«Xαράμισα πολλά χρόνια θυμωμένη»

H Ζέιντι Σμιθ διαφωνεί με την ταμπέλα της πολυφυλετικής συγγραφέως. «Είμαι μισή Αγγλίδα και μισή Τζαμαϊκανή, έχω γεννηθεί στο Λονδίνο κι έχω ζήσει όλη μου τη ζωή στον ίδιο δρόμο. Δεν είμαι μετανάστρια, ούτε εκπροσωπώ όλες τις μειονότητες»

Προσγειωμένη, ζεστή, χαμογελαστή, ιδιοφυής και μετριόφρων είναι τα επίθετα με
τα οποία χαρακτηρίζουν τη Ζέιντι Σμιθ οι φίλοι της. Αλλά όσοι την ξέρουν μόνο
μέσα από τις εφημερίδες, την ξέρουν ως δύστροπη, αγέλαστη και προσβλητική. H
Αγγλίδα συγγραφέας, που πρόσφατα κέρδισε το λογοτεχνικό βραβείο Orange, από τα
σημαντικότερα στη Βρετανία, θεωρείται από τις καλύτερες της νέας γενιάς στην
πατρίδα της. Αλλά η μεγάλη της δημοτικότητα και η καταγωγή της (κατά 50% από
την Τζαμάικα) την έχουν βάλει από μικρή ηλικία στο επίκεντρο της δημόσιας
προσοχής, θέση που δεν της αρέσει καθόλου.

«Όταν έγραψα το “Λευκό χαμόγελο σε μαύρο φόντο” (το πρώτο της μπεστ σέλερ)
ήμουν μικρή και αφελής. Ήμουν 22 χρόνων, είχα μόλις τελειώσει το Κέμπριτζ και
ξαφνικά τα μίντια με έβαλαν κάτω από τον μεγεθυντικό φακό. Νόμιζα ότι όταν
κάνω αστεία με δημοσιογράφους, αυτά μεταφέρονται μέσα στο πλαίσιο της
συζήτησης, όχι σαν μεμονωμένες φράσεις που σημαίνουν κάτι τελείως διαφορετικό.
Όταν ανακάλυψα ότι οι δημοσιογράφοι ακολουθούν αυτή την τακτική, σταμάτησα να
δίνω συνεντεύξεις».

Τα τελευταία χρόνια, όμως, η 30χρονη πλέον συγγραφέας έχει αποφασίσει
να μη δίνει σημασία στα κακοπροαίρετα σχόλια και να δέχεται όλα τα βραβεία με
χαρά. Ανυπομονεί όμως να διαβάσει τις κριτικές, ακόμα και τις αρνητικές.
«Εφόσον το πρόσωπο που τις γράφει ενδιαφέρεται πραγματικά για το έργο μου,
τότε μπορώ να μάθω πολλά για τα λάθη μου».

Ο θυμός της έχει τώρα μετατραπεί σε μια ζεν ηρεμία. «Χαράμισα πολλά χρόνια
θυμωμένη. Έγραφα συνέχεια στο δωμάτιό μου και ήμουν ευτυχισμένη, και όταν το
βιβλίο δημοσιευόταν περνούσα τους επόμενους έξι μήνες σε θέση μάχης». Όμως, η
χαρά που της έδωσε το γράψιμο υπερτερεί των κακών στιγμών. «Όταν το γράψιμο
πάει καλά, δεν συγκρίνεται με τίποτα. Είναι ολοκληρωτική ευτυχία. Ακόμα και το
μεθύσι, που μου αρέσει πολύ, δεν είναι το ίδιο. Ίσως έχω ανεπτυγμένο το
προτεσταντικό ένστικτο για τη λύτρωση που σου προσφέρει η δουλειά. Κάθε φορά
που έχω τελειώσει ένα βιβλίο, εκείνη η μέρα, εκείνη η στιγμή, είναι η απόλυτη
ευτυχία. Νιώθω ότι θα τρελαθώ από τη χαρά μου».

INFO

Τα βιβλία της Ζείντι Σμιθ «Λευκό χαμόγελο σε μαύρο φόντο» και «Συλλέκτης
αυτογράφων» κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.