…στο «Sale e Ρepe»

Ψηλά στο Κολωνάκι, εδώ και περίπου δέκα χρόνια το εστιατόριο «Sale e Pepe»
διεκδικεί την πρωτιά των εστιατορίων με εξαιρετική κάβα. Ο Ivan Ottavini
ξεκίνησε πριν από δύο δεκαετίες με ένα μικρό καφέ στη Μύκονο και σήμερα είναι
από τους πιο γνωστούς εστιάτορες στη χώρα. Για ένα διάστημα, όμως, το φαγητό
στο «Sale e Pepe» δεν έφθανε το επίπεδο της θαυμάσιας κάβας του. Είχα πάρα
πολλά χρόνια να πάω και είχα διατηρήσει αυτήν την εντύπωση για καιρό. Πρόσφατα
άλλαξε μάγειρα («Πήρα ένα παιδί από την πόλη μου, Ραβέννα», μας πληροφόρησε)
και η κουζίνα του, ακριβή μεν (δύο άτομα, που ήπιαμε δύο ποτήρια κρασί,
πληρώσαμε 160 ευρώ) είναι πια σε ισορροπία με την ποιότητα της κάβας.

Ένα πράγμα που μου αρέσει εδώ είναι η αισθητή έλλειψη του συνειδητού ντιζάιν,
χωρίς αυτό όμως να σημαίνει έλλειψη του γούστου. Το «Sale e Pepe» είναι πολύ
ζεστό, με τον αέρα μιας ιταλικής τρατορίας κάπου χαμένη στην όμορφη επαρχία.
Ξύλινες αντίκες είναι τοποθετημένες από εδώ και από εκεί στις δύο σάλες που
αποτελούν το εστιατόριο. Ένα μέρος της κάβας είναι σκαμμένο μέσα στον τοίχο. Ο
κ. Ivan είναι πάντα εκεί, με το ιταλικό του χάρισμα και τη γλυκιά προφορά του.

Πολλά φαγητά και οι τελικές επιλογές ήταν δύσκολες. Δοκίμασα την πολέντα –
κοινώς μπομπότα -, ένα από τα μεγαλεία της ιταλικής κουζίνας, που εδώ είναι
στις δόξες της. Μπουκιές από πολέντα που έχουν πήξει και ψηθεί ελαφρώς στη
σχάρα σερβίρονται ως μέρος μιας σαλάτας, με άγρια μανιτάρια, μικρά «μπιζού»
από φουά γκρα και μπόλικη φρέσκια πρασινάδα. Πολύ νόστιμο το πιάτο αυτό.
Δοκιμάσαμε επίσης τη ζεστή «σαλάτα» με καραβίδες, μπρόκολο και κρέμα από
κολοκύθα. Νόστιμο και αυτό, με ωραία λαμπερά χρώματα και ήπιες γεύσεις. Δεν
είναι σαλάτα, βέβαια, αλλά ένα ωραίο ορεκτικό. H καραβίδα μαγειρεμένη πολύ
καλά και η κρέμα από κολοκύθα πιο πολύ σαν ρευστή σάλτσα έμοιαζε. Θυσιάσαμε το
ριζότο με σουπιές και το μελάνι τους για δύο λόγους: πρώτον, επειδή είναι
αποκλειστικά για δύο άτομα και, δεύτερον, κοστίζει 39 ευρώ – το θεωρώ
υπερβολή. Στη θέση του αποφασίσαμε να πάρουμε δύο διαφορετικά ζυμαρικά – και
τα δύο χειροποίητα. Τα λεπτά σαν νουντλς strozzapreti, με θαλασσινά, μπρόκολο
και αυγοτάραχο ήταν πολύ νόστιμα και φίνα και μου άρεσαν πολύ. Επίσης τα μικρά
νιόκι από πατάτες με μελάνι σουπιάς, πιο βαριά βέβαια, ήταν εξίσου δυνατό
πιάτο παρά την κατάμαυρη εμφάνισή του. Το κυρίως φαγητό που επιλέξαμε μας
απογοήτευσε λίγο: ένα φιλέτο γλώσσας μαγειρεμένο μέσα σε μπόλια χοιρινού. Δεν
ξέρω τι περίμενα – ίσως κάτι σαν σεφταλιά με ψάρι! Το ψάρι ήταν μια χαρά
μαγειρεμένο, αν και κάπως ανάλατο, αλλά η μπόλια – τόσο λαστιχένια – μ’
ενόχλησε. Ο πικάντικος πουρέ από μπρόκολο που το συνόδευε δεν έλεγε πολλά.

Τα γλυκά τα κάνει ο ίδιος ο μάγειρας – και τα δύο που δοκιμάσαμε είχαν σπιτική
γεύση, αλλά μια ελαφριά έλλειψη φινέτσας. Το κορνέ με κρεμ μπριλέ ήταν ωραίο,
όμως το ίδιο το κορνέ λίγο σκληρό και βαρύ. Το διπλό μους από πικρή σοκολάτα
και κολοκύθα με μήλο ποσέ σε κόκκινο κρασί ήθελε κάτι για του φύγει η
χειμωνιάτικη σκοτούρα. Ήταν νόστιμο, αλλά του έλειπε κάτι, ίσως μια πινελιά
πιο ανοιχτόχρωμη.

Το «Sale e Pepe» ανήκει σίγουρα στο club των καλών εστιατορίων της Αθήνας.
Μπορεί κανείς να το επισκεφθεί κάποιο μεσημέρι Σαββάτου, για παράδειγμα, για
να απολαύσει ένα πλατό με τυριά και ένα μπουκάλι από την εντυπωσιακή κάβα. Οι
τιμές και στα κρασιά αλλά και στο μενού είναι, κατά τη γνώμη μου, πάρα πολύ
ακριβές. Παρ’ όλα αυτά, έφυγα μ’ ένα καλό συναίσθημα και τη γλυκιά επίγευση
ενός μοσχάτου Σικελίας που ήταν σαν μέλι στο στόμα.

«Sale e Pepe»: Αριστίππου 34, Λυκαβηττός. Τηλ. 210-7234.102.