… στο «Aυγολέμονο»

Με τραβούσε το γεγονός ότι ένα «έξυπνο», ντιζαϊνάτο ταβερνάκι έχει ανοίξει
λίγο έξω από τον άξονα του κέντρου, μακριά από του Ψυρή, το Κολωνάκι, το
Παγκράτι κ.λπ. Έτσι, ένα βράδυ μεσοβδόμαδα έδωσα ραντεβού με μια φίλη μου
μαγείρισσα πίσω από το «Διογένης Παλάς», όπου βρίσκεται το χαριτωμένο
«Αυγολέμονο».

Το μαγαζί είναι απλό, φωτεινό, χαρούμενο. Ο διάκοσμος συγκεντρώνεται γύρω από
το ίδιο το όνομα. Σε έναν τοίχο έχουν κρεμάσει τεράστιες εικόνες με λεμόνια,
ενώ στον απέναντι τοίχο κρέμεται η καλλιτεχνική άποψη του αυγού, σαν μάτια στη
σειρά, σε υπερμεγέθυνση. Οι κρόκοι είναι φωτιστικά. Τα χρώματα όλα κυμαίνονται
μεταξύ του κίτρινου και του ανοιχτού πράσινου. Ο χώρος είναι λιτός. Ο κόσμος
μάλλον της γειτονιάς, από νεαρούς μέχρι οικογένειες. Το «Αυγολέμονο» είναι η
πραγματοποίηση της τελευταίας (και πολύ αναγκαίας, μάλιστα) τάσης της
εστίασης: μικρά, σεμνά εστιατόρια, με χαμηλές τιμές, που αποφεύγουν πλήρως την
παλαιότερη νοοτροπία τού «άρτος και θέαμα», που είχε στιγματίσει τόσα και τόσα
φιλόδοξα εστιατόρια. Περίμενα από αυτό το χαριτωμένο και φιλικό εστιατόριο μια
καλύτερη εκδοχή της ελληνικής κουζίνας. H γεύση που σε καλωσορίζει είναι το
μικρό μπολάκι με λάδι και μια σταλιά ξιδιού. Το λάδι κατάξανθο, χωρίς ίχνος
της φρουτώδους ελιάς. Χμμμ! Σκεπτόμουν εκείνη τη στιγμή το πόσο σημαντικό ρόλο
παίζουν οι καλές πρώτες ύλες.

Και εγώ και η φίλη μου είμαστε λάτρες της πίτας και η κρεμμυδόπιτα κάτι
υποσχέθηκε. Το φύλλο σπιτικό μεν και καλούτσικο, αλλά παραλαδωμένο, και η
γέμιση πετυχημένη στη γεύση αλλά αποτυχημένη στην υφή, η οποία ήταν λαπάς.
Στενοχωρήθηκα επειδή μου άρεσε το περιβάλλον και οι ευγενέστατοι άνθρωποι που
μας περιποιήθηκαν. Μετά την πίτα βουτήξαμε το πιρούνι μας στη σπιτική
μελιτζανοσαλάτα, η οποία είχε άλλη γεύση από την υπερβολική δόση της
μαγιονέζας. Το σαγανάκι «Αυγολέμονο» ήταν το καλύτερο ορεκτικό: μια φέτα από
σκληρό τυρί παναρισμένο με αμύγδαλα και σοταρισμένο. Ωραίο ήταν, με καλό,
ξανθό χρώμα και ισορροπημένη υφή. Τα «ντολμαδάκια της γιαγιάς» όμως δεν είχαν
καμιά… γιαγιουδίστικη γεύση – ούτε καν αλάτι. Ήμασταν περίεργες να
δοκιμάσουμε και άλλες εκδοχές του φύλλου, αλλά και του τηγανιού, κι έτσι
πήραμε την ποικιλία από μυζηθροπιτάκια, κολοκυθοκεφτέδες, ντοματοκεφτέδες και
μπουρέκια μελιτζάνας. Και αυτά σε γενικές γραμμές έπασχαν από την ίδια έλλειψη
γεύσεων. Οι μυζηθρόπιτες ήταν το καλύτερο απ’ όλα στην ποικιλία, με την ίδια
σπιτική ζύμη και μια απλή γέμιση από σκέτο τυρί. Οι κολοκυθοκεφτέδες, όπως και
οι ντοματοκεφτέδες, χαρακτηρίζονταν από το συνηθισμένο λάθος: πολύ αλεύρι στο
μείγμα, ώστε η γεύση του ίδιου του λαχανικού απορροφάται, χάνεται εντελώς και
γίνονται σαν κόλλα στο τηγάνι. Μια μπουκιά από άμυλο ήταν το αποτέλεσμα. Το
ίδιο αισθανθήκαμε με το μπουρεκάκι της μελιτζάνας. H μελιτζάνα ήταν ανύπαρκτη
σαν γεύση. Κρίμα! Το καλύτερο που δοκιμάσαμε και μία από τις σπεσιαλιτέ της
κουζίνας ήταν το γιαουρτλού, αλλά μη φανταστείτε κάτι που σας παραπέμπει σε
ένα αρωματικό στενό της Πόλης. Απλώς ήταν αξιοπρεπές.

Τα γλυκά ήταν πιο πετυχημένα. H «λάβα σοκολάτας» – σωστά το μάντεψε η φίλη μου
ως σουφλέ, όντως αυτό ήταν – αξιοπρεπώς ψημένο και ζουμερό. Μου άρεσε επίσης η
ιδέα του τηγανητού μήλου με μέλι. Για εμένα ήταν το παράδειγμα που θα έπρεπε
να χαρακτηρίσει όλο το μενού εδώ: να είναι απλά τα πιάτα μεν, αλλά γευστικά,
έξυπνα και νόστιμα, όπως το ντεκόρ.

«Αυγολέμονο»: Παρασκευοπούλου 74, Νέα Σμύρνη, τηλ.: 210-9401.401