Πιπέρι στο στόμα

Υπονοούμενα για το μικρόφωνο που κρατάει ο Ανδρέας Μικρούτσικος και θέλει να το πάρει ο Ηλίας Ψινάκης ακούσαμε στο πασχαλινό «Dream Show»

Συγκρατούνται με το ζόρι στο πασχαλινό «Dream Show» παρουσιαστής Μικρούτσικος
και κριτής Ψινάκης να μην παρασυρθούν και τους ξεφύγει λέξη που δεν αρμόζει
στην ημέρα. Κοιτάζονται και γελούν με νόημα. «Όχι ακόμη, μετά τις δώδεκα» του
λέει ο Μικρούτσικος. Να έχει περάσει η ώρα για να μην τους «πιάσει» το ΕΣΡ. Να
έχει περάσει και η ημέρα. Δείγμα σεβασμού υποτίθεται στην πασχαλινή
ατμόσφαιρα.

Εν τω μεταξύ όλο και ξεφεύγουν υπονοούμενα, όλο και «γλιστρούν» λεξούλες, σαν
να μην μπορούν να συγκρατηθούν, ένα «πάρ’ τα» για να θυμίσουν το «σουξέ»
προηγούμενων εκπομπών, κάτι για «λούγκρες» που έχουν σπάσει τα τηλέφωνα των
Ψινάκη και Γερμανού επειδή τους αρέσει νεοεισελθών παίκτης πρώην μοντέλο, κάτι
υπονοούμενα για το μικρόφωνο που κρατάει ο Μικρούτσικος και θέλει να το πάρει
ο Ψινάκης «αυτό το υπέροχο πράμα που έχεις κοντά στο στόμα σου… να το πάρω
εγώ…», ακούγεται ένα μασημένο «ντούρο» και κάτι ακόμη παρόμοιο.

Αστεία; Μπορεί. Για ορισμένους. Και η αλήθεια είναι πως ο αθυρόστομος,
εξυπνακίστικος σχολιασμός που καθιερώθηκε από τον Ψινάκη στα πάνελα των κριτών
των τάλεντ σόου έφερνε κάτι καινούργιο, πρωτότυπο, έσπαγε τη σοβαροφάνεια
αυτών των διαδικασιών που παρουσιάζονταν σαν να είναι επιλογή για πραγματικές
ακαδημίες τεχνών. Έβαζε τα πράγματα στη θέση τους. Ένα σόου τηλεοπτικό και
τίποτε περισσότερο.

Μόνο που η τηλεόραση «παγώνει» την εικόνα. Αυτό με το οποίο σε μαθαίνει ο
φακός, αυτό παραμένει και το χαρακτηριστικό με το οποίο «σε θέλει», σε
προβάλλει, αυτό πάνω από οποιοδήποτε άλλο, να κυριαρχεί και εν τέλει να
καταδυναστεύει.

Γιατί πλέον το μόνο που ζητείται από τον Ψινάκη είναι να αναπαράγει διαρκώς
τον αθυρόστομο εαυτό του, τα πονηρά του σχολιάκια, άλλοτε εύστοχα και
πρωτότυπα, αλλά τις περισσότερες φορές πλέον τόσο βιασμένα και αναγκαστικά που
έχουν χάσει κάθε ίχνος σπιρτάδας. Απομένει η αστραφτερή λεύκανση του χαμόγελου
και το βαρύτονο γελάκι να υπογραμμίζει τη «στιγμή του αστείου».

Δεν είναι ο μόνος που «τηλεβαλσαμώνεται» σε έναν ρόλο. Ο Χατζηστεφάνου επίσης.
Το επιδιώκει άλλωστε. Ξεκίνησε βρίζοντας «βλαχάρα» την Μπόκοτα, για να
συνεχίσει με την ίδια ορμή να επιτίθεται φέτος, που τον «παίζουν» πάλι
εκπομπές – εκείνες που ορέγονται φυσικά την τηλεθέαση, την οποία κάνει
οποιοσδήποτε επιτίθεται σε δημοσιότητα -, να λέει μεν αλήθειες, αλλά με τον
πιο επιθετικό και άρα πιο θεαματικό τρόπο.

«Χαρακτήρες» σαν τον Ψινάκη ή τον Χατζηστεφάνου και δεν σημαίνει αυτό
ότι οι δυο τους μοιάζουν ή ταυτίζονται, αλλά ότι και οι δύο εμφανίζονται τάχα
αντισυμβατικοί, δήθεν απρόβλεπτοι μέσα σε ένα θέαμα απολύτως οργανωμένο και
συμβατικό όπως είναι το τηλεοπτικό, παίζουν τον ρόλο του «τρελού του χωριού»,
γνωρίζοντας και οι δύο πως ακριβώς αυτό τους εξασφαλίζει και μόνιμο στασίδι σε
τηλεοπτικά θεάματα. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε επίσης ότι υπάρχει μια ακόμη
διαφορά μεταξύ των δύο.

Ο Ψινάκης δεν επιτίθεται σε πρόσωπα, αποφεύγει το παιχνίδι της κόντρας,
προτιμάει τον αυτοσαρκασμό και τα σεξουαλικά υπονοούμενα, συχνά με επίκεντρο
και πάλι τις προσωπικές του προτιμήσεις.

Ενέσεις σε εξαντλημένα ριάλιτι

Μοιάζει ο «χαρακτήρας» του αθυρόστομου-κριτή-Ψινάκη να αποτελεί τον
κεντρικό άξονα γύρω από τον οποίο στρέφεται το «live» του «Dream Show». Όλοι
περιμένουν τι ατάκα θα πει και όσο υπάρχει αυτό το κλίμα της αναμονής τόσο οι
ατάκες χάνουν τη χάρη, την πρωτοτυπία και τον στόχο.

Σε μια τηλεόραση όπου μοιάζει να έχουν εξαντληθεί οι εύκολες μέθοδοι για
τηλεθέαση, οι καβγάδες, τα μαλλιοτραβήγματα, οι επιθέσεις, τα κλάματα και τα
δράματα, η αθυροστομία και ιδίως το χιούμορ με σεξουαλικά υπονοούμενα,
υποτίθεται μέχρι πρότινος ταμπού για την μικροαστική τηλεοπτική ηθική, αίφνης
αποτελούν τα νέα γαστριμαργικά υλικά των ριάλιτι.

H νυχτερινή ατμόσφαιρα της παρεΐστικης σφηνακοποσίας μεταφέρεται στα σόου
για να ανανεώσουν την εξαντλημένη έμπνευση των παρουσιαστών.