…στη «Σμαράγδα»

H πρώτη μου εντύπωση με το που μπήκαμε στο εστιατόριο «Σμαράγδα», αμέσως μετά
τα εγκαίνια της έκθεσης Art Athina, ήταν η διαφορά στον αέρα και στην
ατμόσφαιρα των δύο χώρων. Την κοπανίσαμε με λίγα λόγια, φεύγοντας από την
αλαζονεία της τέχνης, για να βρούμε κάπου απλά να απολαύσουμε φαγητό. Έτσι
βρεθήκαμε σε μία στην ουσία οικογενειακή ταβέρνα, λίγο πιο πάνω από το
εκθεσιακό κέντρο, στα στενά της Πεύκης.

H «Σμαράγδα» δεν είναι ακριβώς ταβέρνα, ούτε όμως και εστιατόριο. Είναι ένα
πολύ ευχάριστο περιβάλλον, με μοντέρνο αλλά ουδέτερο ντιζάιν, «προχωρημένο»
για μαγαζί της γειτονιάς, με όμορφα σερβίτσια, ωραία μαχαιροπίρουνα,
προσεγμένες λεπτομέρειες. Από την άλλη όμως, σε ένα γωνιακό τραπέζι έπαιζαν
μπουζούκι και τραγουδούσαν ρεμπέτικα. Ήταν αργούτσικα, φαίνεται ότι είχαν πιει
λιγάκι, ίσως ήταν και γνωστοί των ιδιοκτητών. Οι υπόλοιποι πελάτες ήταν ένα
μείγμα από οικογένειες και παρέες σαραντάρηδων της περιοχής, άνθρωποι απλοί
και φυσιολογικοί, οι οποίοι απολάμβαναν το βράδυ της Παρασκευής με φίλους σ’
ένα μέρος που προσφέρει κάτι περισσότερο προσεγμένο από κοινή ταβέρνα, χωρίς
όμως να χρεώνει τα «μαλλιά της κεφαλής».

Το μενού κυμαίνεται στα γνωστά τού είδους. Όλα όσα περιμένει κανείς να βρει σε
μια ταβέρνα, φαγητά δηλαδή που ανήκουν στην παράδοσή μας, όπως η φάβα, ο
γαύρος ξιδάτος, το χταποδάκι, θα τα βρει εδώ. Θα βρει όμως αυτό το κάτι
παραπάνω που θα τον κάνει να πιστεύει ότι το μαγαζί διαφέρει από τα πολύ κοινά
και γνωστά. Παραδείγματος χάριν φέρνουν ψάρια και κρέατα από την Τήνο και το
διαφημίζουν. Σερβίρουν αχινοσαλάτα, μία από τις πιο εξωτικές μας λιχουδιές,
όπως επίσης και τη τηνιακή λούζα. Επίσης, καρυκεύουν το μενού με διεθνείς
πινελιές. Εδώ, μεταξύ μιας πραγματικά ωραίας (μαγιονεζάτης αλλά καλής)
καπνιστής μελιτζανοσαλάτας και των κολοκυθοκεφτέδων, θα βρει κανείς και
τηγανητές πιπεριές jalapenio γεμισμένες με τυρί. (Αποφεύγω τέτοια φαγητά εν
γνώσει μου ότι τα περισσότερα είναι προκατασκευασμένα και έτσι δεν απαιτούν
κανένα μαγειρικό know-how). Τοπικές ελληνικές πινελιές υπάρχουν σε πιάτα, όπως
οι σιφναίικοι ρεβιθοκεφτέδες, οι οποίοι είναι μικροί με χοντροκομμένα σπασμένα
ρεβίθια από μέσα. Ωραίοι ήταν, μόνο που ήθελαν λόγο αλάτι. Φαγητά, όπως οι
μελιτζάνες σαγανάκι – κοινώς μελιτζάνες με τυρί – δείχνουν τουλάχιστον μια
προσπάθεια να διαφέρουν. Τα σπρινγκ ρολς είναι άλλο ένα πιάτο με διεθνές
προφίλ που θέλει να «μιλάει» στον σύγχρονο, παγκοσμιοποιημένο Έλληνα. Τα
συναντάω συχνά και ανεξήγητα σε πάρα πολλά εστιατόρια τώρα τελευταία και
συνήθως είναι κάτι άθλια τηγανισμένοι κύλινδροι από ζυμάρι και χορταρικά. Εδώ
τουλάχιστον είχαν μια φρεσκάδα, ήταν καλά τηγανισμένα και η γέμισή τους
δροσερή. H σαλάτα της Σμαράγδας, χορταστική και όμορφη, με αγκινάρες,
πρασινάδα μπόλικη και απλή βινεγκρέτ ήταν μια χαρά.

Πήραμε τις γαρίδες σαγανάκι, μια μερίδα πλούσια με πέντε μεγάλες, ολόκληρες
καθαρισμένες γαρίδες, μπόλικη σάλτσα και φέτα. Ήταν σίγουρα στα μέτρα που
θέλει ο Έλληνας για να νιώθει ικανοποιημένος, ένα αξιοπρεπές πιάτο που
ξεφεύγει από το μέγεθος ενός μεζέ και πάει προς την κατεύθυνση του κυρίως
πιάτου. H καραβιδόψιχα όμως δεν ήταν η αυθεντική αλλά το φτιαχτό από ανθρώπινα
χέρια και νου σουρίμι. Αυτό δεν μας ενέπνευσε.

H «Σμαράγδα» έχει μια πλούσια στους μεζέδες κάρτα, αλλά η γνήσια σπεσιαλιτέ
του εστιατορίου είναι το φρεσκότατο και καλοψημένο ψάρι και για αυτό έχει
γίνει γνωστή στη γειτονιά της.

Δεν δοκιμάσαμε γλυκά. Εγώ επέμενα να μην πάρουμε, διότι το έχω παρακάνει τώρα
τελευταία.

Σίγουρα τέτοια μαγαζιά δεν θα είναι ποτέ στην πρώτη γραμμή της εστίασης, αλλά
ούτε στην τελευταία. Είναι καλοφτιαγμένα και προσεγμένα στέκια της γειτονιάς,
κάτι που γενικώς λείπει από τούτη την πόλη μας.

«Σμαράγδα». Πίνδου 24, Πεύκη. Τηλ. 210-8056.379.