«Εγώ δεν ανήκω στην κατηγορία των γαμπρών του δημάρχου. Γνώρισα τη Βερόνικα στη Ζαχάρω πριν από επτά χρόνια. Ερωτευτήκαμε, πήγα στη Μολδαβία, γνώρισα τους γονείς της και παντρευτήκαμε. Έχουμε έναν γιο έξι μηνών και είμαστε ευτυχισμένοι». Ο κ. Γρηγόρης Αβραμόπουλος είναι ένας από τους περίπου 45 άνδρες από τη Ζαχάρω που έχουν παντρευτεί γυναίκες που προέρχονται από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
«Το πρόβλημα είναι υπαρκτό και αισθητό σε όλη την ελληνική περιφέρεια, όπου τα χωριά ρημάζουν επειδή οι νέες κοπέλες φεύγουν και μένουν πίσω τους νέοι που καταλήγουν γεροντοπαλίκαρα», υποστηρίζει ο δήμαρχος Ζαχάρως ή αλλιώς της Sugartown κ. Πανταζής Χρονόπουλος. «Για εμένα ήταν το υπ΄ αριθμόν “1” πρόβλημα του τόπου και δεσμεύθηκα προεκλογικά το 2002 ότι, εφόσον εκλεγώ, θα το επιλύσω. Ήδη έχουν γίνει 45 μεικτοί γάμοι στη Ζαχάρω και έχουν γεννηθεί 22 παιδιά».
«Δεν ζουν μόνο άνδρες εδώ κι ας προσπαθούν να μας βάλουν στο περιθώριο», λέει χωρίς να κρύβει το παράπονό της η κ. Γεωργία Δρακοπούλου που μαζί με τον σύζυγό της Βασίλη έχουν την καφετέρια «Sugartown» η οποία χάρισε και τον τίτλο στο ντοκιμαντέρ του Κίμωνα Τσακίρη που γυρίστηκε στη Ζαχάρω, με κύριο θέμα την «εισαγωγή» Ρωσίδων ώστε να παντρευτούν οι άνδρες της πόλης που δεν έβρισκαν νύφες από τον τόπο τους. «Οι άνθρωποι είναι πολύ ζεστοί και φιλόξενοι, εδώ. Ο καιρός είναι πολύ καλύτερος και ζω ευτυχισμένη μαζί με τον άνδρα μου», λέει η Νατάσα που γεννήθηκε στο Κλιν της Ρωσίας και μένει πια μόνιμα στη Ζαχάρω. Η πρώτη αποστολή του δημάρχου με την κωδική ονομασία «Εισαγόμενες νύφες από τη Ρωσία» άρχισε το 2005. Ο κ. Χρονόπουλος απέστειλε διερευνητικά έναν δικό του άνθρωπο στο Κλιν, ο οποίος συναντήθηκε με τον ορθόδοξο ιερέα της πόλης, τον πατέρα Ανατόλι. Εκεί συμφωνήθηκε η ρωσική πλευρά να στείλει για ανάλογη… βολιδοσκόπηση έναν ψυχίατρο από το Κλιν και τη γυναίκα του στη Ζαχάρω πριν πραγματοποιηθεί το πρώτο ταξίδι των εργένηδων τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς.
Γυναίκες από την Αλβανία και τη Βουλγαρία αφήνουν αδιάφορο τον ανδρικό πληθυσμό
«Είμαι ευτυχισμένος». «Πήγαμε 15 άνδρες από τη Ζαχάρω στο Κλιν και γνωριστήκαμε με γυναίκες εκεί. Ξεκινήσαμε τηλέφωνα και αλληλογραφία και τον Ιανουάριο του 2006 όσοι είχαμε κρατήσει κάποια επαφή περιμέναμε και γνωρίσαμε τελικά από κοντά τις νύφες που έφτασαν εδώ. Σήμερα είμαι παντρεμένος και πολύ ευτυχισμένος», λέει ο κ. Κώστας που γνώρισε τη γυναίκα του χάρη στο ταξίδι που οργάνωσε ο δήμαρχος.
Για τον σκηνοθέτη της ταινίας «Sugartown», Κίμωνα Τσακίρη, που ακολούθησε την αποστολή στο Κλιν, η Ζαχάρω είναι παρατημένη από την Πολιτεία. «Έμεινα σχεδόν έναν χρόνο στη Ζαχάρω και διεπίστωσα ότι το πρόβλημα είναι όντως πολύ σοβαρό. Ο δήμος έχει εκτός από την πόλη άλλα 19 χωριά και στα περισσότερα δεν υπάρχει ούτε μία γυναίκα. Όσο κι αν 
«Όχι δεν είναι αλήθεια. Δέκα με δεκαπέντε χρόνια είναι η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στα ζευγάρια. Τα περισσότερα δεν έχουν μεγάλη διαφορά ηλικίας». αντιτείνει ο κ. Β. Δρακόπουλος.
