Στην αυλή του Παραδείσου…

Αφελείς; Τρελοί; Αλαφροΐσκιωτοι; Αυτό που θα θέλαμε όλοι να είμαστε, παιδιάστικα αθώοι και γι’ αυτό γενναίοι

Δεμένοι, καταδικασμένοι σε θάνατο, αλλά ώς την τελευταία στιγμή πεισματικά
ανέμελοι, να βγάζουν τη γλώσσα τους στον μεγαλύτερο τρόμο του ανθρώπου, τον
θάνατο, να τραγουδούν σαν παρέα που γλεντάει την αθανασία. Οι πέντε του «Παρά
πέντε» κατάφεραν στο προχθεσινό επεισόδιο να περιβάλουν με ανθρώπινη
τρυφερότητα την πιο τραγική στιγμή, τη στιγμή που περίμεναν το τέλος τους και
να γίνουν λυτρωτικά ξεκαρδιστικοί κοροϊδεύοντας το αναπόφευκτο. Και το
απέφυγαν. Έφτασαν όμως ώς την… αυλή του Παραδείσου με το παιδιάστικο πείσμα
τους.

Κάπως έτσι θα μας άρεσε να υποδεχθούμε τον έξω – από – μας, κάπως έτσι,
με τρελό γέλιο και με τους φίλους μας αγκαλιά να κοροϊδέψουμε το άλγος της
επίγνωσης ότι είμαστε θνητοί, κάπως έτσι, με ιστορίες από τα παιδικά μας
χρόνια, από τους πρώτους έρωτες να ξεδιπλωθεί η τραγική μέχρι γελοιότητας
ματαιότητα της ύπαρξης.

Είναι αλήθεια πως το εν λόγω σίριαλ αντιμετωπίζει τα τραγικά με παιδική
αφασία. Τους αφαιρεί το νόημα που τους προσδίδουν οι υπαρξιακές αγωνίες,
αναπόφευκτες καθώς μεγαλώνουμε. Τα καταργεί. Οι ήρωες μοιάζουν να
αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα των πραγμάτων, αλλά όχι και την πολυπλοκότητά
τους. Ακριβώς όπως τα παιδιά που ξέρουν ότι κάτι είναι κακό, αλλά όχι το
γιατί.

Κυνηγούν τον δολοφόνο ενός υπουργού τον οποίο δεν γνώριζαν. Απλώς
αισθάνονται ότι αυτό είναι το σωστό. Άλλωστε αυτό είναι η αφορμή για να γίνουν
μια κοινότητα, μια παρέα. Μοιάζουν όλοι λίγο φευγάτοι, σαν να χρωστούν της
Μιχαλούς και ταυτοχρόνως απολύτως λογικοί, με την αφοπλιστική, ευθύγραμμη
λογική των παιδιών.

Ανακαλύπτουν τους μπράβους του δολοφόνου, εκείνοι τους οδηγούν σε μια αποθήκη,
τους δένουν όλους μαζί και βάζουν απέναντί τους μια βόμβα ρυθμισμένη να σκάσει
και να τους σκοτώσει ύστερα από λίγη ώρα. Αυτό το διάστημα που περιμένουν το
τέλος τους είναι από τα καλύτερα τής σειράς μέχρι τώρα.

Αρχίζουν πανικόβλητοι να φωνάζουν βοήθεια, μέχρι που η Ντάλια – η
αφασική πλουσία της παρέας – θα τους διακόψει για να πει τη σαπουνοπερική
ατάκα: έζησα μια ζωή με χλιδή που δεν ήθελα, τώρα δεν θα τους χαρίσω τις
τελευταίες στιγμές της ζωής μου, θα πεθάνω όπως θέλω εγώ. Σκέψη που δεν θα
μπορούσε να ανήκει σε παιδί. Μια ξαφνική στιγμή συγκλονιστικής ωριμότητας.
Συνειδητοποιούν ότι θα πεθάνουν, αλλά φέρνουν τον θάνατο στα μέτρα τους. Δεν
θέλουν να τους αλλάξει ο φόβος.

Πιάνουν το τραγούδι. Τους ακούμε να ουρλιάζουν εκείνο το γιουρβιζιονικό
«Ντο φα φα φα, ντο, φα μιιιιι». Παράφωνοι αλλά κεφάτοι. Σαν μια παρέα
εκδρομική. H Ζουμπουλία τούς καλεί να πουν κάτι που να αρμόζει περισσότερο στη
στιγμή και πιάνουν το σουξέ της Βανδή «όταν είμαι αγάπη μου μαζί σου στην αυλή
του παραδείσου…». Τίποτε πιο ξεκαρδιστικό από αυτή την παρέα που ειρωνεύεται
τον φόβο, τον θάνατο, την τηλεόραση, την καθημερινότητα, το βόλεμα.

Στο παρά πέντε γλίτωσαν

Το τραγούδι τους μπροστά στη βόμβα που επρόκειτο να εκραγεί δεν είχε
ηρωισμό, είχε παιδιάστικο πείσμα, ήταν η αποδόμηση του φόβου του θανάτου, η
κατάργησή του, η ζωή στον απόλυτο θρίαμβό της. Θρίαμβος που συνεχίστηκε όταν
αποκαμωμένη από το τραγούδι η παρέα αρχίζει να θυμάται τα ερωτικά σκιρτήματα.
Στο… παρά πέντε να πεθάνουν και όλοι ρωτούν τη Ζουμπουλία, χήρα γαρ, πώς
ήταν ο μακαρίτης ως εραστής. Ο Γιώργος (Καπουτζίδης) θυμάται πως δεν έχει
κάνει σεξ παρά μιάμιση φορά στο πρώτο έτος της Σχολής του. Γελούν όλοι.
Αλληλοπειράζονται, φοβούνται μη χάσουν τον δρόμο για τον παράδεισο – στον
Χαρδαβέλλα είχαν ακούσει πως το τέλος είναι σαν ένα τούνελ με φως στο βάθος –
ειρωνεία του θανάτου, ειρωνεία της τηλεόρασης για τον εαυτό της, απλά κέφι για
ζωή και νοσταλγία για την απόλυτη αθωότητα.