Zαλη-στικός υπερθετικός

Ακούσατε να ασχολείται κανείς με τη μουσική ποιότητα των τραγουδιών της Γιουροβίζιον; Μάλλον με τις ρόμπες, τις περούκες και τον πρότερο ενδιαφέροντα βίο ορισμένων κυριών, όπως της Ουκρανέζας Σεβερίν με τα προκλητικά βίντεο, ασχολούνται

Πηγαίνουμε στη Γιουροβίζιον με τραγουδάρα, από μια φωνάρα, που την ερμηνεύει
μια κουκλάρα, θεά, με παρουσιαστές θεούς και πάει λέγοντας αυτό το ξελίγωμα
του αυτιού με εκφράσεις-σαντιγί, σαν την υπερβολική γαρνιτούρα φαστφουντάδικου
γλυκού που προσπαθεί να προκαταλάβει το μάτι για να μπερδέψει τη γεύση.

H χρήση της γλώσσας συμπληρώνει τη γιουροβιζιονική υπερβολή, φτάνοντας
στην κατασκευή ενός συνθλιπτικού οικοδομήματος έκφρασης και σκέψης, το οποίο
αποκλείει οποιαδήποτε «άλλη άποψη», οποιαδήποτε διαφορετική γνώμη, οποιαδήποτε
προσπάθεια για ψυχραιμία. Έτσι, οποιοσδήποτε λόγος που αρθρώνεται με λιτότητα,
σαφήνεια και δεν υιοθετεί υπερθετικά για τη «θεά» με τη «φωνάρα» ή για το πόσο
σούπερ-διασκέδαση είναι η Γιουροβίζιον, μοιάζει αυτομάτως… λειψός, άρα
περιθωριακός.

Οι υπερβολές διαμορφώνουν λοιπόν ένα κλίμα τυφλής αποδοχής για
οτιδήποτε που σε κανονικές συνθήκες θα εξαγρίωνε τον κόσμο. H «φωνάρα» και η
«κουκλάρα» με την «τραγουδάρα» τίθενται στην υπηρεσία του εθνο-ντόπινγκ και η
γλώσσα μετατρέπεται σε αξεσουάρ ενός εθνικού «θαύματος», το οποίο χαλάλι μας
ό,τι κι αν κοστίσει. Ουδείς πρέπει να στέκεται σε τέτοιου είδους ταπεινά
ζητήματα.

Όσο για την αιφνίδια φουστανολαγνεία που έχει γίνει εθνικό σόου χάρη στο
υπέρογκο κόστος του φουστανιού της Βίσση (170.000 ευρώ, υποτίθεται) και αυτό
μέσα στους υπερθετικούς τη Γιουροβίζιον εντάσσεται. Άλλωστε, αν αργότερα μας
πουν ότι κόστιζε 50.000 ή 30.000 θα μας φανούν ψίχουλα. Στο μεταξύ τα ακριβά
αξεσουάρ δικαιολογούν και τα υπέρογκα έξοδα της διοργάνωσης. Αύριο – μεθαύριο
θα ζητηθεί η απόδοση λογαριασμού και, αν το κλίμα είναι «τα δώσαμε όλα για το
κέφι μας», τίποτε δεν θα φανεί πραγματικά ακριβό.

Το δελτίο ειδήσεων της EPT συμμετέχει στη φουστανοκουβέντα. Ρεπορτάζ
κατ’ αποκλειστικότητα από το ατελιέ Γκοτιέ, όπου ο διάσημος μόδιστρος έλεγε
πόσο θαυμάζει την Ελλάδα και πόσο θαυμάζει τη Βίσση ­ αλίμονο, εδώ δεν είναι
αστείο το «πόσα του δώσαμε», γιατί του δώσαμε πολλά ­ και έλεγε ακόμη πόσο του
αρέσουν τα μπουζούκια όπου γλεντούν οι Έλληνες και πετούν λουλούδια. Στην
επίδειξή του μάλιστα, μας πληροφορούσε η ρεπόρτερ, είχε μοιράσει άνθη στους
καλεσμένους για να τα πετούν στα μοντέλα κατά την ελληνική συνήθεια.

Ποιος θα πει μετά ότι αυτός ο τόπος δεν εξακολουθεί να δίνει τα «φώτα του
πολιτισμού» στην υπόλοιπη Ευρώπη; Ποιος θα πει ότι το πανηγυράκι της
Γιουροβίζιν δεν είναι το πεδίο της απόλυτης εθνικής καταξίωσης; Και την πρωτιά
μας πήραμε, και ολόκληρο Γκοτιέ επηρεάσαμε με τον λουλουδοπόλεμο.

Κατόπιν αυτού του κολοσσιαίου εθνικού σουξέ, ποιος θα τολμήσει να μη
χρησιμοποιήσει υπερθετικό και ­ πολύ περισσότερο ­ ποιος θα τολμήσει να πει
ότι όλο αυτό το πανηγύρι της σπατάλης είναι τελικά η Γιουροβίζιον; Ούτε η
μουσική ούτε οι εθνικές επενδύσεις έχουν νόημα.

Οι ρόμπες και τα μπικουτί… «καπέλο»

Άλλωστε, ποιος ασχολείται με τα τραγούδια; Με τις ρόμπες, τα μπικουτί, τα
τσαλακωμένα σεντόνια και πώς τσαλακώθηκαν της Ουκρανέζας Σεβερίν (που είναι
διάσημη στη χώρα της για προκλητικά βίντεο), με τις κατινιές που αντάλλαξαν η
μια τραγουδίστρια για την ηλικία της άλλης – η Καρόλα της Σουηδίας για τη
Βίσση -, να, αυτά είναι τα κορυφαία ζητήματα των ημερών.

Όλο αυτό πλαισιώνεται με την υπερβολή, σαν να μπαίνουν παντού σιλικονούχα
εμφυτεύματα και διογκώνονται τα πιο προκλητικά χαρακτηριστικά τους για να
μεταμορφωθούν σε καρικατούρες – είτε πρόκειται για πρόσωπα είτε για ενδυμασίες
είτε για ντεκόρ. Και έχει γούστο αυτή η γιουρο-σιλικόνη της γλώσσας, των
ντεκόρ, της κουλτούρας της μεταμόρφωσης. Όσο είναι επιλογή. Γιατί όταν γίνεται
υποχρεωτικό «καπέλο», και μάλιστα με σκοτεινό το σημείο τού πόσο θα πάει το
μαλλί που από κάτω του κρύβουμε, παγώνει το γέλιο.