MATIEΣ Kολούμπια

Διάβασα, με μεγάλη χαρά, ότι κηρύχτηκε διατηρητέο το εργοστάσιο της Κολούμπια
στη Ριζούπολη. Επιτέλους, αρχίσαμε σ’ αυτόν τον τόπο, που θυμίζει τον στίχο
«πρόσωπα δίχως μνήμη και συνέχεια», να σεβόμαστε κάποια κτίσματα με ιστορία
και να μη ρίχνουμε πάνω τους τις μπουλντόζες για να τα κατασπαράξουν (η
επόμενη μέρα: μια πολυκατοικία ή ένα σούπερ μάρκετ).

Ενώ, όμως, τα μαντάτα για την Κολούμπια είναι καλά, μαθαίνω, από σχετική
καταγγελία της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, ότι η Εργατική Εστία
θέλει να κατεδαφιστεί το θέατρο «Μετροπόλιταν» στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, για να
χτίσει στο οικόπεδο τα γραφεία της. Αν το πετύχει, φοβάμαι, όπως γράφτηκε ήδη,
ότι θ’ ανοίξει η όρεξη και για το θέατρο «Σμαρούλα»…

Να επιστρέψουμε, όμως, στην Κολούμπια: στο στούντιό της γυρίστηκαν όλοι,
σχεδόν, οι δίσκοι ελαφράς, λαϊκής και μερικές φορές αραβικής μουσικής, από το
1930 έως το 1991. Τη διετία 1928-’30 υπήρχε κι άλλο ένα μικρό εργοστάσιο στην
Καλλιθέα, που το ίδρυσε (1926) ο Θεόφραστος Σακελλαρίδης. Μέχρι τότε, η
ηχογράφηση των δίσκων (και η εκτύπωσή τους) γινόταν στο εξωτερικό.

Τα εργοστάσιο της «Κολούμπια» κτίσθηκε από την ομώνυμη βρετανική εταιρεία
δίσκων το 1930. Θυμάμαι το παλιό στούντιο, που εχρησιμοποιείτο ώς και τα μέσα
της δεκαετίας του ’60: ένα μακρόστενο κτίριο, που σου ‘φερνε στον νου κάτι σαν
στρατιωτικό τολ, αλλά πολύ πιο ψηλό και τριπλάσιο σε φάρδος. Οι μουσικοί, μετά
την ηχογράφηση, έπιναν καφέ και κάπνιζαν έξω από την πόρτα του, σε ψάθινες
καρέκλες καφενείου. Σ’ αυτό το στούντιο «γύρισα» την «Άπονη ζωή», την
«Καισαριανή» κ.λπ.

Γύρω στο ’58 (;) χτίστηκε το καινούργιο εργοστάσιο, που είχε δύο υπόγεια
στούντιο και πολλούς βοηθητικούς χώρους. Στο καφενείο του, που ήταν ευπρόσωπο
και καθαρό, ο Τάσος Λειβαδίτης έγραψε μέσα σε μια ώρα, πάνω σε μουσική τού
Μίκη, την εξαίσια «Δραπετσώνα».

Όλα ωραία, λοιπόν, ως προς την Κολούμπια. Το Μουσείο, όπως γράφτηκε, δεν το
βλέπω να γίνεται. Άλλωστε, πλήρες αρχείο, με δίσκους, παρτιτούρες, χειρόγραφα
κ.λπ., έχει η ΑΕΠΙ από χρόνια.