…στο «Nτινόρης»

Κάποια εποχή, όταν πρωτοήρθε το σούσι στην Αθήνα, εξαντλούσα όσα εστιατόρια
σερβίριζαν το τότε αγαπημένο μου φαγητό (το έχω βαρεθεί λίγο, τουλάχιστον έτσι
όπως «ερμηνεύεται» στην Αθήνα). Το ψάρι όμως όχι. Κι έτσι, πάω τρέχοντας σε
ό,τι ανοίγει και υπόσχεται φρέσκα θαλασσινά.

Έτσι, λοιπόν, βρεθήκαμε την περασμένη Παρασκευή στη Γλυφάδα, στο ολόφρεσκο
«Ντινόρης», μια ψαροταβέρνα που άνοιξε πριν από 15-20 ημέρες, σε ένα στενό
κοντά στο εμπορικό κέντρο της περιοχής. Από τη Ρόδο ήρθε. Εκεί, στην παλιά
πόλη, στους στάβλους των ιπποτών του Αγ. Ιωάννη, εδώ και 37 χρόνια σερβίρει
ψάρι.

Το «Ντινόρης» της Αθήνας είναι ένα καινούργιο παλαιού τύπου μαγαζί, ένα μέρος
για οικογενειακά δείπνα με τον παππού και τη γιαγιά κυριακάτικα, για να τους
πάμε (εμείς τα παιδιά) κάπου «καλά». Το ντεκόρ είναι απλό, σεμνό και κλασικό,
με πολύ ξύλο, μουσταρδί χρώμα στις κουρτίνες, άσπρα τραπεζομάντιλα. Μια
κατασκευή με άμμο και γυαλί διακοσμεί τη σάλα γύρω-γύρω. Το σέρβις είναι πολύ
καλό και ο συμπαθέστατος ιδιοκτήτης είναι χαρούμενος που άνοιξε ένα εστιατόριο
στην Αθήνα. Ήταν το όνειρο μιας ζωής, όπως μας είπε.

Το μενού… βαδίζει στα κλασικά – και μάλιστα με συντηρητικές προτάσεις.
Φέρνει φρέσκο ψάρι από διάφορα μέρη του Αιγαίου, αλλά πέρα απ’ αυτό προσφέρει
διάφορα γνωστά μεζεδάκια, σαλάτες κ.λπ. Θα περίμενα μια πιο ενδιαφέρουσα
κουζίνα, ίσως με σπεσιαλιτέ από την άγνωστη (για εμάς τους πρωτευουσιάνους)
μαγειρική της Ρόδου.

Ξεκινήσαμε με μια αξιοπρεπή ψαρόσουπα, γεμάτη χορταρικά και κομμάτια από
ψάρια. Ήταν το καλύτερο απ’ όλα τα πρώτα πιάτα που πήραμε, ίσως επειδή ήταν το
πιο απλό και σπιτικό. Δοκιμάσαμε το χτένι (coquille St. Jacques) με τον
κλασικό γαλλικό τρόπο, γεμιστό με μπεσαμέλ και γαλέτα και με μια ιδέα από
κύμινο. Οι μικρές συμιακές γαρίδες ήταν φτιαγμένες με τον παραδοσιακό τρόπο,
στο τηγάνι ολόκληρες. Μια χαρά ήταν, αλλά σίγουρα όχι η πιο τέλεια εκδοχή του
πιάτου αυτού που έχουμε δει στην Αθήνα (την πρωτιά σε τέτοια απλά
αριστουργήματα την έχει ο «Μύλος»). Οι ψαροκεφτέδες ήταν απλοί και μικροί, με
διάφορα αρωματικά που δεν φαίνονταν. Τα μύδια σαγανάκι με ντομάτα, λίγη φέτα
και κομματάκια από γραβιέρα ήταν νόστιμα, χωρίς όμως να έχουν την
απαραίτητη… τσαχπινιά που πρέπει να έχει ένας από τους πιο πικάντικους
ελληνικούς μεζέδες. Το καλαμάρι γεμιστό με φέτα και ντομάτα ήταν λίγο
παραψημένο, αλλά το μέγεθος της μερίδας ήταν καλό και στη γέμιση μια χαρά,
χωρίς το τυρί να σκεπάζει τη γεύση του καλαμαριού. Οι φλογέρες με γαρίδες, με
λειωμένη γκούντα από πάνω, ήταν ένα πιάτο με αισθητική άλλης εποχής. Κάπως
έτσι αισθάνθηκα όλο το βράδυ.

Σίγουρα το «Ντινόρης» είναι ένα αξιοπρεπές εστιατόριο, αν και εδώ, στη γεμάτη
«καρχαρίες» πρωτεύουσα, ίσως είναι ακόμα λίγο έξω από τα νερά του. Ελπίζω να
συναντήσει καλές θάλασσες…

«Ντινόρης»: Μάρκου Μπότσαρη 10 Γλυφάδα. Τηλ. 210-8980.032