Σπαρταριστό κύκνειο άσμα

«Μείζονες ποιητές της Αρκαδίας και της Μαγνησίας» σε λογοτεχνικές και ερωτικές περιπέτειες: οι ήρωες του κύκνειου άσματος του Δημήτρη Κεχαΐδη «Σαγαπωσυνεχεια». Που αποσπάσματά του διάβασε ο Λευτέρης Βογιατζής, για πρώτη φορά δημόσια, απλά και άμεσα και αγαπησιάρικα και αστεία το βράδυ του Σαββάτου στο φιλόξενο- και ασφυκτικά γεμάτο- «Άλεκτον» του Κώστα Καρτελιά.

Πολύ γέλιο. Και συγκίνηση. Ένα δάκρυ που κυλούσε ανάμεσα σε γέλια σπαρταριστά- όπως στον Τ σέχωφ: ό,τι ακριβώς ταίριαζε στον Δημήτρη Κεχαΐδη.

Στην εκδήλωση για τον έξοχο θεατρικό συγγραφέα μας με την οποία έκανε πρεμιέρα το φετινό «Θεατρικό Αναλόγιο». Δεν τον θυμηθήκαμε. Στις 15 Δεκεμβρίου. Που έκλεισε ένας χρόνος από τη μέρα που μας άφησε. Ούτε μνημόσυνα «επίσημα», ούτε αναγγελίες, ούτε δελτία Τύπου για να μας τον θυμίσουν . Είναι τόσα, εξάλλου, γύρω μας που τους δίνουμε προτεραιότητα… Αλλά και οι άνθρωποί του σίγουρα ήξεραν πως έτσι θα το ΄θελε ο Δημήτρης Κεχαΐδης.

Το «Θεατρικό Αναλόγιο» όμως, που μπαίνοντας στη δεύτερη χρονιά του υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Σίσσυς Παπαθανασίου αποδεικνύει ότι και ξέρει και μπορεί, δεν τον ξέχασε. Και του αφιέρωσε τη φετινή διοργάνωσή του ανοίγοντάς την με την εκδήλωση αυτή.

Η οποία άνοιξε με ένα χορταστικό, καλοφτιαγμένο βίντεο που έφερε κοντά μας αυτόν τον παιχνιδιάρη ποιητή με το δικό του ξεχωριστό, αφοπλιστικό χιούμορ, το καθόλου προσποιητό, που το ΄χε στο κύτταρό του· τον Τρικαλινό που μεγάλωσε στον Βόλο με τα πολλά ποδήλατα χωρίς να ξεχάσει τα αποπνικτικά καλοκαιρινά απομεσήμερα στα Τρίκαλα και ο οποίος , με σπάνια ενάργεια, έδωσε θεατρική ψυχή στους ανθρώπους του κάμπου και της επαρχίας.

Η αποκάλυψη της βραδιάς, βέβαια, ήταν τα αποσπάσματα από το μισοτελειωμένο έργο που άφησε και που ακούστηκαν κάτω από τη φωτογραφία με το παιδάκι που ήταν κάποτε ο Κεχαΐδης. Η

 ΙΝFΟ

Το «Θεατρικό Αναλόγιο» 2007 συνεχίζεται μέχρι και την Τετάρτη στο «Άλεκτον» (Σφακτηρίας 23 και Πλαταιών, Κεραμεικός, τηλ.
2 1 0-3222.001 ,
κρατήσεις στο τηλ.
6973.376886).
Εισιτήριο: 5 ευρώ για κάθε μέρα.

γυναίκα του Ελένη Χαβιαρά- η Λένα του- που μαζί έγραψαν δυο από τα καλύτερα έργα του- το «Δάφνες και πικροδάφνες» και το «Με δύναμη από την Κηφισιά»-, παραμερίζοντας διακριτικά τη συγκίνησή της, έκανε την εισαγωγή και τις συνδέσεις και ο Λευτέρης Βογιατζής που έχει ανεβάσει με ανεπανάληπτο τρόπο το «Με δύναμη από την Κηφισιά»- και που, αδιόρθωτος, για άλλη μια φορά μας άφησε να περιμένουμε έξω από το θέατρο γιατί έκανε μέσα μια τελευταία πρόβα…- διάβασε σκηνές που «ανασυνέθεσε» η Ελένη Χαβιαρά αναγεννώντας μας και την ελπίδα ότι θα μπορέσει να δουλέψει και να ολοκληρώσει, με «παραλήπτη» τον Λευτέρη Βογιατζή, το έργο. Που φαίνεται σπαρταριστό και στο οποίο ο Κεχαΐδης- και πάλι- ανά πάσα στιγμή «εμβολίζει» την ποίησή του σαν να «ντρέπεται» γι΄ αυτή, σαρκάζοντας και αυτοσαρκαζόμενος.

Η εκδήλωση έκλεισε με προβολή φωτογραφιών του- ο Κεχαΐδης παιδάκι, έφηβος στρατιώτης, νεαρός συγγραφέας-, εκείνο το γελαστό πρόσωπο, το ιδιαίτερο στόμα με τις ζάρες πλάι, όταν χαμογελούσε, τα μάτια τα έξυπνα, τα περιπαικτικά… Και όσοι ήμασταν εκεί, νομίζω, νιώσαμε ότι καθόλου δεν τον έχουμε ξεχάσει. Αλλά τον «αγαπαμεσυνεχεια».

Στο δεύτερο μέροςτης βραδιάς παρουσιάστηκε ο ενδιαφέρων- αλλά κάπως μακροσκελής- μονόλογος του νεαρού Σταμάτη Πολενάκη «Τ ο τελευταίο όνειρο της Έμιλι Ντίκινσον», εμπνευσμένος από την υπέροχη Αμερικανίδα ποιήτρια του 19ου αιώνα, που τον ζωντάνεψε και θερμά τον υπερασπίστηκε, σε σκηνοθεσία Έφης Θεοδώρου, μια από τις πολύ καλές νεώτερες ηθοποιούς μας, η Ιωάννα Τσιριγκούλη.