…στο «Μi Sueno»

Tapas, tapas, tapas. Αυτό ακούμε τώρα τελευταία, καθώς οι Ισπανοί κατακτητές
ξανακάνουν τον κόσμο δικό τους. Μπορεί εμείς να είχαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες
μας, αλλά φαίνεται ότι είναι η χρονιά της Ισπανίας. Είτε μιλάμε για την 400ή
επέτειο του Δον Κιχώτη, το τελευταίο έργο του Αλμοδόβαρ ή την μπριγάντα των
Ισπανών σεφ, με πρώτον στη σειρά τον σταρ Ferran Adria, το 2005 είναι σίγουρα
η χρονιά της Ισπανίας. Μέσα σε περίπου έξι μήνες διάφορα ισπανικά εστιατόρια
έχουν… φυτρώσει στην Αθήνα, ενώ ορισμένα ελληνικά (συγκεκριμένα το «48»)
θεωρούν καλύτερο να προσφέρουν tapas αντί για μεζεδάκι.

Tapas είναι η ταυτότητα που χαρακτηρίζει ένα από τα πιο πρόσφατα ισπανικά
μαγαζιά, το «Mi Sueno» («Το όνειρό μου») στη Σκουφά, στο Κολωνάκι. Το
εστιατόριο έχει παιχνιδιάρικο ντιζάιν με ανοιχτά και χαρούμενα χρώματα και
μπετόν σαν στοιχείο σχεδίου στο πάτωμα. H κουζίνα είναι ανοιχτή, ώστε να
μπορεί να δει ο πελάτης από πού προέρχονται τα πιάτα του. Εγώ πήρα
μεσημεριάτικη γεύση από το «Mi Sueno», αφήνοντας τους μπαρόβιους και πιο νέους
να απολαύσουν τη βραδινή ατμόσφαιρα, η οποία αλλάζει αρκετά από αυτήν που
επικρατεί το μεσημέρι. Ο κόσμος είναι ένα μείγμα από σοβαρές κυρίες κάποιας
ηλικίας, οι οποίες απολαμβάνουν μια χορταστική paella, μέχρι τους νεογιάπηδες
από τις διάφορες τριγύρω εταιρείες που βγαίνουν για πρωινό στις 2 το μεσημέρι.
Εμείς μάλλον στην πρώτη κατηγορία πέσαμε, στις κυρίες κάποιας ηλικίας, οι
οποίες κλέβουν λίγο χρόνο για ένα φιλικό κολατσιό και κοτσομπολιό.

Το φαγητό δεν μπορώ να πω ότι εντυπωσιάζει το ίδιο με τον χώρο και τη
γενικότερη ατμόσφαιρα. Δεν δοκίμασα τίποτε που να με άφησε ιδιαίτερα
ικανοποιημένη. Ο μπακαλιάρος πανέ ήταν εξαιρετικά αλμυρός, για παράδειγμα, ενώ
το χταπόδι με πάπρικα, ένα κλασικότατο tapas, ήταν άγευστο. Μου άρεσαν οι
κόκκινες πιπεριές γεμιστές με τυρί, ίσως επειδή ήταν αρκετά πικάντικες και
«εμφανίσιμες». H πατάτα με τυρί, μπέικον και ντομάτα σάλτσα ήταν ολίγον…
πατάτα! Βαριά, λιπαρή και χωρίς γεύση. H αντσούγια με αφρό φραμπουάζ ήταν ένα
πιάτο που ανέβασε τις ελπίδες μου μόνο και μόνο για να τις ξεφουσκώσει σαν
κρύο σουφλέ. Δεν ήταν τίποτε άλλο παρά αντσούγιες με, ναι, μαρμελάδα! Ο αφρός;
Δεν ξέρω. Ο συνδυασμός; Όπως ακούγεται… Το λουκάνικο chorizo ήταν αυθεντικό
και νόστιμο. Το μαγειρεύουν στο τηγάνι με μηλόχυμο (μηλίτη) και διαφέρει
αρκετά από τα λουκάνικα που ξέρουμε στην Ελλάδα, χωρίς όμως να ξενίζει.

Εκεί μείναμε, σε αυτά τα περιορισμένα tapas και με λίγες λεπτές φέτες από
χαμόν Ιμπέρικο. Σπεσιαλιτέ του μαγαζιού είναι το γεμιστό ψαρονέφρι, αλλά μας
έπεσε βαρύ για μεσημέρι.

Τα ισπανικά εστιατόρια που υπάρχουν στην Αθήνα πάσχουν όλα από την ίδια άτονη
και κάπως μπερδεμένη εικόνα. Ακόμα δεν έχω καταλάβει ποια είναι η διαφορά
μεταξύ του tapas και του μεζέ. Ήθελα να δω περισσότερα πιάτα με τα περίφημα
ισπανικά θαλασσινά και κάτι πιο χαρακτηριστικό της επανάστασης που πράγματι
γίνεται στην ισπανική κουζίνα αυτήν τη στιγμή.

«Mi Sueno»: Ακαδημίας 30 & Λυκαβηττού. Τηλ. 210-3616.271