Nοσηρή βαρβαρότητα

Δυστυχώς χωρίς την εικόνα της δυστυχίας τους συγκίνηση δεν υπάρχει, μόνο που κάποιες στιγμές η προβολή της βίας κατά των παιδιών γίνεται χωρίς νόημα

Πάνοπλοι στρατιώτες σέρνουν ένα ολόγυμνο 8χρονο αγόρι βίαια πάνω σε ένα
φορτηγό και το ξυλοκοπούν με μανία. Το πετούν κάτω και ετοιμάζονται να το
τουφεκίσουν. Δεν αντέχεται η σκηνή κι όμως την παρακολουθούμε. Είναι αφόρητες
οι εικόνες και όμως προβάλλονται από δελτία ειδήσεων (τις είδαμε στον Alpha
και τη NET). Υποτίθεται ότι είναι εικόνες που μαρτυρούν τη σκληρότητα ενός
εμφυλίου πολέμου και ότι ο ηγέτης που έδωσε εντολές για τέτοιου είδους
εγκλήματα καταδικάζεται αυτές τις ημέρες.

Στα δελτία η προειδοποίηση είναι σαφής: οι σκηνές που θα ακολουθήσουν είναι
σκληρές και να απομακρυνθούν τα παιδιά – όχι δεν επιλέχτηκε να προβληθούν τα
πλάνα αργά μετά τα μεσάνυχτα, αλλά νωρίς την ώρα των «μεγάλων δελτίων».

Να προστατέψουμε όσα προλάβουμε. Οι πολιτισμένοι. Εμείς. Που έχουμε κανόνες
σεβασμού των παιδιών. Που φροντίζουμε – υποτίθεται – να μην πληγωθεί το βλέμμα
των δικών μας παιδιών από τις σκληρές εικόνες. Να μην πληγωθεί η ψυχή τους από
την ανεξήγητη βαρβαρότητα. Ένα άλλο παιδί, κάπου μακριά – για μας – στη Σιέρα
Λεόνε ενηλικιώθηκε μέσα σε μια στιγμή, μπροστά στις κάννες που το σημάδευαν.
Αυτό το παιδί γινόταν εικόνα στιγμιαίας συγκίνησης, εικόνα στιγμιαίου ελέγχου
της αντοχής του «πολιτισμού» μας. H φρίκη ανήκει σε άλλους. Δεν έχουμε την
ευθύνη. (Για την ιστορία να επισημάνουμε ότι το γεγονός είχε συμβεί καιρό πριν
και τα πλάνα αποτελούσαν μέρος ενός αφιερώματος του CNN, που προβλήθηκε με
αφορμή δίκη για εγκλήματα πολέμου. Δεν είχε καν επικαιρότητα.)

Λίγες ημέρες αργότερα και πάλι στα δελτία ειδήσεων σε κοντινό πλάνο ένας
άντρας που έχει συλληφθεί για την ανατριχιαστική δολοφονία του 18μηνου μωρού
Τομάζο που είχε απαχθεί από τους γονείς του στην Ιταλία, με δάκρυα στα μάτια
θα μιλούσε για το πόσο μεγάλη αμαρτία είναι κάτι τέτοιο και ότι είναι
μετανιωμένος και ότι ζητάει συγγνώμη. Το μωρό το σκότωσαν χτυπώντας το με ένα
φτυάρι στο κεφάλι γιατί έκλαιγε. Τα πλάνα του μετανοούντος δακρυσμένου
συλληφθέντος έκαναν «περιοδεία» στις τηλεοράσεις της Ευρώπης.

Βουρκώνουμε, ριγούμε από συγκίνηση και αποστροφή για την κτηνωδία που ξεσπάει
στα ανήμπορα παιδιά. Κάνουμε τηλεμαραθώνιους για να βοηθήσουμε εκείνα που δεν
έχουν την προστασία, τη φροντίδα, τα μέσα να μεγαλώσουν με χαμόγελο και χάδια,
σφίγγεται η καρδιά μας μπροστά στις οθόνες κάθε φορά που γίνεται είδηση μια
ακόμη αγριότητα κατά παιδιού. Και δεν είναι λίγες, δεν είναι σπάνιες. Πέφτουν
θύματα απαγωγής και όχι μόνον για λύτρα, αλλά η πιο κανιβαλική εκδοχή της
προοδευμένης επιστημονικά εποχής μας θέλει τα παιδιά να είναι θύματα ενός
ακατονόμαστου εμπορίου, του εμπορίου οργάνων. Και για να υφίσταται αυτό
υπάρχουν αγοραστές.

Πού βρισκόμαστε; Αν το ύψιστο αυτό καταφύγιο της αθωότητας, αν ο απόλυτος
κανόνας της φύσης που είναι η προστασία των μωρών, όλων των έμβιων και όχι
μόνον του ανθρώπου, όχι από κάποια χριστιανική εμμονή ή από αγάπη για τα
βρέφη, αλλά σαν απλό ένστικτο επιβίωσης, έχει φτάσει στην απόλυτη διαστροφή
της τότε αυτός ο πολιτισμός νοσεί.

Και νοσεί μέσα από το θέαμά του. Γιατί η προβολή των πλάνων με την κακοποίηση
από φαντάρους του 8χρονου αγοριού, που δεν τα άντεχε άνθρωπος, που ακόμη και η
σκέψη τους κάνει το στομάχι να σφίγγεται, δεν είχε νόημα. Το «νόημα» το δίνει
μόνον το σοκ που προκαλεί στον «πολιτισμό» η θέα της βαρβαρότητας κατά ενός
παιδιού. Το «νόημα» το δίνει η καθήλωση του τηλεθεατή μπροστά στα πλάνα και εν
τέλει για τον δικό μας κόσμο, η τηλεθέαση. Το «νόημα» το δίνει η κατανάλωση.

Στο όνομα των παιδιών

Καταναλώνουμε βαρβαρότητα και μάλιστα κατά των παιδιών με άλλοθι, το πιο
ανατριχιαστικό, ότι την καταδικάζουμε. Δεν ευθυνόμαστε γι’ αυτήν. Απλώς την
παρακολουθούμε. Εθιζόμαστε.

Με άλλοθι τα παιδιά και την ιερή τους αθωότητα καταγγέλλουμε τις δημόσιες
βωμολοχίες, την αναίτια βία. Και την ίδια στιγμή ο ίδιος πολιτισμός
βομβαρδίζει τις ανθρώπινες ψυχές, κατακλύζει το ανθρώπινο βλέμμα με πλάνα και
ειδήσεις βίας, βίας κατά των παιδιών. Στο όνομα της προστασίας των παιδιών
καταναλώνουμε βία κατά των παιδιών. Κατόπιν μπορούμε να βουρκώσουμε μπροστά
στην κάμερα, αρκεί αυτή να καταγράφει το βούρκωμα.