Μια τηλεοπτική πολιτική…

Είμαστε μια ωραία δημοκρατική παρέα; Δύσκολο, όταν η δημοκρατική σύνθεση ιδεών αντικαθίσταται με την τηλεοπτική σύνθεση διασημοτήτων

Γκλέτσος κατά Τριφύλλη, Τριφύλλη κατά Γκλέτσου, προηγήθηκε Τζώρτζογλου κατά
Γκλέτσου και Γκλέτσος κατά Τζώρτζογλου. Καλεσμένοι όλοι μαζί στην εκπομπή
«Πρωινό Mega» των Καμπουράκη – Οικονομέα προσέφεραν απολαυστικό θέαμα,
τροφοδότησαν ικανές ώρες κουτσομπολίστικου τηλεοπτικού προγράμματος, αποθέωσαν
το σόου, στην υπηρεσία του οποίου άλλωστε είναι ταγμένοι ως καλλιτέχνες. Αν
και δεν είχαν κληθεί με αυτή τους την ιδιότητα, αλλά ως υποψήφιοι συνδυασμών
που κατεβαίνουν στις δημοτικές εκλογές.

Καβγάς εξόχως φωτογενής όταν συμβαίνει μεταξύ διασημοτήτων που έχουν
συμβολοποιηθεί από τη σόου μπίζνες για ορισμένα χαρακτηριστικά της
προσωπικότητάς τους και ακριβώς γι’ αυτό, με τη συμβολική τους εικόνα δηλαδή,
έχουν αναδειχθεί σε ένα είδος «εμβληματικών» υποψηφίων από τη σύγχρονη
συνταγογραφία των ψηφοδελτίων.

Ένα «σεξ σύμπολ», για παράδειγμα, ανεξάρτητα από τις πραγματικές
ικανότητες που μπορεί να διαθέτει για να υπηρετήσει τα κοινά (το γεγονός ότι
εκτίθεται στο κοινό δεν επιβεβαιώνει εκ προοιμίου αυτές του τις ικανότητες)
εκείνο που εν πρώτοις και κυρίως προσφέρει σε ένα ψηφοδέλτιο είναι η
αναγνωρισιμότητα του προσώπου του. Πρόκειται για την περίπτωση σύγχυσης
δημοσιότητας και δημόσιου οφέλους, από τις πλέον κυνικές του πολιτισμού της
αγοράς.

Μια καλλιτέχνιδα, από την άλλη, σαν την κ. Τριφύλλη, που υπηρέτησε με
συνέπεια και δεξιότητα εμπορικά σόου και τηλεπαιχνίδια και συνεργάστηκε στο
παρελθόν με κόμματα της Αριστεράς, εκφράζει έναν υπαινιγμό υπερκομματισμού και
ιδεολογικής ανεξιθρησκίας, ιδίως για έναν συνδυασμό σαν του κ. Νικ. Κακλαμάνη.
Ωστόσο, ο πολύ θεαματικός καβγάς επιβεβαίωσε αυτό που έχει ήδη διαπιστωθεί από
ερευνητές και θεωρητικούς διεθνώς, ότι η πολιτική συμβολοποίηση προσωπικοτήτων
που καθιερώθηκαν με όρους θεάματος, και δη τηλεοπτικού, καθιστά την πολιτική
όμηρο των ανθρώπινων ιδιαιτεροτήτων τους.

Ηθοποιός ο Απόστολος Γκλέτσος της απόλυτης αρρενωπότητας, εκφρασμένης με
γαμήλιες μπαλοθιές ως γαμπρός Λυκουρέζου, τότε, με βαρύτατους ζεϊμπέκικους σε
τηλεοπτικά γλέντια – απομιμήσεις ποθοπλάνταχτων λαϊκών πάλκων που σφράγισαν
την κουλτούρα του έθνους, είναι περισσότερο γνωστός με αυτά τα προσωπικά
χαρακτηριστικά παρά από τους θεατρικούς του ρόλους. Άλλωστε και αυτοί είναι
ανάλογοι. Πάντως επιλέχτηκε ως υποψήφιος σύμβουλος του ΚΚΕ στο ψηφοδέλτιο της
Ελπίδας Παντελάκη στον Πειραιά.

