…στο «Μayor»

Τέσσερις γυναίκες, δύο μπουκάλια λευκή Rioja, μια νόστιμη paella και ένας
σερβιτόρος που μας έστριβε τσιγάρα και μας καθάριζε τα καβούρια σαν βεριτάμπλ
ευγενής Don Quijote. Αυτή ήταν η συνταγή της επιτυχίας της πρόσφατης εξόδου
μου στο καινούργιο ισπανικό εστιατόριο στην Κηφισιά, το «Mayor».

H Ισπανία είναι πολύ της μόδας στην Ελλάδα τώρα τελευταία, στον κόσμο του
φαγητού, και σε λίγο χρονικό διάστημα έχουν ανοίξει τέσσερα ισπανικά
εστιατόρια. Το «Mayor» είναι σίγουρα το πιο «σοβαρό» και το πιο κυριλέ. Ο
χώρος (στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας στην Κηφισιά) είναι μεγάλος. Τον έχουν
ντύσει με τα απαραίτητα χρώματα του ισπανικού πάθους: κόκκινο και μαύρο. Ένα
από τα κυριότερα στοιχεία της διακόσμησης είναι το πάτωμα, φτιαγμένο από
μεγάλα ακανόνιστα κομμάτια πέτρας, σαν γιγαντιαίο μωσαϊκό. Με τον ίδιο τρόπο
έντυσαν το πάτωμα της αυλής. Σιδερένια κάγκελα και διάφορα έργα τέχνης δίνουν
τις τελευταίες πινελιές στο ντιζάιν. H έννοια «Ισπανία» είναι αισθητή, χωρίς
όμως να είναι βαρύ το περιβάλλον.

Το μενού ακολουθεί μια παρόμοια αισθητική. Δηλαδή τα φαγητά ναι μεν είναι
ισπανικά, αλλά ο Βάσκος σεφ έχει λάβει υπόψη του τα γούστα του Έλληνα. Όλα όσα
δοκιμάσαμε ήταν λίγο πιο ήπια στη γεύση απ’ ό,τι περιμέναμε. Νόστιμα όμως!

H βραδιά ξεκίνησε με διάφορα τάπας (το ισπανικό αντίστοιχο των μεζέδων). Οι
μερίδες στο «Mayor» είναι πλούσιες και στα τάπας αλλά και στα κυρίως πιάτα.
Για παράδειγμα η τορτίγια (η ισπανική ομελέτα), με πατάτες και κόκκινες
πιπεριές, ήταν μεγάλη, ολοστρόγγυλη και αφράτη. Ίσως ήθελε λίγο αλάτι και
γενικά παραπάνω «σπιρτάδα», αλλά μας άρεσε. Τα μανιτάρια με μους από αβοκάντο
ήταν στολισμένα με ένα στεφάνι σάλτσας από κόκκινη πιπεριά – το εθνικό
λαχανικό της Ισπανίας. Έδινε το απαραίτητο χρώμα στο… χαμηλών τόνων φαγητό.
Μια καλή ιδέα για τάπας ήταν οι κόκκινες πιπεριές γεμιστές με μπεσαμέλ και
καβούρι. Περίμενα ένα πιάτο πιο τολμηρό και πιο λεπτό στη γεύση, αλλά μετά
θυμήθηκα ότι έτσι είναι η ισπανική κουζίνα: γεμάτη χρώμα, αλλά σε γενικές
γραμμές ήπια στη γεύση. Χρησιμοποιούν το σκόρδο, την πάπρικα και το σαφράν,
αλλά οι «ντόμπρες» δυνατές γεύσεις είναι λιγότερο έντονες απ’ ό,τι στη δική
μας… σκορδάτη και ξιδάτη παράδοση.

Το δείπνο συνεχίστηκε με δύο πιάτα θαλασσινών – μια paella (ρύζι) και μια
zarzuela, φτιαγμένη από ψάρια και θαλασσινά στη σχάρα. Και τα δύο είχαν τα
χαρακτηριστικά της ιδιαίτερης γεύσης που επισημάναμε στα πρώτα πιάτα.
Χρησιμοποιούν ελληνικό σαφράν και η paella μοσχοβολούσε από αυτό. Σερβίρεται
στο παραδοσιακό σκεύος και υπεραρκεί για 3-4 άτομα. Το δεύτερο, με ανάμεικτα
θαλασσινά, είχε επίσης ωραία, πικάντικη γεύση και μεγάλη ποικιλία από όστρακα
και μαλάκια.

Καθώς πίναμε τις τελευταίες γουλιές από ένα πλούσιο σε «σώμα» λευκό Rioja,
΄ήρθε η ώρα να σκεφτούμε το γλυκό. Απορρίψαμε την κρέμα καταλάνα για ένα
βασκικό κέικ με λευκή σοκολάτα και παγωτό γιαούρτι αλλά και για ένα παγωμένο
σουφλέ σοκολάτας. Το βασκικό επιδόρπιο ήταν πιο ασυνήθιστο και πάρα πολύ
γλυκό, αλλά το παγωμένο σουφλέ – οι Ισπανοί ξέρουν καλά τη σοκολάτα – μας
κέρδισε. Και τα δυο γλυκά παρουσιάζονται περίτεχνα. Για εμάς του Έλληνες η
ισπανική κουζίνα πλησιάζει τη δική μας φιλοσοφία περί φαγητού: τα θαλασσινά
είναι πολλά και ποικίλα, οι γεύσεις μεσογειακές αλλά όχι έντονες.

«Mayor»: Χαρ. Τρικούπη 92, Κηφισιά. Τηλ.: 210-8080.460