κυριαρχία της

ΠΛΗΘΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ ΕΧΟΥΝ
ΠΕΡΙΓΡΑΨΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΥΕΤΗ ΤΡΟΧΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ
ΚΑΙ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ
ΤΩΝ ΑΕΙ. Η ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΠΕΡΙΤΤΕΥΕΙ. ΟΜΩΣ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΣΥΜΠΥΚΝΩΝΕΙ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ ΕΜΦΑΝΗ ΤΑ ΔΟΜΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ- ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΦΑΣΗ
Αν θέλουμε να συμπυκνώσουμε σε λίγα λόγια την ουσία αυτών των διεργασιών, μπορούμε να πούμε ότι δημιουργούνται πολιτικές συνθήκες που επιτρέπουν στη Ν.Δ. να οικοδομήσει μια μεσοπρόθεσμη κυριαρχία. Και αυτό κάνει, εν μέρει συνειδητά εν μέρει τυχαία, σχεδόν ανεπαισθήτως, σαν τα καβαφικά τείχη. Μια κυριαρχία που θα θεμελιώνεται σε δύο πυλώνες. Ο πρώτος είναι ο «κοινός νους» μιας μοντέρνας κοινωνίας που έχει ξεπεράσει σε σημαντικό βαθμό τους παραδοσιακούς ιδεολογισμούς και τις στερεοτυπικές παβλωφικού τύπου αντιδράσεις στις προκλήσεις της πραγματικότητας. Ο δεύτερος είναι ένας soft Συντηρητισμός, όχι της ακροδεξιάς, ούτε της «παλιάς Δεξιάς», ούτε της οπισθοδρόμησης. Ένας δημοκρατικός συντηρητισμός, που εν πολλοίς διαμορφώνεται ανακλαστικά: από τις αδυναμίες των αντιπάλων και τον ελεύθερο χώρο που αυτές αφήνουν. Και ο ελεύθερος

Η εκπαίδευση εξελίσσεται στο προνομιακό θέμα στο οποίο η Ν.Δ. θα οικοδομήσει τον νέο λόγο και τη νέα φυσιογνωμία της. Δεν το είχε σχεδιάσει. Της ήρθε στο πιάτο

χώρος δεν είναι άλλος από τον «κοινό νου» μιας μοντέρνας κοινωνίας- και εδώ ο κύκλος κλείνει.