Βρέθηκε ευθύς στο στόχαστρο του συναδέλφου του Στράτου Τζώρτζογλου τών
παθιασμένων φωτογενών ερώτων και των άκρως αποκαλυπτικών τής σωματικής
αρρενωπής ρώμης θεατρικών ρόλων. Εν τοιαύτη περιπτώσει και οι δυο τους
εκπρόσωποι της κατηγορίας «σεξ σύμπολ» της εγχώριας σόου μπίζνες,
αναμετρήθηκαν αυτομάτως επί του προσωπικού. Τζώρτζογλου: «Εσύ υποψήφιος στον
Πειραιά; Δεν ξέρεις ούτε πού πέφτει η θάλασσα». Γκλέτσος (με φωνή βαριά από
υπονοούμενο): «Έλα μετά την εκπομπή να σου δείξω πού είναι ο Πειραιάς».

Κατόπιν ο κ. Γκλέτσος επιτίθεται στην κ. Τριφύλλη λέγοντάς της ότι «πολιτικώς»
δεν είναι συνεπής, προκαλώντας απρόσμενη έκρηξη εκ μέρους της η οποία φτάνει
σε ακραίες εκφράσεις επιπέδου γηπεδικών αντιπαραθέσεων. Υπερβαλλόντως
επιθετική, πλην όμως απολύτως συντονισμένη με την ατμόσφαιρα της θεατρικής
«βιριλιτέ» των κυρίων. Το θέαμα καταλήγει να γίνει σουξέ των ημερών, αντάξιο
του ψωμιάδειου.

… χάρη σε «ψηφοδέλτια – πασαρέλες»

Αργά το βράδυ στην εκπομπή «Με τα μάτια της Έλλης» η ακραία συμπεριφορά
των ηθοποιών – υποψηφίων αποτελεί αφορμή αντιπαράθεσης μεταξύ των υποψηφίων
δημάρχων που συνθέτουν το πάνελ. Κακλαμάνης και Χαλβατζής καλύπτουν τους
υποψηφίους των κομμάτων τους, Τριφύλλη και Γκλέτσο αντιστοίχως. Για
«ψηφοδέλτια – πασαρέλες» μιλάει ο Αλέξης Τσίπρας του ΣΥΝ. Για πρόσωπα που
αναδεικνύουν οι σταρ της τηλεόρασης. Θυμώνει η Έλλη Στάη και ο παρευρισκόμενος
Τέρενς Κουίκ, η πρώτη λέγοντας ότι βρίσκονται όλοι εκεί επειδή οι σταρ της
τηλεόρασης κάνουν καλά τη δουλειά τους και ο δεύτερος συμφωνεί προσθέτοντας
ότι «τον παρακαλούν να δώσει ένα λεπτάκι από την εκπομπή του οι υποψήφιοι». Ο
καμβάς του σύγχρονου μιντιακοπολιτικού θεάματος ξεδιπλώθηκε σε πλήρη σύνθεση
και ο δημόσιος διάλογος σε πλήρη αποσύνθεση. Όσο κάνουν καλά τη δουλειά τους
οι σταρ της τηλεόρασης, τα τηλεπαράθυρα θα περιμένουν «πολιτικό λόγο» που θα
τα ξεσηκώσει, όπως τα «στρινγκάκια» του κ. Ψωμιάδη, θα παραχωρούν ιδιόκτητο
τηλεοπτικό χρόνο σαν αυτό του κ. Κουίκ σε ταλαίπωρους υποψηφίους οι οποίοι δεν
έχουν το χάρισμα της υπερκομματικής τσάμπα μαγκιάς που εξασφαλίζει τηλεοπτικό
στασίδι και ως εκ τούτου αυτονοήτως και σταυρό. Με το πολύ πρόσφατο παράδειγμα
της πολιτικής της βαρβατίλας να αποθεώνεται σε δελτία ειδήσεων της
ενημερωτικής εγκυρότητας.