Απλά μαθήματα υποκριτικής

Χάρηκα που χαρήκανε όλοι και καλά ότι νικήσανε. Αυτοί και μόνο αυτοί οι
νικητές κι όλοι οι άλλοι ηττημένοι. Τέτοια σύσσωμη χαρά πια, τέτοια ταύτιση
αισθημάτων μόνο κάθε εκλογές έχει ο πολιτικός μας κόσμος. Ωραία το
ευχαριστηθήκανε πάλι το αποτέλεσμα της κάλπης. Ξέρουν αυτοί, το αναλύουν, το
επεξεργάζονται, το μακραίνουν, το κονταίνουν, το φέρνουν στα μέτρα τους, (τη
μανικοκόλληση πιο λάσκα λίγο, να μην κόβει στη διάσταση – έκταση), πέφτει κι
ένα «Διακύβευμα» για να θολώσει τα νερά, ρίχνουν και μια διαφωνία, μια
σύγκρουση για τη ζύμωση, τ’ αφήνουν να φουσκώσει το ζυμάρι, και μετά συμφωνούν
όλοι μαζί (τι ομοφωνία!) ότι πάμε για την επόμενη νίκη. Το πιστεύουνε δε τόσο
πολύ που φοράνε και το χαμόγελο του θριαμβευτή κατάσαρκα.

Τόσο στον κόσμο τους; Τόσο αλλού αντ’ αλλού; Τι ρόλος είναι αυτός και ποιου
ρεπερτορίου; Με ποιον σκηνοθέτη τον δούλεψαν και πάθανε τέτοια ταύτιση; Ούτε
το Actors Studio δεν έχει πετύχει τέτοιες επιδόσεις. Είναι μεγάλο κέρδος για
την τέχνη του Υποκριτή ο τρόπος που μετέρχεται τον ρόλο του ο πολιτικός. Ο
οποίος ρόλος δεν είναι και ένας, είναι πολλοί και αλλάζουν με διαολεμένη
(κυριολεκτικά. Του διαβόλου δηλαδή) ταχύτητα. Πώς μπορούν και με το ίδιο
χαμόγελο να είναι αυστηροί και μετά τίμιοι, αργότερα αφοσιωμένοι, κουρασμένοι
μετά, αλλά και συγχρόνως ακάματοι, στοργικοί και μαζί απόμακροι, περήφανοι και
ταπεινοί, παιδιά του λαού και άρχοντες συνάμα. Μέγα μάθημα υποκριτικής το
πολιτικό φέρεσθαι. Διότι έχει κι ένα επιπλέον στοιχείο. Ο ρόλος μόνο είναι
δεδομένος. Το κείμενο γεννιέται εκείνη τη στιγμή. Μπροστά στα έκπληκτα ου μην
και εκστασιασμένα μάτια των πολιτών ψηφοφόρων.

Οι αρχηγοί δε του κάθε κόμματος, μπροστάρηδες στην υποκριτική (δεν θα ‘λεγα
και τέχνη), δίνουν κάθε μέρα ρέστα. «Τρώνε κουίντες» που λέμε και στο θέατρο.
Ο ένας σήμερα μετά τόσες βδομάδες αποφάσισε να δει στα μάτια τους
εκπαιδευτικούς. Τόσο καιρό δηλαδή πού τους έβλεπε; Σε ποιο άλλο σημείο του
σώματος; Να το γράψω; Άσε καλύτερα. Ο άλλος, δε, χτύπησε το χέρι στο τραπέζι
και βροντοφώναξε πως «θα προχωρήσει μπροστά, για να νικήσει το ΠΑΣΟΚ στις
εκλογές, κι όποιος δεν μπορεί να ακολουθήσει θα τον αφήσει πίσω του».

Καλά, νίκησε εσύ κι ας είσαι και μόνος σου. Δεν πειράζει, μη στεναχωριέσαι που
δεν θα μοιραστούνε κι άλλοι τη χαρά σου. Κάθησε και ευχαριστήσου μόνος σου τον
Πανωλεθρίαμβο.

Όσο για τις εκλογές…

… Μια χαρά ήταν το αποτέλεσμα της κάλπης. Το αίσθημα ήταν κάλπικο.