Aρνάκι άσπρο και παχύ…

Και όπως κάθε χρόνο παρακολουθούμε με κατάνυξη τα πάθη του αμνού και του φτωχού καταναλωτή

Πόλεμος. Ξέσπασε στα κάστρα της αγοράς. Απαγορεύτηκε στις κάμερες να μπουν.
Απευθείας συνδέσεις των δελτίων ειδήσεων. Λίγο ακόμη και νομίζαμε πως θ’
ακούσουμε τη φωνή του Πίτερ Αρνέτ στο πολεμικό ρεπορτάζ…

Και όλα αυτά για μια τιμή. Κυριολεκτικώς. Την τιμή των αμνοεριφίων. Αυτά να
κείτονται πάνω στους χασαπόπαγκους σε λαχταριστά κομμάτια, θέαμα κανιβαλικό
και λάγνο συνάμα, και γύρω τους μαινόμενοι προστάτες οι χασαπέμποροι, με τις
κάτασπρες ποδιές σαν καλόγριες σε παρθεναγωγείο μιας άλλης εποχής που
προστατεύουν την τιμή των κορασίδων. Από κοντά κι οι ελεγκτές, πρόσωπα
αυστηρά, της εξουσίας, με δάχτυλα έμπειρα να ζουλούν τις σάρκες των
σφαχταριών. Αρνάκια μου τα πάθη σας!

Και στις οθόνες ανοιχτά τηλεπαράθυρα για τη μεγάλη πολιτική μάχη. Άλλωστε η
ακρίβεια είναι ένα από τα μεγάλα πεδία για θεαματικές συγκρούσεις, ιδίως
εκείνο της διατροφικής ακρίβειας. H πιθανότητα της ελάχιστης έστω στέρησης
ξυπνά την εθνική μνήμη. E, όχι να μην έχουμε ούτε να φάμε… Φαΐ εδώ και τώρα!

Με αυτό το πολιτικό όραμα ανταλλάσσουν εντονότατους διαξιφισμούς εκπρόσωποι
κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τα επιχειρήματα πάντα ίδια, σαν
μέρος του τελετουργικού – «εσείς φταίτε» λέει η κυβέρνηση N.Δ., «εσείς τα
κάνατε χειρότερα» λέει η αντιπολίτευση ΠΑΣΟΚ. Αλλά δεν θα ήταν τίποτε η κόντρα
χωρίς το πλαίσιο του θεάματος πετούν – πετούν – τα – αμνοερίφια – οι – τομάτες
– και – τα – μαρούλια, που δίνει μια φιλοσοφική διάσταση στην όλη πολιτική
διαμάχη.

Πρόκειται για ένα σούπερ σόου, εθνικής παραγωγής, που εκτυλίσσεται παραμονές
Πάσχα με τις δραματικές του κορυφώσεις να ακολουθούν εκείνες του Θείου
Δράματος και προβάλλεται μαζί με τον «Ιησού» του Τζεφιρέλι, τη «Βίβλο» και
άλλες υπερπαραγωγές.

Φέτος, μάλιστα, υπερέβημεν εαυτούς. Από την περασμένη εβδομάδα ακροβολίστηκαν
οι πολεμικοί ανταποκριτές πίσω από τα καφάσια στην ευθεία των τσιγκελιών της
κρεαταγοράς για να έχουν καλά πλάνα. Και μεσούσης της Σαρακοστής άρχισε ο
βομβαρδισμός του φιλοθεάμονος με πλάνα της απολύτου ηδονής, τού φάτε – μάτια –
ψάρια – και – κοιλιά – περίδρομο.

Σαν να μην έφτανε η απαγόρευση της Σαρακοστής – που λέει ο λόγος – προστέθηκε
και η απαγόρευση της τιμής. Εδώ παρεμβαίνουν οι χασαπέμποροι, που επιτελούν
έργο θεάρεστο, έχουν υψηλή αποστολή τη σωτηρία των ηθών και λένε στις κάμερες
έξω-από-δω, γιατί αυτές είναι που σκηνοθετούν το αμαρτωλό θέαμα του ερεθισμού
του θεατή. Πρώτα τού δείχνουν τα κάλλη των αμνοεριφίων και μετά τού λένε μην
αγγίζετε. Όχι, λένε οι κρεατέμποροι. Non passaran για τις κάμερες, αφήστε τον
λαό να έλθει προς ημάς με πνεύμα αγνό και στομάχι άδειο.

Τι κερδίζουμε εμείς; Ούτε ένα ευρώ καθαρό, έλεγε μεγαλοσφαγιέμπορος εκ
Μακεδονίας στο Mega το Σαββατοκύριακο. Τα πουλάνε οι κτηνοτρόφοι 2,80, μετά τα
σφάζουν οι σφαγιέμποροι, μετά τα φέρνουν οι μεταφορείς, μετά πόσο να το
πουλήσει ο κρεοπώλης το σφαχτάρι; Τα 13 ευρώ λίγα είναι.

Παρακολουθήσαμε τον Γολγοθά του σφαγμένου αμνού, τον Γολγοθά του φτωχού
κρεοπώλη, τον Γολγοθά του μεγαλοεισαγωγέα που αγοράζει πανάκριβα από το
εξωτερικό για να μη λείψει τίποτε στον Έλληνα καταναλωτή. Αφήστε πια και τον
Γολγοθά της σφραγίδας. H πράσινη για τα ντόπια. H καφετιά για εκείνα της
ντροπής, τα εισαγωγής. Τόσα πάθη!

… της μάνας του καμάρι!

Μάθαμε και για τα αρνιά πολυτελείας. Υπάρχουν αρνιά – Πόρσε; αναρωτιέται σε
μια από τις παθιασμένες ερμηνείες του ο Γιώργος Τράγκας, αφού έχει ακούσει την
απίθανη ανάλυση του προέδρου των κρεοπωλών για τα είδη των κρεάτων.

Κάθε σαπουνόπερα θέλει τους πλούσιους και τους φτωχούς. Ακόμη και εκεί, στο
πασχαλιάτικο τραπέζι όπου ο οβελίας του έθνους καταργεί την πάλη των τάξεων,
νάτη που επανέρχεται. Σφοδρότερη. Άλλωστε, αν η πάλη των τάξεων δεν
αντανακλάται στο πιάτο, πού αλλού θα αναδειχθεί η ουσία της;

Έτσι εισήλθαμε στη Μεγάλη Εβδομάδα με το βλέμμα παγιδευμένο στα τσιγκέλια και
τα καφάσια. Γιατί αυτό είναι το «πνεύμα» των καιρών, πασχαλιάτικων και μη. Να
θες και να μην έχεις.