[ Διάλογοι ]

Τρένα
ΔΕΝ ξέρω αν είναι προορισμένη για τις σελίδες της Πολιτικής Ιστορίας. Ωστόσο, εγώ καταγράφω- προς τέρψιν σας- τη στιχομυθία Καρόλου Παπούλια- Μιχάλη Λιάπη όπως την αποδίδει το Προεδρικό Μέγαρο. Βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

ΛΙΑΠΗΣ:Κύριε Πρόεδρε, χρόνια πολλά.Καλή χρονιά! ΠΡΟΕΔΡΟΣ:Καλώς τον.Καλή χρονιά!

ΛΙΑΠΗΣ:Πώς είσθε; ΠΡΟΕΔΡΟΣ:Εσύ;Καλά; ΛΙΑΠΗΣ [αναφερόμενος στην Προεδρία Κωνσταντίνου Καραμανλή]:Εδώ αισθάνομαι σαν στο σπίτι μου.Έχω ζήσει πέντε χρόνια.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ:Μάλιστα.Χαίρομαι γιατί μπαίνει ο νέος χρόνος με την ευαισθησία του τρένου.

ΛΙΑΠΗΣ:Ευχαριστώ πολύ. Ελπίζω να σας κάνω καλό ποδαρικό.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ [επιμένει στα σιδηροδρομικά]:Είναι βέβαιο αυτό.Νομίζω ότι το τρένο προχωράει…

ΛΙΑΠΗΣ:Το τρένο προχωράει… αλλά είχα την ταλαιπωρία με το αεροπλάνο,όπως μάθατε και εσείς.Επτά ώρες καθήσαμε στην Ιρλανδία.Ήταν αυτή η απειλή βόμβας.Αλλά τέλος καλό,όλα καλά.Ο κόσμος ταλαιπωρήθηκε αρκετά. Υπάρχουν αυτά.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ:Σωστά. ΛΙΑΠΗΣ:Ήταν οι κακές συγκυρίες με το Ιράκ εκείνες τις ημέρες.

ΜΑΛΛΟΝ το πνεύμα των εορτών απέτρεψε ένα πιο σοβαρό- ή σοβαροφανές- ξεκίνημα της κουβέντας μεταξύ Μισέλ και Προέδρου…