ANAΛΩΣIMA Mπουγάδα βουνού

Την Κυριακή πραγματοποίησα ένα παλιό μου όνειρο, ανάβαση στον Παρνασσό για
αρχαρίους. Ήταν εύκολη διαδρομή αντικειμενικά, αλλά με δυσκόλεψε, οι
πεπειραμένοι περπατούσαν γρήγορα, δεν προλάβαινα να βλέπω. Κάτι κυκλάμινα πήγα
να πλησιάσω και κόντεψα να χαθώ. Ξεκινήσαμε νωρίς, φτάσαμε στη Δαύλεια
απομεσήμερο και εκεί πια μπορούσαμε να χαλαρώσουμε επισήμως. Στο χωριό έχουν
χτίσει σπίτια καινούργια με στενά μπαλκόνια, έχουν περιορίσει τα πεζοδρόμια,
σαν να μην άντεχαν να μοιάζουν με κάτι άλλο από γειτονιά της Αθήνας. Μόνο μία
απλωμένη μπουγάδα ήταν μοναδική. Τα ρούχα στη σειρά, πρώτα οι μπλούζες κατά
σειρά μεγέθους, ύστερα τα παντελόνια και οι φούστες, τέλος οι κάλτσες,
ζευγαρωμένες άψογα, όλες κρεμασμένες προς την ίδια κατεύθυνση, από τις μακριές
ώς το γόνατο, μέχρι τα μικρούτσικα, μωρουδίστικα καλτσάκια. Τι δουλειά
συστηματική, τακτική και άχρηστη βεβαίως. Να είχε καθιερωθεί άραγε στο χωριό
ανταγωνισμός τακτικού απλώματος μπουγάδας, αφού οι γείτονες γνωρίζονται και
παρακολουθούνται; Και πώς θα ήταν η μητέρα που την είχε απλώσει; Να καταπίεζε
τα παιδιά της με υπερβολική μανία για καθαριότητα και τάξη, ή να προσπαθούσε
μόνο να τακτοποιεί τον κόσμο γύρω της για να τα διευκολύνει; Υπομονετική ή
νευρόσπαστο; Από το σχήμα των ρούχων την σχεδιάσαμε στο μυαλό μας την ορεξάτη
νοικοκυρά. Και εμείς, οι Αθηναίες που είχαμε πασχίσει σκαρφαλώνοντας στο
τραγουδισμένο βουνό να βρούμε κάτι να μας ανοίξει την καρδιά, να θαυμάσουμε
και να συγκινηθούμε, φύγαμε με κάτι σαν ζήλεια ανάμεικτη με συμπόνια, για την
πολυτέλεια του χρόνου της άγνωστης εκείνης, για το ταλέντο και την επιμονή
της, να κάνει τέτοιες δουλειές, τόσο ανώφελες, εντελώς απλήρωτες και χωρίς
καμία αναγνώριση και αξία, για ένα εφήμερο αποτέλεσμα που μάλλον δεν πρόσεχε
κανένας.