕΠΘ. “Τέτοιους νέους θέλουμε! ” θα μονολογεί, με κίνδυνο να της ξεφύγει ένα ανεπαίσθητο δάγκωμα των χειλιών που θα κατέστρεφε το λαμπερό κραγιόν της». Ο κ. Κωνσταντίνος Παπανικολάου, φοιτητής του Πανεπιστημίου Πειραιά, γράφει:

«Η σημερινή κυβέρνηση Ν.Δ. χρησιμοποιεί πάρα πολύ τη στατιστική επιστήμη μέσω των δημοσκοπήσεων για να δικαιολογήσει τη “δικαιοσύνη” των πολιτικών αποφάσεων που παίρνει. Χρησιμοποιεί αυτές τις δημοσκοπήσεις για να παρουσιάσει μία “σιωπηρή πλειοψηφία” ενάντια σε “δυναμικές μειοψηφίες” που αντιδρούν. Να θυμίσω ότι οι όροι σιωπηρή πλειοψηφία και δυναμικές μειοψηφίες έχουν χρησιμοποιηθεί για να λασπολογηθούν κοινωνικοί αντίπαλοι των πιο αντιδραστικών συντηρητικών και δεξιών κυβερνήσεων τύπου Κωνσταντίνου Καραμανλή του πρεσβύτερου, Μητσοτάκη, Θάτσερ, Ρίγκαν, Ντε Γκωλ. Η σημερινή κυβερνητική εξουσία επαναλαμβάνει αυτά τα επιχειρήματα για να δικαιολογήσει τις υπερσυντηρητικές θέσεις της».

Ο κ. Νίκος Τσιρώνης, οικονομολόγος, από την Αθήνα, γράφει για το άρθρο 16 και τις κινητοποιήσεις:

«Για το άρθρο 16. Εκπαιδευτικοί, φοιτητές και καθηγητές ΑΕΙ προετοιμάζουν το πρώτο συλλαλητήριο» επιγράφετε δημοσίευμά σας.

Όλοι αυτοί επέλεξαν τον πιο πρόσφορο, τον πιο αποτελεσματικό τρόπο για να επιτευχθεί η ποιοτική αναβάθμιση της Εκπαιδεύσεως σε όλες τις βαθμίδες!».

Ο κ. Αλέξανδρος Κορομηλάς γράφει για τους κουκουλοφόρους:

«Το κοινωνικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι οι κουκουλοφόροι, τα πέντε αυτοκίνητα που καίγονται σε κάθε πορεία, οι τρεις βιτρίνες τραπεζών που σπάνε… Είμαι ευτυχισμένος που ζω στην Ελλάδα!».

Oκ. Χρήστος- Γεώργιος Αρβανίτης, πτυχιούχος Νομικής, γράφει για τις κινητοποιήσεις των πανεπιστημιακών: «Κάθε εργαζόμενος έχει το συνδικαλιστικό δικαίωμα να απεργήσει, αλλά υπάρχουν διάφορες μορφές απεργίας, όπως λευκή απεργία, στάση. Γιατί οι πανεπιστημιακοί δεν επιλέγουν τη στάση, για να είναι όλοι ευχαριστημένοι (καθηγητές- φοιτητές); Διότι με τη στάση, 1) δεν χάνεται ούτε διδακτικό έργο ούτε εξετάσεις και 2) αφού η κυβερνητική πλειοψηφία θα περάσει το νομοσχέδιο γιατί οι πανεπιστημιακοί δεν κάνουν στάση για να μην παραδοθούν αμαχητί;».