«Απέρριψα τον Φελίνι από ανασφάλεια»

«Απέρριψα προτάσεις των Φελίνι, Μπέκετ, Μπέργκμαν από ανασφάλεια και έλλειψη αυτοπεποίθησης», λέει ο Ντάστιν Χόφμαν αντικρούοντας έτσι τον ισχυρισμό που τον ήθελε να «το παίζει δύσκολος».

Ειδικά στην περίπτωση του Φελίνι, ο οποίος υπήρξε ο αγαπημένος του σκηνοθέτης, ψέγει εαυτόν λέγοντας πως ήταν ανοησία του. «Με ήθελε για την ταινία “Η πόλη των γυναικών”. Θα έπαιζα ακόμα και αμισθί αρκεί να βρισκόμουν υπό την καθοδήγησή του». Ωστόσο ο Χόφμαν έθεσε έναν όρο. Ο σκηνοθέτης ήθελε να γυρίσει όλη την ταινία χωρίς ήχο και να ντουμπλάρουν οι ηθοποιοί του τους διαλόγους ύστερα στο στούντιο. «Του είπα να καλύψω τα έξοδα της ηχοληψίας. Ο Φελίνι είπε όχι κι εγώ δεν δέχθηκα να συμμετάσχω».

Ο Ντάστιν Χόφμαν, με αφορμή τη νέα ταινία του «Stranger than Fiction» που μόλις βγήκε στους κινηματογράφους της Βρετανίας, αναφέρεται στα δύσκολα χρόνια που πέρασε στη Νέα Υ όρκη στις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60, τότε που πάλευε για τα προς το ζην με τους συγκάτοικούς του Χάκμαν και Ντιβάλ. Και εξομολογείται ότι η καριέρα του βασίστηκε στη ρετσινιά του «αποτυχημένου» που του είχε κολλήσει ο πατέρας του από μικρή ηλικία. «Φοβόμουν ότι θα αποτύχω σε ό,τι μεγάλο ή σπουδαίο αναλάβω. Είχα πειστεί ότι δεν θα κατάφερνα κάτι ποτέ. Δεν ήμουν ιδιαίτερα έξυπνος, ούτε καν όπως οι συνηθισμένοι άνθρωποι. Με το ζόρι τέλειωσα το σχολείο. Ήμουν ο αποτυχημένος της οικογένειας . Ο αδελφός μου, μεγαλύτερος από μένα, ήταν άριστος μαθητής , αρχηγός στην ομάδα ποδοσφαίρου και στην ομάδα μπάσκετ . Εγώ απλώς ήμουν ο κωμικός. Τότε κάποιος μου είπε, “ρε μεγάλε, είσαι πραγματικά αστείος” κι εγώ το εξέλαβα σαν “πραγματικά αποτυχημένος”».

Στο κολέγιο ένας συμμαθητής του τον παρότρυνε να επιλέξει το μάθημα της υποκριτικής διότι «είναι σαν τη γυμναστική, κανείς δεν παίρνει χαμηλή βαθμολογία». Μέντοράς του αργότερα στο κολέγιο υποκριτικής και θεατρικών σπουδών της Πασαντίνα υπήρξε ο αμφιλεγόμενος για την αποτελεσματικότητα του καθηγητής Μπάρνι Μπράουν. «Δεν μου μίλησε ποτέ για επιτυχία. Απλώς μου είχε πει “ό,τι κι αν επιλέξεις είσαι στο σωστό μέρος”. Και το άλλο επίσης: “πήγαινε στη Νέα Υόρκη. Θα περάσουν δέκα χρόνια προτού σου συμβεί κάτι σημαντικό”. Και είχε δίκιο. Δέκα χρόνια μετά, είχα μια δουλειά στην οποία μπορούσα να αποτύχω με αξιοπρέπεια διότι το 90% των συναδέλφων μου ήταν άνεργοι».