MATIEΣ Kαι υπόχρεοι!

Αχ!, πόσο όμορφο δώρο τ’ ουρανού ήταν αυτές οι απρόσμενες λιακαδίτσες του
Σαββατοκύριακου – γερή «μπροστάντζα» της άνοιξης, που βρίσκεται προ των πυλών!
Πήγα και τις δύο μέρες, ύστερα από καιρό, μια μεγάλη βόλτα στου Φιλοπάππου,
στη Διον. Αρεοπαγίτου, στην Απ. Παύλου και χάρηκε η ψυχή μου. H Ακρόπολη
έλαμπε, το Θησείο έλαμπε, πουθενά πανωφόρι, μοναχά πουλόβερ και δερμάτινα και
φρέσκα, ζωντανά μαλλιά εφήβων και υπέροχες ταβλομαχίες, ανάμεσα σε κορίτσια,
σε υπαίθριες καφετέριες.

Κάτι τέτοιες μέρες, κάτι τέτοιες ώρες, η σκέψη μου πετάει, πάντα, στον Ναζίμ
Χικμέτ, που σ’ ένα ποίημά του έγραφε πως όποτε τον βγάζουν από το κελί του
στις φυλακές της Πόλης, κάθεται σε μια γωνιά, στην αυλή και μαζεύει ήλιο!
«Παραδομένος στη λιακάδα, ούτε το κόμμα συλλογίζομαι ούτε της γης τους
καταφρο-νεμένους. Το μόνο που μ’ ενδιαφέρει είναι να μαζέψει ήλιο το κορμί
μου, που το ‘χει φάει η υγρασία, να ζεσταθεί το κορμί μου, να μαλακώσει, να
γλυκάνει…». Κάπως έτσι.

Έχετε δίκιο, ας αλλάξουμε ομιλία, ας μη συνεχίσουμε με τον καιρό. Ας μιλήσουμε
για την Ιεραρχία, τη «νίκη» που κατήγαγε ο Αρχιεπίσκοπος και την «κάθαρση» που
αποφασίσθηκε να γίνει. Για το ποια θα είναι, πάντως, αυτή η «κάθαρση» είναι
πρόωρο να κουβεντιάζουμε. Ένα μόνο μπορούμε να προβλέψουμε: οι ίδιοι άνθρωποι,
με τις ίδιες ιδέες και τις ίδιες νοοτροπίες, δύσκολα θα προχωρήσουν σε τολμηρά
βήματα, για ν’ αλλάξει ουσιαστικά το σημερινό θλιβερό τοπίο.

Οι επίσκοποι, λοιπόν… Ο ένας λέει ότι λυπάται που είναι μητροπολίτης, ο
δεύτερος ότι δεν θέλει να μετέχει σε διαδικασίες σαν την προχθεσινή, ο τρίτος
σιωπά κατά τη συνεδρίαση, αλλά είναι φλύαρος με εκπροσώπους του Τύπου… Και ο
Μακαριώτατος, πιστεύοντας ακράδαντα ότι το «ποίμνιο» το αποτελούν κρετίνοι,
δεν αισθάνεται την ανάγκη να πει κάτι για τον διαβόητο Βαβύλη ή να
αποδοκιμάσει το απαράδεκτο κείμενο εναντίον πολιτικών και δημοσιογράφων, που
δημοσιεύθηκε στην (επίσημη) ιστοσελίδα της Εκκλησίας…

Και να πάω και πιο πέρα: είναι άκρως μελαγχολικό να διαβάζω στον «Νεόκοπο» των
«ΝΕΩΝ» πως «εδώ δεν ήξερε ο Αρχιεπίσκοπος ότι υπήρχε χούντα των
συνταγματαρχών, θα μάθαινε τι γινόταν στο περιβάλλον του»; «Είναι εξίσου
μελαγχολικό να γράφει ο Ξανθούλης στην «E», «Σώσον Κύριε το καλσόν σου», ή ο
Διόδωρος ο Κυψελιώτης, στο «Βήμα», «Τι πιστεύεις; Πρέπει να παντρεύονται οι
μητροπολίτες;» «Ναι, μεταξύ τους!»

H πλάκα δείχνει ότι ο λαός έχει πάρει στο ψιλό ορισμένους Ιεράρχες. Κι όταν σε
πάει ο λαός στο ψιλό, ζήτω που κάηκες. Και ο Χριστόδουλος αλλού αρμενίζει. Με
ύφος περίλυπο και γενικότητες, διαχέει τις ευθύνες στους πάντες και φθάνει στο
σημείο να ισχυρίζεται ότι οι δεσποτάδες «Αποσιώπησαν τις ένοχες συμπεριφορές»
για να μη μας σκανδαλίσουν! Άρα, είμαστε και υπόχρεοι!