το τέταρτο κουδούνι

Φταίω! Ναι, φταίω. Εγώ, ο πεζεβέγκης,ήμουν που ΄γραφα δέκα, δεκαπέντε χρόνια πριν , όταν η ελληνική κωμωδία είχε σχεδόν εξαφανιστεί: «Γιατί οι νέοι σεναριογράφοι της τηλεοπτικής κωμωδίας δε γράφουν και για το θέατρο;». Διότι ταλαντούχοι φαίνονταν. Και ξύπνιοι. Και σεμνοί. Και ήξεραν να γράφουν.

Πού να ξέρω, ο ρουφιάνος, τι θα επακολουθούσε… Πού να το ξέρω… Ότι οι «ταλαντούχοι» θα γινόντουσαν «ω της αθλιότητας!»- ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο… στιλός μας. Ότι οι «ξύπνιοι» θα αποδεικνύονταν απλώς αρπακολλατζήδες . Ότι οι «σεμνοί» εν τάχει θα καβαλούσαν αγρίως το καλάμι και θ΄ αλληθώριζαν απ΄ την έπαρση, σίγουροι ότι έχουν αρθεί στο ύψος ενός Αριστοφάνη, ενός Μολιέρου, ενός Γκόγκολ. Ότι αυτοί που «ήξεραν να γράφουν» θα ΄γραφαν πια έτσι που να ξερνάς στο πεζοδρόμιο.

Μea culpa, mea culpa!

Τον «Απόκοπο» του Μπεργαδή, ένα μεγάλης έκτασης ποίημα της Κρητικής Αναγέννησης, που γράφτηκε στα τέλη του 15ου αιώνα, τυπώθηκε στην Βενετία το 1519- το πρώτο ελληνικό κείμενο που τυπώθηκε στην Βενετία και σημαδεύει την απαρχή της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας- και που η έκδοση και το σχολιασμένο «ξανακοίταγμά» του οφείλεται στον Στυλιανό Αλεξίου, θα παρουσιάσουν σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα(στη φωτογραφία) τα παιδιά του θεσσαλονικιώτικου «Χώρου». Τους έχουμε γνωρίσει απ΄ τις αλλεπάλληλες εκδοχές της «Γκόλφως» που παρουσίασαν και στην Αθήνα- στις «Ρ οές» αλλά και πέρσι στο Φεστιβάλ Αθηνών, στο «Σχολείον»- και που παρουσιάζουν ακόμα, ενώ το καλοκαίρι, στο πνεύμα τούμε την… καλή έννοιαμπουλουκιού με το οποίο επιμένουν συνειδητά να λειτουργούν, ανέβασαν, με τον τίτλο «Εις το τέλος κωμωδία», μια συρραφή από νούτικες κωμωδίες με την οποία περιόδευσαν στα χωριά του νομού Τρικάλων.

Ο «Απόκοπος», με θέμα μια «ες Άδου κάθοδον», που θα συνδυαστεί στην παράσταση με τη νούτικη κωμωδία «Η ανάσταση του Λαζάρου», είναι μια πρώτη προσπάθεια εξοικείωσης της ομάδας με το αναγεννησιακό κρητικό ιδίωμα πριν καταπιαστεί με την «Ερωφίλη» του Χορτάτση.

Θα παίξουν η Δήμητρα Κουζά, ο Σταύρος Κώττας, η Έλενα Μαυρίδου, ο Θεόδωρος Οικονομίδης, ενώ με το θίασο θα συμπράξει κι ο Κώστας Γακίδης, γόνος ονομαστής μεγάλης οικογένειας μπουλουκτσήδων της Βόρειας Ελλάδας , που ΄χει τροφοδοτήσει την ομάδα με πλήθος νούτικων κωμωδιών απ΄ το οικογενειακό αρχείο του.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια, του Γιάννη Κατρανίτσα.

