Φαινόμενα

Σενάρια για πάσα χρήση

Το σενάριο που θέλει τους Δίδυμους Πύργους να καταρρέουν από εκρηκτικά, αποτελεί ένα ακόμη από τα πάμπολλα που καταναλώνει ο μιντιακός πολιτισμός
Παραμονές Χριστουγέννων, εποχή που η παράδοση θέλει τα παραμύθια να αναλαμβάνουν την ανακούφιση από τον καθημερινό μόχθο της επιβίωσης, παραμύθια με κάθε μορ φή, ανάλογα με την εποχή και τη μυθολογία της. Στη δική μας , που η τηλεοπτική πραγματικότητα έχει αντικαταστήσει τη μαγεία του μεταφυσικού με τη μαγγανεία της τεχνολογίας της, τα παραμύθια έχουν αντικατασταθεί από «σενάρια», υποθέσεις που αφορούν έναν συνδυασμό πραγματικών δεδομένων και φαντασίας για την ερμηνεία σημαντικών γεγονότων ή για την ανάγνωση μιας σκοτεινής απειλής και φυσικά κάθε άλλο παρά τη χριστουγεννιάτικη περίοδο περιμένουμε.

Ωστόσο αυτή επέλεξε ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος για να παρουσιά σει ένα από τα ισχυρά σενάρια για το πώς κατέρρευσαν οι Δίδυμοι Πύργοι στη Νέα Υόρκη την 1 1η Σεπτεμβρίου, βασισμένο – σύμφωνα με τον Αμερικανό καλεσμένο του, που είναι ο εμπνευστής του- στην επιστημονική γνώση, η οποία τίθεται στην υπηρεσία της πολιτικής αμφισβήτησης, που σημαίνει ότι είναι ιδεολογικά φορτισμένο, όπως άλλωστε όλα τα σενάρια, είτε είναι επιστημονικά είτε προορίζονται για λαϊκή κατανάλωση. Το συγκεκριμένο, με την επιστημονικοφανή του ισχύ, ότι δηλαδή δεν είναι δυνατόν να προκάλεσαν την κατάρρευση των Δίδυμων Πύργων οι προσκρούσεις των αεροπλάνων και μάλιστα τόσο γρήγορα, προσφέρει τη δυνατότητα της αντιπαράθεσης σχεδόν με ίσους όρους μιντιακής προβολής, με εκείνο της κυβέρνησης Μπους. Αφενός γιατί ο εμπνευστής του είναι Αμερικανός επιστήμονας και αξιοποιεί την επιστημονική γνώση της χώρας του και αφετέρου γιατί αναμεταδίδεται από τα μίντια των δυτικών χωρών και σαν αντιπολίτευση στην μπουσική προπαγάνδα.

Η μιντιακή άλλωστε αξιοποίηση του συμβάντος της κατάρρευσης των Δίδυμων Πύργων on camera, ώστε να αποκτήσει τη δύναμη της μαζικής επιρροής συνειδήσεων, νοοτροπιών, πολιτικών συσχετισμών, το έχει φορτίσει με ε κείνη την ένταση που προκαλεί τον αυτόματο μηχανισμό της αμφισβήτησής του. Άλλωστε τα σενάρια για πλήθος α πειλών, κορυφαία γεγονότα και επιστημονικές ανακαλύψεις που προκάλεσαν ιστορικές αλλαγές, αποτελούν προϊόντα της δυτικής σκέψης που λειτουργεί με βάση την έννοια της αμφισβήτησης. Η αμφισβήτηση της χριστιανικής εκδοχής για τη δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου, για παράδειγμα, στάθηκε η αι τία για επιστημονικά σενάρια που οδήγησαν σε κορυφαίες θεωρίες, συστατικές του σύγχρονου πολιτισμού. Παράλληλα και σε πλήθος εκλαϊκευμένων, μυθολογικών κατασκευών που αναπαρήγαν τους τρόμους των κοινών θνητών για να τους εκτονώσουν ή και να τους κατευθύνουν προς πολιτικό όφελος. Ένα από τα κορυφαία σενάρια που καταναλώνονται από τις αρχές του 20ού αιώνα είναι για παράδειγμα η ύπαρξη ζωής στο Διάστημα ή έστω συνθηκών που την επιτρέπουν. Εδώ η ανθρώπινη φαντασία έχει μεγαλουργήσει. Πάντως χάρη στους «μύθους» του είδους, οι αμερικανικές κυβερνήσεις εξασφάλισαν τη συναίνεση των πολιτών για εξαιρετικά υψηλά κονδύλια που διοχετεύθηκαν σε διαστημικές έρευνες και κατ΄ επέκταση στην έρευνα της πολεμικής βιομηχανίας, αφού κατ΄ αρχήν η «εξωγήινη» ζωή αποτελεί απειλή. Άπειρα τα σενάρια που τροφοδότησαν τη μιντιακή αλυσίδα και εξακολουθούν να την τροφοδοτούν, προσφέροντας υλικό για λαϊκή κατανάλωση, ακριβώς επειδή βάζουν διαστημικό ντεκόρ στις παραδοσιακές και πλέον συντηρητικές νοοτροπίες και μυθολογίες των λαών της Δύσης. Τα διαστημικά πα ραμύθια αποτελούσαν ιδανική εμπορική συνταγή. Άλλωστε τους δείχνει αδυναμία προσφάτως και η λαϊκή τηλεόραση, με τον Κώστα Χαρδαβέλλα να κάνει εκπομπές για τα UFΟ και την Άννα Δρούζα να τον ξεπερνά με εκπομπές για τους εξωγήινους που έχουν ήδη έρθει στη Γη.
Για τη λατρεία του απίθανου

Η λατρεία του απίθανου αποτελούσε πάντα ιδανική πρόκληση για την κατασκευή «συνταγών» που απευθύνονταν στο μεγάλο κοινό. Στη μεν χολιγουντιανή εκδοχή τους συμπυκνώνουν τις αντιλήψεις για τον κόσμο και την ιδεολογία των συντηρητικών μαζών, στη δε επιστημονική και πολιτική εκδοχή τους προσφέρονται για την ενίσχυση τάσεων ή ιδεολογιών που αντιπαρατίθενται στις κυρίαρχες συνταγές ή «σενάρια» των ελίτ, των ομάδων εξουσίας . Όπως κι αν έ χει, παραμένει συναρπαστική η τηλεοπτική αναπαραγωγή τους και το πολιτικοκατασκοπευτικό τους περιεχόμενο τροφοδοτεί τη λαϊκή φαντασία ή και τη δικαιώνει, ιδίως την εγχώρια που εμπνέεται και από τον παραδοσιακό αντιαμερικανισμό.