Το τρίτο βήμα της Ν.Δ.
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια αλλαγή πλεύσης της Ν.Δ. που κατά έναν τρόπο την επαναφέρει στη φυσιολογική της ρότα. Αφύσικη ήταν η λαϊκίστικη ρητορεία, η προγραμματική αφασία και η λαϊκομετωπική (!) σύμπλευση με το ΚΚΕ και τον ΣΥΝ κατά την αντιπολιτευτική περίοδο. Ως κυβέρνηση η Ν.Δ. ξόδεψε την ώς τώρα θητεία της κατεδαφίζοντας τις προηγούμενες πολιτικές, μαζί και τα επιτεύγματα της περιόδου Σημίτη, αντικαθιστώντας τες με το τίποτα. Αρχάριοι και ατζαμήδες υπουργοί συνέχιζαν να καταγγέλλουν το ΠΑΣΟΚ σαν να ήταν ακόμα στην αντιπολίτευση, εκμεταλλευόμενοι την πραγματική αιτία της νίκης τους, που ήταν η κόπωση του εκλογικού σώματος από την εικοσάχρονη κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ. Ποιου ΠΑΣΟΚ; Πρωτίστως του «τοπικού ΠΑΣΟΚου», δηλαδή του συστήματος εξουσίας που είχε παγιωθεί σε όλο το πλέγμα των συμφύσεων κράτους- κοινωνίας, από τις ΔΕΚΟ ώς τους δήμους. Η πολιτική της κατεδάφισης και του ερασιτεχνισμού της νεόκοπης κυβέρνησης σκεπαζόταν με έναν «ιδεολογικό»- επικοινωνιακό λόγο που είχαμε ονομάσει «λαϊκισμό της κοινοτοπίας». Υπερβολή; Όποιος έπειτα από λίγα χρόνια ανατρέξει στους λόγους των ηγετών της Ν.Δ. θα μείνει ασφαλώς έκπληκτος με την κενολογία, την κοινοτοπία και τις άκακες γενικολογίες. Όλοι όμως μαθαίνουν σιγά σιγά, έστω και στου κασίδη το κεφάλι. Άλλωστε οι δημοσκοπήσεις έδιναν και εξακολουθούν να δίνουν σιγουριά στους κυβερνώντες. Έτσι, το επόμενο βήμα ήταν η υιοθέτηση της ρητορικής των μεταρρυθμίσεων. Βεβαίως, μεταρρυθμίσεις ακούμε και μεταρρυθμίσεις δεν βλέπουμε, όμως ήδη είχε γίνει ένα βήμα πέρα από την κενολογία. Το τρίτο βήμα γίνεται τώρα. Η ίδια η ζωή προσφέρει το υλικό (εκπαίδευση, επανεμφάνιση τρομοκρατίας, δημόσια τάξη, κ.λπ) και οι αδυναμίες των αντιπάλων μεταφράζουν το υλικό σε πολιτική. Πολιτική του κοινού νου που απευθύνεται στον κοινό νου και που όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις επιβραβεύεται από τον κοινό νου. Επαναλαμβάνω την άποψη που ήδη έχω διατυπώσει: η Ν.Δ. δεν έχει «κρυφή ατζέντα». Τώρα διαμορφώνει την ατζέντα με την οποία θα διεκδικήσει την επόμενη τετραετία και θα διαμορφώσει τη νέα της φυσιογνωμία. Ο κύκλος της λαϊκιστικής αντιπολίτευσης και της λαϊκιστικής κοινοτοπίας έχει κλείσει. Τώρα θα παρουσιαστεί ως συνεχιστής του αναγκαίου εκσυγχρονισμού, των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων. Σε ένα κλίμα soft Συντηρητισμού. Θα στοιχημάτιζα ότι δεν θα αργήσουμε να δούμε τη Ν.Δ. να «αποκαθιστά» στον επικοινωνιακό της λόγο τον Κ. Σημίτη. Κούφια αριστεροσύνη
Η εκπαίδευση εξελίσσεται στο προνομιακό θέμα στο οποίο η Ν.Δ. θα οικοδομήσει τον νέο λόγο και τη νέα φυσιογνωμία της. Δεν το είχε σχεδιάσει. Της ήρθε στο πιάτο. Ή καλύτερα, της το προσέφεραν στο πιάτο. Κατ΄ αρχήν, το ποικιλώνυμο μπλοκ της αριστεράς των ΑΕΙ. Όλοι βλέπουμε τηλεόραση και δεν χρειάζεται να επεκταθούμε στο επώδυνο αυτό θέμα. Ο λόγος, η πρακτική και η τακτική που κυριαρχεί σε αυτό το μπλοκ μοιάζει δυστυχώς να έχει κολλήσει στην επαύριο της Μεταπολίτευσης. Σαν άδειο κέλυφος. Λόγος παρωχημένος που προσπαθεί να υποκινήσει ανακλαστικά μιας άλλης εποχής την οποία η κοινωνία αντιμετωπίζει πλέον όχι με τη λήθη, αλλά με το αίσθημα μιας κατακτημένης δημοκρατικής κανονικότητας. Γι΄ αυτό ο λόγος ακούγεται κούφιος. Γι΄ αυτό οι άλλοι τον ακούνε συγκαταβατικά. Πρόκειται ίσως για μοναδική περίπτωση στη σημερινή ελληνική κοινωνία. Αρκεί να συγκρίνει κανείς τον αλματώδη εκσυγχρονισμό και την εντυπωσιακή αναβάθμιση της θεσμικής κουλτούρας και του λόγου που έχουν πετύχει από τη Μεταπολίτευση ώς σήμερα άλλοι θεσμοί- μαζί οι λειτουργοί και οι εργαζόμενοι σε αυτούς. Είναι λυπηρό, αλλά έτσι είναι. Κάνει λάθος η πολιτική ηγεσία του ΚΚΕ και του ΣΥΝ αν νομίζουν ότι ο απλός πολίτης δεν καταγράφει αυτήν την απόκλιση. Σίγουρα πάντως την έχει αντιληφθεί και την εκμεταλλεύεται η Ν.Δ., η οποία τρίβει τα χέρια καθώς βρήκε μπροστά της έναν πήχυ τόσο χαμηλό. Η αρτηριοσκλήρωση των μεν, γίνεται εύσημο εκσυγχρονισμού και μεταρρυθμιστικής διάθεσης της κυβέρνησης. Η Ν.Δ. χειρίζεται με προσοχή αυτό το «χαρτί». Δεν καταγγέλλει, αφήνει την «εικόνα» να μιλήσει από μόνη της, τους «πρωταγωνιστές» να αυτοεκτεθούν. Δεν απαξιώνει τους πολιτικούς χώρους του ΚΚΕ και του ΣΥΝ, δεν θέλει να κόψει τους δεσμούς που τόσο χρήσιμοι αποδείχτηκαν προκειμένου να πλευροκοπήσουν το ΠΑΣΟΚ.