…στο «Υo! Sushi»

Για ένα διάστημα πίστευα ότι το σούσι πήγαινε να αντικαταστήσει το σουβλάκι
σαν εθνικό σνακ. Τόσα, μα τόσα μαγαζιά που σερβίρουν «σούσι» άνοιγαν, το ένα
μετά το άλλο. Δεν ξέρω εάν το τρεντ έχει σταθεροποιηθεί. Είναι πια «κλασικό»
εξωτικό φαγητό, από αυτά που έχουν ξεπεράσει κάθε έννοια συνόρων, για να
εγκατασταθούν για τα καλά στα ξένα κράτη. Τα ανοιξιάτικα ρολά, η σπανακόπιτα
(στο εξωτερικό, βέβαια) και η πίτσα ανήκουν στην ίδια κατηγορία.

Είχε μόλις καλοκαιριάσει για τα καλά, οι ζέστες στο full και η ιδέα να τρώω
έξω ήταν όλο και πιο δυσάρεστη. Κάτι ελαφρύ ήθελα, κάτι που δεν θα με
«βάραινε» βράδυ… Έτσι, λοιπόν, ξεκινήσαμε με τη φίλη μου τη Σιμόνη για την
Κηφισιά, για να «τσεκάρουμε» το τελευταίο πόστο της αλυσίδας σούσι «Yo!
Sushi». Είχα ξαναδοκιμάσει το φαγητό στη συγκεκριμένη αλυσίδα όταν
πρωτοάνοιξε, στο Κολωνάκι. H ιδέα είναι απλή: το σούσι φτιάχνεται σε ανοιχτή
κουζίνα, παραδοσιακά, αλλά τοποθετείται σε ιμάντα, έτσι ώστε την ώρα που τρώει
κανείς να «τραβάει» το φαγητό του τη στιγμή που περνάει μπροστά του. Ίσως
ακούγεται αντιγαστρονομικό, αλλά έχει πλάκα και τρως πολύ παραπάνω απ’ όσο θα
έτρωγες εάν απλώς έδινες την παραγγελία σου από ένα κλασικό μενού (το οποίο
υπάρχει). H όλη εμπειρία έχει μια ελαφρά αίσθηση περιπέτειας, μην τυχόν – για
παράδειγμα – περάσει και δεν το προλάβεις. Κάθε πιάτο έχει ένα χρωματιστό
σημάδι που αντιστοιχεί στην τιμή του.

Ο χώρος, παρά τον «φαστ φουντ» αέρα, είναι πολύ όμορφος, ζεστός, αλλά
μοντέρνος, με ορισμένες πινελιές καθαρά μεσογειακές. Για παράδειγμα, η αυλή
μπροστά έχει κάτι τεράστιους καναπέδες (σχεδόν κρεβάτια) από ψάθα,
στολισμένους με διάφορες αποχρώσεις του κόκκινου. Μέσα ο χώρος είναι
καλυμμένος με πολύ ξύλο. Οι μάγειροι, με τα μαύρα τους σκουφάκια, θυμίζουν
ιερείς καθώς τυλίγουν και σχηματίζουν τα διάφορα σούσι. Οι κινήσεις τους
αργές, επίτηδες, και η ομιλία μεταξύ τους ελάχιστη. Διάφορα κομμάτια από
φρέσκο ροζ τόνο μπαινοβγαίνουν στα ψυγεία, καθώς οι σεφ κάνουν τη δουλειά
τους. Από ‘δώ κι από ‘κεί όλα τα αξεσουάρ τού σούσι.

Το μενού είναι τεράστιο, αλλά ο ιμάντας διακριτικός. Μπορεί κανείς να
παραγγείλει και με τον κλασικό τρόπο – και μάλιστα η «δική μας» σερβιτόρα είχε
πολλές γνώσεις και μιλούσε τέλεια Αγγλικά.

Συγκεντρωθήκαμε στο σούσι και στα ρολά, χωρίς να δώσουμε σημασία στα διάφορα
άλλα που περιέχει το μενού – όπως γιαπωνέζικα πιτάκια, τεμπούρα, σούπες,
γιακιτόρι, τεριγιάκι, ζυμαρικά και ρύζια.

Από τα σασίμι που πήραμε – τόνο, φαγκρί και λαβράκι – όλα ήταν καλά και
φρέσκα. Το σασίμι είναι χωρίς ρύζι και σερβίρεται με μια ελαφριά σαλάτα από
ρέβες, καρότα και αγγουράκι. Για τη ζέστη ό,τι πρέπει. Το νιγκίρι σούσι,
ανάμεσα σε δύο βουναλάκια από ρύζι, ήταν επίσης μια χαρά. Πήραμε τον τόνο με
κόλιανδρο και το καπνιστό χέλι – ένα από τα δικά μου φαβορί. Ζουμερά ήταν.
Δοκιμάσαμε επίσης διάφορα γιούγκαν σούσι (σαν το νιγκίρι, αλλά τυλιγμένο με
φύκια). Εδώ οι επιλογές ήταν πιο πρωτότυπες. Μου άρεσε ο αστακός με μάνγκο και
κόλιανδρο, όπως και ο πικάντικος τόνος με πιπεριά τσίλι και φρέσκο κρεμμυδάκι.
Υπάρχουν πολλά ρολά. Ο σολομός με αβοκάντο, μαγιονέζα και σουσάμι είναι πιο
«καλιφορνέζικος» στην αντίληψη απ’ ό,τι «γιαπωνέζικος», αλλά καλός ήταν.
Υπάρχει κι ένα παρόμοιο με αυγά ψαριού, που είναι πιο ωραίο. Επιλέξαμε και ένα
μη ψαρικό: πάπια με σάλτσα hoisin. Είχε ενδιαφέρον, όμως προτιμώ τα ρολά με
ψάρι. Ομολογώ ότι πήραμε κι άλλα, καθώς γυρνούσε ο ιμάντας, αλλά δεν τα
θυμάμαι όλα! Είναι λίγο σαν τα ανατολίτικα μεζεδοπωλεία, όπου έρχονται οι
μεζέδες σε διάφορους δίσκους, παίρνεις πολλά χωρίς έλεγχο και δεν έχει σημασία
εάν τα θυμάσαι ή όχι, αν περνάς καλά! Εμείς έτσι ζήσαμε το «Yo! Sushi» στην
Κηφισιά, χωρίς sake, αλλά απολαμβάνοντας 2 κρύες γιαπωνέζικες μπίρες Kirin.

* «Yo! Sushi»: Εμπορικό Κέντρο Μελά, Κηφισιά (Λεωφ. Κηφισίας 238-240),
τηλ.: 210-6232.340