…στον «Kατσούρμπο»

H βροχή και το Παγκράτι δεν είναι το καλύτερο κοκτέιλ για έναν οδηγό: κίνηση,
έλλειψη πάρκινγκ και πολλές κατηφόρες που γλιστράνε. Είχαμε στόχο, όμως,
ύστερα από μια ομιλία στο κέντρο, να πάμε να φάμε στον «Κατσούρμπο», μια πολύ
μικρή, καινούργια ταβέρνα που διαθέτει κρητική κουζίνα. Κάτι γίνεται με τους
Κρήτες στην πρωτεύουσα. Είναι οι πρωτοπόροι, όσον αφορά τις αφίξεις των
εστιατορίων με σπεσιαλιτέ την τοπική γαστρονομία. Οι σαρικόπιτες και το
σταμναγκάθι έχουν πλημμυρίσει την Αθήνα! Ο «Κατσούρμπος» είναι εξαιρετικά
μικρός. H αίθουσα έχει γύρω στα 10 τραπέζια. Χώρος φτιαγμένος με την αισθητική
«χαλαρό-σικ». Δηλαδή: η διακόσμηση μίνιμαλ, οι τοίχοι στρωμένοι με παχύ
γκριζωπό γύψο, ο καθρέφτης στη μια μεριά της σάλας παλιός και μισοχαλασμένος
(επίτηδες) και στα τζάμια ζωγραφισμένες γραμμές, έτσι ώστε να μοιάζουν με
μπαλωμένα ραγίσματα. Σε ένα μικρό ραφάκι καίνε δυο κεριά χωρίς κηροπήγιο. Το
ταμείο βρίσκεται πίσω από ένα ψευτο-ψυγείο, που θυμίζει βιτρίνα αλλαντικών
παλιού μπακάλικου. Τα πρόσωπα γύρω μας; Ένα μείγμα από περήφανους της
Μεγαλονήσου και διανοούμενους της πρωτεύουσας. Ο μέσος όρος της ηλικίας γύρω
στα 40-45. Και ο καπνός, πυκνός στη στενόχωρη σάλα… Το δείπνο ξεκινάει με
όλα τα must της περίφημης κρητικής φιλοξενίας: ρακί, εξαιρετικό πιπεράτο
ελαιόλαδο, ένα ντιπ από μυζήθρα Κρήτης, τα κύρια είδη των παξιμαδιών και ένα
πεντανόστιμο μαύρο ψωμί αρωματισμένο με διάφορα μπαχαρικά.

Στον κατάλογο όλα τα best-sellers και ορισμένα πιο δυσεύρετα πιάτα της
κρητικής κουζίνας, όπως ο τζουλαμάς (συκωτάκι με ρύζι, ξηρούς καρπούς και
μπαχαρικά). Βρήκαμε επίσης το στακοβούτυρο και τον πουρέ από κάστανα. Μου
έκανε εντύπωση η έμφαση στα όσπρια – για παράδειγμα τα βρεχτοκούκια και τα
παπούδια: ένα μείγμα από πολλά και διάφορα όσπρια, σερβιρισμένα με φρέσκο
κρεμμύδι, λάδι και άνηθο. Το στάρι, επίσης (αρχαία τροφή για τους Κρήτες),
«τιμάται» εδώ σε μια ενδιαφέρουσα σαλάτα με ρόδι, αμύγδαλα και κανέλα
(παράπεσε η κανέλα, τόσο που δεν ένιωθα τη γλώσσα μου μέχρι να συνηθίσω), αλλά
και σαν «χόντρος», δηλαδή βρασμένο σε μορφή χυλού με λίγη ντομάτα. Και αυτό
καλό, αλλά ήθελε αλάτι και κάτι παραπάνω στη γεύση. Ο ντάκος, στεγνός και
όμορφα παρουσιασμένος, έρχεται με δυο τρόπους: με λάδι, ντομάτα και
ξινομυζήθρα ή με αντσούγιες και καππαρόφυλλα. Παραγγείλαμε το δεύτερο, μας
έφεραν το πρώτο, αλλά το ευχαριστηθήκαμε. H μελιτζανοσαλάτα είναι φτιαγμένη με
τελείως άλλη αντίληψη από αυτήν που έχουμε μάθει από τους Μικρασιάτες
«δασκάλους» της μελιτζάνας: δεν είναι ανοιχτόχρωμη αλλά έχει σκούρο λαδί
χρώμα, επίσης δεν είναι γλυκιά – μα καθόλου γλυκιά – και υπερβολικά ξιδάτη,
ένας μεζές φτιαγμένος για το ρακί. Δεν είχαν πολλά πράγματα όταν πήγαμε, όπως
ρέγκα στο χαρτί, ταραμοσαλάτα με πέστροφα, σταμναγκάθι με ρόδι και αμύγδαλα
και τζατζίκι με σταμναγκάθι. Είχαν όμως σαρικόπιτες και χορτοπιτάκια. Και τα
δυο ήταν εξαιρετικά νόστιμα, σπιτικά και ωραία τηγανισμένα. Οι δε σαρικόπιτες
(μινιατούρες στριφτής πίτας), ήταν πολύ ωραίες. Κάπου εκεί τελείωσε η έξοδός
μας στο Παγκράτι με σκοπό την απόλαυση της γνήσιας κρητικής μαγειρικής. Την
επόμενη φορά θα δοκιμάσω τους χοχλιούς, τις οφτές πατάτες, τον κόκορα και
ελπίζω κάνα δυο φυλλαράκια από το σταμναγκάθι, που κεντρίζει το ενδιαφέρον
μου.

«Κατσούρμπος»: Αμύντα 4, Παγκράτι. Τηλ.: 210-7222.167