Ο άνθρωπος με τη βαλίτσα

Όταν ο κόσμος δεν μένει σπίτι για να δει τηλεόραση κυκλοφορεί, και όλο και σε
κάποια έμπνευση πέφτει επάνω (ο τηλεοπτικός τουρισμός δεν μετράει). Λος
Άντζελες, Νέα Υόρκη και Βαρκελώνη σαν τζουκ-μποξ «παίζουν» μουσικές.

«Chavez Ravine» Ry Cooder (Warner)

Για περισσότερα βραβεία Γκράμι ετοιμάζεται ο Ράι Κούντερ

«Μoυ άρεσε, όταν ήμουν παιδί, να κάνω βόλτες στο Λος Άντζελες. Δυτικά ήταν σαν
να πηγαίνω προς το μέλλον, ανατολικά ήταν σίγουρα το παρελθόν…». Ο Ράι
Κούντερ περιπλανιέται πάλι στους δρόμους και ποιος τη χάρη μας! Κάθε φορά που
αυτός ο κύριος παίρνει το καπελάκι του και βγαίνει έξω συμβαίνουν τα εξής:
ηχολήπτες στα στούντιο αρχίζουν εντατικά ισπανικά, γραφεία ταξιδιών τρίβουν τα
χέρια τους και ο πρόεδρος της Αμερικής (για εποχές Κλίντον μιλάμε) είναι σε
ετοιμότητα, αν χρειαστεί να επέμβει για τη βίζα Κουβανών μουσικών – στα
παρασκήνια, στο μεταξύ, αρχίζουν να γυαλίζουν τα Γκράμι ώστε να χαράξουν επάνω
το «Ry Cooder» καλλιγραφικά.

Δικαιολογημένη η κινητικότητα. Με τη διαφορά πως ο κ. Κούντερ δεν πάει Κούβα
αυτήν τη φορά, αλλά κάνει ταξίδι επιστροφής. Στα δικά του μέρη, στην παιδική
του ηλικία, στη γειτονιά που αφήσαμε, όλοι, πίσω. Κόντρα στις μπουλντόζες. Ο
Ράι πάει σπίτι. Εκεί όμως όπου παλιά ο χάρτης έγραφε (καλλιγραφικά, επίσης)
Chavez Ranine, σήμερα βρίσκει το γήπεδο μπέιζμπολ των L. Α. Dodgers.
Μoύλτιπλεξ και σούπερ μάρκετ, αλυσίδες φαστ-φουντ και τάκος (το
παραδοσιακόν!). Τι κάνεις τότε; Όταν μαζί με το Σαβέζ Ραβίν έχει θαφτεί και η
παιδική σου ηλικία εκεί; Εκείνος παίρνει μουσικές μπουλντόζες και συνθέτει το
μιούζικαλ της περιοχής. Με τη νοσταλγία και τους σαρωτικούς τρόπους που είχε
εφαρμόσει στο Buena Vista Social Club. Ανάμεσα στους χαρακτήρες των τραγουδιών
του, ο οδηγός της μπουλντόζας, το θύμα του αντικομμουνιστικού κυνηγιού
μαγισσών, ο παρκαδόρος της περιοχής, αλλά και ένα UFO που οι μουσικές από το
ραδιόφωνο που παίζει τού τραβάνε την προσοχή. Ο Κούντερ λοιπόν ανακατεύει νέες
συνθέσεις με ποπ τραγούδια από τις δεκαετίες του ’40 και του ’50, μεξικάνικα
στυλ, νυχτερινή τζαζ, μπλουζ, μπαλάντες και καμπαρέ α λα Τομ Γουέιτς, με
«γκεστ» θρυλικούς παίκτες σαν τον Γουίλι Γκαρσία, φωνή στο Three Cool Cats,
που ως Λιτλ Γουίλι Τζι ήταν ο αρχηγός των Three Midniters, τον Φλάκο Χιμένεζ
με το σούπερ ακορντεόν του ή τον βετεράνο Λάλο Γουερέρο που άφησε ιστορία στη
μεξικάνικη μουσική. Καλά λοιπόν κάνουν που έχουν αρχίσει να γυαλίζουν τα
βραβεία… Ξέρουν αυτοί.