Στην ευρύτερη περιοχή της Ζαχάρως έχουν εγκατασταθεί τα τελευταία 15 χρόνια πολλές γυναίκες από την Αλβανία και τη Βουλγαρία, αφήνοντας ωστόσο παντελώς αδιάφορο τον ανδρικό πληθυσμό.
Στα θερμοκήπια της περιοχής εργάζονται όμως και πολλές γυναίκες από τη Ρουμανία· και δεν είναι λίγες αυτές που ελπίζουν να βρουν έναν Έλληνα, να παντρευτούν και να μείνουν στη Ζαχάρω. «Δεν λέω πως δεν το έχω σκεφτεί. Εάν είναι καλός, γιατί όχι; Θα ήθελα να παντρευτώ Έλληνα, να μείνω εδώ και να σταματήσω να δουλεύω στις ελιές και τα θερμοκήπια», λέει η 20χρονη Κάμπι από την Κραϊοβα. Είναι ευτυχισμένοι. «Τα περισσότερα μεικτά ζευγάρια είναι ευτυχισμένα» υποστηρίζει ο κ. Στάθης Γεντίμης, επιχειρηματίας που απασχολεί αρκετές μετανάστριες από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. «Στο Γιαννιτσοχώρι δύο ντόπιοι έχουν παντρευτεί Ρωσίδες και στη Ζαχάρω είναι καμιά σαρανταριά. Αλλά και παλαιότερα παντρευόμασταν γυναίκες από άλλες περιοχές της Ελλάδας. Φαίνεται πως μας τραβάνε περισσότερο οι ξένες!».
Ανάλογη είναι και η περίπτωση του Νίκου Χρονόπουλου και της γυναίκας του Μικαέλας. Εκείνη από το Κίεβο ήρθε για δουλειά στην Ελλάδα, γνωρίστηκαν πριν από 10 χρόνια, παντρεύτηκαν και ζουν μαζί στη Ζαχάρω.
«Κι εγώ γνώρισα τη γυναίκα μου εδώ κι ας ήταν από τη Μολδαβία. Είχε τελειώσει τη Σχολή Καλών Τεχνών αλλά εκεί η τέχνη πληρώνεται πολύ φθηνά και δεν τα έβγαζε πέρα», λέει ο κ. Γρηγόρης Αβραμόπουλος. «Μπορώ να καταλάβω τους συγχωριανούς μου που ταξίδεψαν στη Ρωσία για να βρουν το ταίρι τους κι ας μην ανήκω στην ίδια κατηγορία. Κάνουμε παρέα γιατί κι εγώ είμαι παντρεμένος με ξένη και χρειάζεται να προσαρμοστούμε λίγο και στις δικές τους ανάγκες και ιδιαιτερότητες».
Η ταινία ανάβει τα αίματα
Στη Ζαχάρω πάντως συναντά κανείς ελάχιστες Ρωσίδες. Οι περισσότερες – λένε οι ντόπιοι- είναι μικρομάνες και μένουν στα σπίτια τους. Πιο δραστήριες επιχειρηματικά πάντως αποδεικνύονται στην περιοχή Αλβανίδες και Βουλγάρες, που είναι εγκατεστημένες βέβαια περισσότερα χρόνια. Στα καφενεία και στις καφετέριες της πόλης ωστόσο η ταινία του Κίμωνα Τσακίρη ανάβει ακόμη τα αίματα. Πολλοί λένε ότι διαφημίζεται ο τόπος, αλλά είναι κρίμα που δεν υπάρχουν σκηνές από τα ομορφότερα τοπία της περιοχής για να προσελκύσουν επισκέπτες. Άλλοι θεωρούν ότι «διασύρεται η Ζαχάρω επειδή οι άνδρες αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν για να βρουν νύφες». Υπάρχει βέβαια και η άποψη αρκετών γυναικών που συνοψίζεται στα εξής: «Γιατί ο δήμαρχος φέρνει μόνο γυναίκες; Γιατί δεν κανονίζει να πάμε κι εμείς να βρούμε άνδρες ψηλούς, ξανθούς και με γαλανά μάτια στη Ρωσία;»