Κύριε Γιάννη Κότσιρα, δε νιώθετε γελοίος μ΄ αυτή τη φωτογραφία σας που μοίρασαν και που δημοσιεύεται παντού; Σας άρεσε, δηλαδή; Ή σας έπεισαν ότι σας αρέσει; Και ΠΟΙΟΣ σας έπεισε; Είστε σίγουρος για τις προθέσεις του απέναντί σας;

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Τι Ελλάς Ελλήνων(Ορθοδόξων) Χριστιανών που ΄μαστε ακόμα… Και δε λέω ούτε για τις επισκέψεις- δηλώσεις υποτελείας των πολιτικών μας αρχηγών στον Μακαριώτατο, ούτε για τηνπεντελική- γην και ύδωρ που του πρόσφερε ο Πρωθυπουργός προς ανέγερσιν καινούργιου(!!!)- γιατί; Δεν του αρέσει ο παλιός, του κ.κ. Χριστοδούλου;μητροπολιτικού ναού- δοξάστε με!

Λέω, ότι αρκεί απλώς να κατεβείς τις σκάλες στο Μετρό και… Άγιος Αντώνιος από ΄δώ, Άγιος Δημήτριος από ΄κεί. Να σταυροκοπηθείς σού ΄ρχεται. Άντε, μετά, να μην μπερδέψεις τις κατευθύνσεις …

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

«Πολλά έχουν δει τα μάτια μου, μ΄ αυτό μου φέρνει τρόμο…», τσιτάρισε προσφυώς τον Νίκο Καββαδία Θεσσαλονικιά με χιούμορ όταν ρωτήθηκε πώς της φάνηκε το « Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ που μόλις είχε δει στη Σκηνή «Σωκράτης Καραντινός» της Μονής Λαζαριστών. Και που ΄χει ανεβάσει ο Πέρης Μιχαηλίδης για το ΚΘΒΕ.

Έκανα την καρδιά μου πέτρα και πήγα κι εγώ- απογευματινή Τ ετάρτης. Ε, λοιπόν, να που ο στίχος του Καββαδία ωχριά μπροστά στα επί σκηνής τεκταινόμενα.

Με κλου την παράσταση των μαστόρων στο φινάλε, η οποία παίζεται α λα…

Καμπούκι με τους ηθοποιούς στο τέλος κάθε ατάκας να εκφέρουν κορακίστικα ιαπωνικής «τεχνοτροπίας»- «άι-γλιουγλιου-κου-γου-γλιου…»- όπως σε «γιαπωνέζικα» επιθεωρησιακά νούμερα, με τον εκ των μαστόρων Σφήνα να κάνει την αφήγηση της παιζόμενης «τραγωδίας» του Πύραμου και της Θίσβης ντυμένος με στολή μαοϊκήΚινέζοι, Γιαπωνέζοι, όλοι κίτρινοι…

Κατακαημένε Σαίξπηρ, δύστυχοι ηθοποιοί…

Επειδή, όμως, είμαι μαζοχιστής με τη βούλα, πέρασα και για βραδινή στο Μικρό Θέατρο. Όπου είδα έναν ΠουΓουΔουΜίτη (…) σκηνοθέτη- τον Αλεξάντερ Ποπόφσκι – και τους ηθοποιούς να προσπαθούνκαι να καταφέρνουν- να κάνουν παράσταση ένα χείμαρρο μπουρδολογίας που συνιστά το έργο της Έλενας Πέγκα «Καινούργιοι φίλοι».

Σούμα της αξέχαστης βραδιάς: ένα έργο χωρίς παράσταση και μια παράσταση χωρίς έργο. Αυτό θα πει ισορροπία!

Μελετώντας, κατόπιν, τα προγράμματα των δυο παραστάσεων στάθηκα στο βιογραφικό του σ. Απόστολου Γκλέτσου (φωτογραφία) που ερμηνεύειτρόπος του λέγειν…-
λέγειν…Όμπερον
στο «Όνειρο».

Όπου διαβάζω, στο πλαίσιο προφανώς της περιόδου αβάσταχτης ελαφρότητας του είναι που διάγει το Κ ΘΒΕ, να ΄χει δώσει- αντιγράφω επακριβώς: «Σπουδές: Δραματική Σχολή Γ. Θεοδοσιάδη.

Οικονομικές και Πολιτικές Επιστήμες στην ΑΣΟΕ. Ωκεανογραφία και εκπαίδευση δελφινιών στις ΗΠΑ».

Άντε, και καλά κρασά κ. Τσακίρογλου. Τα εφτά έκλεισε στις 25 Νοεμβρίου «Τ ο Τέταρτο Κουδούνι».

Μαμά, γερνάω σε πλατείες θεάτρων…