Θέλει τόλμη να ανεβάσεις μονόπρακτα για τον θάνατο και συζητήσεις με ένα φέρετρο. Ο Νίκος Μαστοράκης το τολμά για την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού «Ή ταν αρχικά μια πρόταση του Νίκου Κούρκουλου. Με ρώτησε αν θα ήθελα να κάνω πάλι ένα ελληνικό έργο. Του απάντησα ότι βεβαίως και θέλω. Γιατί το ελληνικό έργο είναι πάνω απ΄ όλα. Και του πρότεινα τα μονόπρακτα αυτά που τα είχα από χρόνια υπόψη μου και ήθελα να τα κάνω». Τα πέντε αυτά μονόπρακτα για τα οποία μιλάει ο σκηνοθέτης Νίκος Μαστοράκης, που η παράστασή του με «Το γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη θριαμβεύει στην Νέα Σκηνή του Εθνικούθα παίζεται μέχρι 25 Ιανουαρίου στο θέατρο «Χώρα»-, τα υπογράφει ο αξέχαστος Βασίλης Ζιώγας που έφυγε από τη ζωή το 2001 και είναι: «Συζήτηση με ένα φέρετρο» (1956), «Ο Μέγας Μπεηζάχ» (1957), «Το λαστιχένιο φέρετρο» (1957)- το μόνο που έχει παρουσιαστεί επίσημα στην Ελλάδα (από το Πειραματικό Θέατρο της Μαριέττας Ριάλδη σε σκηνοθεσία Μηνά Χρηστίδη)-, «Οι μπριζόλες» (1957) και «Εστιατόριο “Ηumanismus”» (1958). Συμπεριλαμβάνονται στον τόμο «Εννέα μονόπρακτα» και ο Νίκος Μαστοράκης τα ανεβάζει για την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού υπό τον γενικό τίτλο «Θανάτω θάνατον».

«Κοινό θέμα τους είναι ο θάνατος. Ο Ζιώγας έχει ένα πολύ ιδιόρρυθμο χιούμορ. Προσπάθησα να τα συνδυάσω με άλλα κείμενα που βρήκα, σε ένα ενιαίο πρόγραμμα- διαλογισμό πάνω στον θάνατο. Και μας προέκυψε μια ρεβί, μια επιθεώρηση θανάτου. Με νούμερα, με σόλα... Αλλά χωρίς τραγούδια».

Τα «συμπληρωματικά» κείμενα είναι ένα απόσπασμα από την «Αυτοβιογραφία ενός μυθιστορήματος» του Μισέλ Φάις που διατρέχει όλη την παράσταση, δύο διηγήματα του Μάριου Χάκκα, ένα ποίημα του Αχιλλέα Παράσχου, μια μαθητική έκθεση, μια παράδοση από μάθημα της Ιατροδικαστικής ...

Γ ια την αισθητική δεν θέλει να πει πολλά ο Νίκος Μαστοράκης. «Σε ένα “χώρο ανάμνησης” κυλάει, όπου οι άνθρωποι έχουν βάλει τα καλά τους για να πάνε σε μια κηδεία. Τώρα που βλέπω την παράσταση (σ.σ. δύο μέρες πριν από την πρεμιέρα) αναστατώνομαι. Μπορεί να υπάρχουν και αντιδράσεις».

 ΙΝFΟ

Στο «Από Μηχανής Θέατρο»- Μεγάλη Σκηνή (Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο, 21 0 5231 1 3 1). Από σήμερα, στις 21 .00. Εισιτήρια: 20, 10 ευρώ (φοιτητικό).

Το «Θανάτω θάνατον» ανεβαίνει σε δραματουργική επεξεργασία και μουσική επιμέλεια του σκηνοθέτη, με σκηνικά και κοστούμια Εύας Μανιδάκη και χορογραφία Μαρίας Αλβανού. Παίζουν: Νίκος Αλεξίου, Νικολέττα Βλαβιανού, Τζίνα Θλιβέρη, Μαρία Κεχαγιόγλου, Δημήτρης Κουτρουβιδέας, Δημήτρης Λιόλιος, Χρήστος Νάστος, Δέσποινα Παπάζογλου, Γιάννος Περλέγκας.

Είναι, ουσιαστικά, η τρίτη φορά που το Εθνικό παρουσιάζει Βασίλη Ζιώγα- οι δύο προηγούμενες παραστάσεις είχαν ευτυχήσει. Η πρώτη ήταν τη σεζόν 1 976- 77 , όταν ανέβηκαν από τον Κώστα Μπάκα και με τον τίτλο «Δύο μονόπρακτα», στην τότε Νέα Σκηνή του, το ήδη παιγμένο «Προξενιό της Αντιγόνης» και η άπαιχτη «Κωμωδία της μύγας». («Η κωμωδία της μύγας» επαναλήφθηκε, πάντα στη Νέα Σκηνή, τη σεζόν 1978-79, σε κοινό πρόγραμμα με το «Ματς» του Γιώργου Μανιώτη που είχε σκηνοθετήσει ο Γιώργος Μεσσάλας τον χειμώνα 1977-78). Ενώ τη σεζόν 1 98687 ο Νίκος Αρμάος ανέβασε και πάλι στη Νέα Σκηνή την κωμωδία του Βασίλη Ζιώγα «Οι γάμοι».


«Η άλλη όψη της ζωής»

«Το μυστήριο του θανάτου, που κυριαρχεί τόσο έντονα στα πρώιμα αυτά έργα, είναι βέβαια η άλλη όψη του μυστηρίου της ζωής» γράφει ο Βάλτερ Πούχνερ στο μελέτημά του «Ο Βασίλης Ζιώγας και ο υπερρεαλισμός στο νεοελληνικό θέατρο», που μέρος του αναδημοσιεύεται στο πρόγραμμα της παράστασης. «Ήδη εδώ φανερώνεται το αδιέξοδο των εγωκεντρικών αντιλήψεων της δυτικής κοσμοθεωρίας, που το υπερβαίνει ο Ζιώγας με το αλάνθαστο αισθητήριο της ελληνικής παράδοσης: η αθανασία είναι συλλογική και οι δυνάμεις της ζωής δεν περιορίζονται μόνο στον άνθρωπο, είναι σ΄ όλη τη Φύση, είναι συμπαντική δύναμη».

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από