Tο Tέταρτο κουδούνι

«Νεώτερες έρευνες στη μούμια του Τουταγχαμών αποδεικνύουν ότι δεν δολοφονήθηκε
με πυροβολισμό, όπως πιθανολογούνταν από ένα κάταγμα που είχε
εντοπιστεί στο κρανίο του», μας πληροφορούσε συντάκτρια εξωτερικού δελτίου του
Πρώτου Κρατικού Καναλιού – της ET1.

«Ναι, αλλά όχι με πυροβολισμό, Μαριάννα», προσπαθούσε με
τρόπο να την «επαναφέρει» και να μπαλώσει την κατάσταση ο θορυβημένος – «μα τι
λέει αυτή;» – παρουσιαστής του δελτίου ειδήσεων Προκόπης Δούκας.

«Από πυροβολισμό, από πυροβολισμό!» να επιμένει η δαιμόνια συντάκτρια.
Αμετάπειστη, σας λέω. Τι να κάνει κι αυτός; Το άφησε να περάσει – σου λέει
«μπορεί και να μην το προσέξουν» – χωρίς να επιμείνει – τέτοια ώρα, τέτοια
λόγια… – ο κ. Δούκας, που φαίνεται άνθρωπος ευγενής. Και θα πρέπει να ξέρει
και πότε περίπου ανακαλύφθηκε η πυρίτιδα.

H συντάκτρια να δω πότε θα την ανακαλύψει. Την πυρίτιδα…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Με ενθουσίασε. H παράσταση του σαιξπηρικού «Με το ίδιο μέτρο» απ’ τον
Θωμά Μοσχόπουλο στο «Πόρτα». Πόσο μάλλον όταν – σημειωτέον – καθόλου δεν
τρελαίνομαι με τους «εκσυγχρονισμούς» που εδώ βρίθουν.

Και κρατώ στο προσωπικό μου θεατρικό λεύκωμα εκείνα τα τρία «αχ» που
εκβάλλει – βαθιά απ’ τα σπλάχνα της – η εξαιρετική Άννα Μάσχα (φωτογραφία) –
Ισαβέλα στην παράσταση – στο τέλος, όταν μια κουκούλα που τον κρύβει τραβιέται
απ’ το κεφάλι του Αργύρη Ξάφη κι εκείνη ανακαλύπτει ότι ο αδερφός της
Κλαύδιος, που ο Ξάφης υποδύεται, δεν είχε καρατομηθεί όπως πίστευε αλλά ζει.
Και τη μεγάλη, βαριά, ατέλειωτη σιωπή της στο φινάλε. Δε θα τα ξεχάσω.

Αν ένα Θέατρο άρχιζε παραστάσεις ανακοινώνοντας ότι θα λήξουν στις 24
Απριλίου – Κυριακή των Βαΐων – και λίγες εβδομάδες αργότερα, αρχές Μαρτίου, με
δελτίο Τύπου, σας πληροφορούσε ότι λήγουν στις 20 Μαρτίου, τι θα λέγατε; Ότι
πήγε το έργο άπατο και κατεβαίνει.

Αν ερχόταν νέο δελτίο και έγραφε ότι οι παραστάσεις τελικά συνεχίζονται
έως τις 24 Απριλίου, τι θα σκεφτόσασταν; Ότι «τσίμπησε» το έργο και δεν το
κατεβάζουν.

Αν παίρνατε νέο δελτίο που έγραφε ότι ΤΕΛΙΚΑ (σ.σ. τα κεφαλαία δικά
μου) οι παραστάσεις σταματούν στις 10 Απριλίου, τι θα περνούσε απ’ το μυαλό
σας; Ότι μάλλον περί φαιδράς καταστάσεως πρόκειται.

Αν έφτανε πέμπτο στη σειρά δελτίο με την υπόμνηση «SOS» και διαβάζατε:
«ΤΕΛΙΚΗ (σ.σ. τα κεφαλαία και πάλι δικά μου) ημερομηνία λήξης παραστάσεων 24
Απριλίου», πώς θα χαρακτηρίζατε το συγκεκριμένο Θέατρο; Εγώ, σούργελο.

Αν, επιπλέον, σας αποκάλυπταν ότι πρόκειται για το «Θέατρο
Τέχνης» – το «Υπόγειο» – και τη «Μοβ κωμωδία» του Γιώργου Χασάπογλου, τι θα
νιώθατε; (Μετά τα γέλια…). Εγώ θλίψη. Διότι μάλλον δεν ξέρουν εντελώς πια τι
τους γίνεται εκεί κάτω.

Χαλκέντερος! Ο Γιώργος Μεσσάλας. Για πέμπτη σεζόν παίζει στο «Αλκυονίς»
του το βασισμένο στον Γκόγκολ μονόλογο «Το ημερολόγιο ενός τρελού» που έχει
σκηνοθετήσει.

Παράλληλα με τον «Μισάνθρωπο» του Μολιέρου και το έργο του για παιδιά
«Ο Αλί Μπαμπά, ο μάγος και οι σαράντα κλέφτες» – επίσης σε σκηνοθεσία του και
τα δυο. Χαρά στην αντοχή του.

Δυο και τα «Κεκλεισμένων των θυρών» φέτος.

Εκτός απ’ την παράσταση του Αντώνη Αντωνίου, εδώ, στην «Θεατρική Σκηνή»
του, το έργο του Σαρτρ – τα εκατό χρόνια απ’ τη γέννησή του γιορτάζονται
φέτος, αλλά νομίζω τυχαία είναι η επιλογή – ανέβηκε και στην Πάτρα, απ’ το
εκεί ΔΗΠΕΘΕ – στο «Επίκεντρο» -, σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη, με Λυδία
Φωτοπούλου, Λάζαρο Γεωργακόπουλο, Μαρία Κατσιαδάκη, Φαίδωνα Καστρή.

«Αν θέλουν στο όνομα του κράτους τους τη λέξη “Μακεδονία” γιατί δεν το
λέν “West of Macedonia”;» άκουσα τον ΛΑΟ(Σ)πρόβλητο ηγέτη – επάγγελμα
Ελληνάρας – κ. Γιώργο Καρατζαφέρη να λέει.

Μωρέ, «Far West of Macedonia», λέω ‘γω καλύτερα…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή.

H άδουσα «Οπερέτα» τού πολύ προχωρημένου στην εποχή του Πολωνού Βίτολντ
Γκομπρόβιτς, σάτιρα σκληρή της αστικής τάξης με τη φόρμα της οπερέτας, θα
είναι το εναρκτήριο του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος στο Θέατρο της
Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών τον επόμενο χειμώνα.

Τη σκηνοθεσία επωμίστηκε ο – ειδικότατος στο είδος του μουσικού θεάτρου
και του θεάτρου μετά μουσικής – Βασίλης Νικολαΐδης (στη φωτογραφία).

Το έργο – του 1966 – στην Ελλάδα έχει παρουσιαστεί άπαξ μόνο, απ’ τον
Κάρολο Κουν – εννοείται! – και το «Θέατρο Τέχνης», που έτσι μας γνώρισαν και
τον Γκομπρόβιτς, τη σεζόν 1972-73, σε μετάφραση Κωστή Σκαλιόρα. H οποία
ξανακοιταγμένη, θα χρησιμοποιηθεί και στην παράσταση του ΚΘΒΕ.