Ο κ. Γεώργ. I. Λουπάσης, φιλόλογος από τα Χανιά, του οποίου την προηγούμενη
επιστολή δημοσίευσε ολόκληρη και σχολίασε ο Γιάννης H. Χάρης, στο
«Βιβλιοδρόμιο» («TA NEA» 17-18.9.2005) ξαναγράφει και παρατηρεί μεταξύ των
άλλων:
«Επί της ουσίας, διολισθαίνει προς μια θέση που δείχνει πόσο πρόχειρα βλέπει
τα πράγματα: μετά τον ισχυρισμό του ότι στόχος της διδασκαλίας των Αρχαίων
Ελληνικών είναι “να κατακτήσει ο μαθητής” την αρχαία ελληνική, δηλαδή να τη
μάθει και να τη χρησιμοποιεί σαν να πρόκειται για τη μητρική του γλώσσα (αυτό
σημαίνουν οι λέξεις κατακτώ και κατάκτηση βλ. Λεξικό Μπαμπινιώτη, σελ. 857),
οδηγείται στη διατύπωση της απαίτησης να χρησιμοποιούν οι μαθητές λέξεις της
αρχαίας ελληνικής σε προτάσεις του αρχαίου ελληνικού λόγου, τις οποίες οι
ίδιοι θα σχηματίζουν (“φτιάχνει πλέον φράσεις με τις λέξεις αυτές”)!
Τον παραπέμπω όμως στη σελ. 14 του βιβλίου “Οδηγίες για τη διδασκαλία των
φιλολογικών μαθημάτων στο Γυμνάσιο” (έκδοση ΟΕΔΒ 2004), όπου στόχος ορίζεται η
εξοικείωση των μαθητών με τον αρχαίο ελληνικό λόγο (όχι η κατάκτησή του από
αυτούς). Στόχος, επίσης, ορίζεται οι μαθητές “να συνειδητοποιήσουν ότι η νέα
ελληνική γλώσσα έχει τις ρίζες της στην αρχαία και αποτελεί συνέχεια και
εξέλιξή της”. Αν ο κ. X. θέλει να πει ότι οι φιλόλογοι που διδάσκουν στα
σχολεία δεν πρέπει να ακολουθούν τις οδηγίες τις οποίες τα αρμόδια όργανα
αποστέλλουν, ας το πει καθαρά».
