ANAΛΩΣIMA Eις υγείαν

ΣΤΡΙΜΩΞΕ λίγο τα ρούχα στη βαλίτσα να χωρέσουν και οι τουριστικές
κούπες που αγοράστηκαν στις διακοπές. Τι μανία κι αυτή με τις κούπες. Λες και
μπορείς σε κάθε ταξίδι να πιεις τα όμορφα μέρη που επισκέπτεσαι μέσα στο
φλιτζάνι που γράφει το όνομά τους. Τα ρούχα που πήγαν για διακοπές
καλοδιπλωμένα τώρα γίνονται ασπίδα τσαλακωμένη για να μη σπάσουν αυτά τα
σουβενίρ. Μεγάλη πονηριά τα φλιτζάνια και οι κούπες. Κάτι έχουν και μας
τραβάνε σαν υποσχέσεις, έχουν αυτό το κενό που υποτίθεται θα γεμίσει με
ελιξίρια. Κι όμως, κάτι άλλο θα έπρεπε να αγοράζουμε.

Οι κούπες είναι χαμένες προσπάθειες για ξένες αγάπες. Δεν ξέρω άνθρωπο που να
μην έχει στο σπίτι του μια κούπα αγαπημένη, ένα φλιτζάνι που προτιμά από όλα.
Συνήθως δεν μπορεί να πιει καφέ παρά μόνο απ’ αυτήν. Τι είναι πια αυτό,
υποκατάστατο ερωτικό και τέτοια; Νομίζουμε ότι κρατάμε αγκαλιά την αδελφή ψυχή
και μας ποτίζει τους καφέδες και τα τσάγια κατά βούληση;

Και καλά, αφού έχουμε αδυναμία στη μία και μοναδική αγαπημένη κούπα, τι το
γεμίζουμε το ντουλάπι με τις νεοφερμένες; Ονόματα νησιών και ξένες πρωτεύουσες
με κακοκολλημένες φωτογραφίες κάστρων στριμώχνονται δίπλα σε αρκουδάκια,
παπάκια, ψεύτικα ποτήρια γερμανικής μπίρας, απομιμήσεις του βασιλικού
σερβίτσιου των Βερσαλλιών και δεν συμμαζεύεται.

Το καλύτερο είναι το φλιτζάνι με τη φωτογραφία όλης της οικογένειας επάνω, το
γυρίζεις γύρω γύρω και σου χαμογελάνε τα μωρουδίστικα πρόσωπα των παιδιών, να
σκέφτεσαι τι γρήγορα που πέρασαν τα χρόνια, να γερνά η μέρα από το ξημέρωμά
της. Ένα χαρέμι από κούπες και φλιτζάνια το ντουλάπι, αλλά η ευνοούμενη
σταθερή. Κρίμα στα ταξίδια και στο κουβάλημα, κρίμα στα τσαλακωμένα ρούχα.