«Livin’ in the City» Fun Lovin’ Criminals (V2)

Από το Λος Άντζελες στη Νέα Υόρκη, με «κουλ κατς» τώρα ξεναγούς τούς έξοχους
για τσάρκες στην πόλη Fun Lovin’ Criminals, οι οποίοι, ως γνωστόν, όλα τα καλά
στέκια τα ξέρουν, και πού είναι το πιο ζουμερό χάμπουγκερ και ποιος ράβει τα
καλύτερα κοστούμια – ό,τι και να ψάχνεις στην πόλη, ο Χιούι θα στο βρει. Και
αν καμιά φορά τους πιάνει στυλιστική φλυαρία, το «Livin’ in The City» βρίσκει
την ισορροπία μέσα στην τέλεια μουσική τους ακαταστασία, όπου κάθε κομμάτι
έχει βάρος, τρέλα, αγάπες, λάτιν, φανκ, σόουλ και ένα χιπχοπ «μπιτ» σαν στρώμα
με ελατήρια. Αν στο προηγούμενο είχαν ελαφρώς κουραστεί, επιστρέφοντας στην
πόλη, βρίσκουν τα αντανακλαστικά τους, παίρνουν δυνάμεις και στροφές και
εμπλουτίζουν το λεξικό του «κουλ» με ακόμη περισσότερη ουσία. Στο «Mi Corazon»
δε, απογειώνονται.

«It’s Time» Michael Buble (Warner)

Ο νεαρός από το Βανκούβερ είχε, από ακόμη πιο νέος, μια ιδιαίτερη αγάπη για
την Έλα Φιτζέραλντ και τη Σάρα Βον και τραγουδούσε μπροστά στον καθρέφτη
κομμάτια του Φρανκ Σινάτρα. Την κλίση του στο σουίνγκ μάλιστα εντόπισαν
κυνηγοί ταλέντων, που άπλωσαν τα δίχτυα τους και συνέλαβαν τον Μπουμπλέ. Ο
οποίος βρέθηκε αγκαλιά με μια καριέρα «κρούνερ» σε έναν κόσμο που ερωτεύεται
όλο και πιο λίγο. Με παραγωγό Ντέιβιντ Φόστερ που ξέρει απ’ αυτά, ο νεαρός
αξιοποιεί τις τραγουδιστικές του δυνάμεις πάνω σε στέρεο, όσο κανένα άλλο
υλικό ­ Κόουλ Πόρτερ, Τζορτζ Γκέρσουιν, Λένον/Μακάρτνεϊ, Λίον Ράσελ, Στίβι
Γουόντερ. Υπάρχει χώρος και για κρούνερ, λοιπόν (τον λειώσατε πια τον Φράνκι!)

Βάμος τώρα αμέσως

«Vamos Que Nos Vamos» Muchachito, Bombo Infierno (Σείριος)

Ο Στινγκ και ο Μουτσακίτο έχουν κάτι κοινό, έχουν βρεθεί κάποτε και οι δύο
στους δρόμους με μια κιθάρα προσπαθώντας να συγκινήσουν τους περαστικούς. Για
τον Στινγκ τα γνωρίζετε, για τον Μουτσακίτο ίσως όχι – αφού δεν έσωσε ποτέ τα
δάση του Αμαζονίου, αλλά παλεύει να σώσει την ψυχή του με τη βοήθεια
οποιουδήποτε αντικειμένου παράγει ήχο, κυρίως δε με κιθάρες, και τρελούς
χορευτικούς ρυθμούς και κάτι απίστευτες ιστορίες που κάνουν καριέρα στα στενά
της Βαρκελώνης, όπου και ο Μουτσακίτο συχνάζει μελετώντας την προοπτική
διεθνούς καριέρας, ενδεχομένως και μιας εμφάνισής του σε ελληνικό κλαμπ. Να,
μια ωραία ιδέα.