…στο «Ηard Rock Cafe»

Δεν θα φανταζόμουν ποτέ ότι η «υψηλή» μου γαστρονομική μύτη θα δεχόταν να
«κρίνει» ένα «Hard Rock Cafe». H στιγμή της αποδοχής ήλθε το περασμένο
Σάββατο, όταν κατέβηκα στο κέντρο για μια δόση shopping therapy με την 11χρονη
κόρη μου. Έκλεισαν τα μαγαζιά κι εμείς, φορτωμένες με τσάντες, πεινούσαμε.
Πριν καν δει το μενού, μου λέει, «Mommy, αυτό είναι το καλύτερο εστιατόριο που
με έχεις πάει ποτέ».

To «Hard Rock Cafe» της Αθήνας το άνοιξε ο επιχειρηματίας Ιωάννης
Παρασκευαΐδης. Πρόκειται για ένα μίνι Αμέρικα και παραδόξως, όπως όλες αυτές
οι αμερικανικές αλυσίδες (Starbucks, Dunkin’ Donuts, KFC, McDonald’s κ.λπ.) σ’
ετούτη την αντιαμερικανική χώρα, ήταν γεμάτο. Ο κόσμος κάθε ηλικίας, από 20
χρόνων ζευγάρια μέχρι εξηντάρηδες με αλογοουρά και φαλάκρα. Το βράδυ το μπαρ
στον τρίτο όροφο βουίζει με πιτσιρικαρία, ενώ στις 2 σάλες από κάτω τρώνε
οικογένειες.

Ο χώρος είναι σίγουρα αυτό που ελκύει τα παιδιά. Κιθάρες και αφίσες από τις
δόξες του Rock παντού, το επίπεδο του θορύβου υψηλό, το ερέθισμα από τα music
video ασταμάτητο από οθόνες που βρίσκονται σε κάθε οπτική γωνιά. Σε γυάλινα
πλαίσια παντού κρέμονται τα ρούχα και οι στολές των rock star. Σταματά η σκέψη
με τόση βαβούρα, και ίσως αυτός είναι ένας (πολύ αμερικανικός) στόχος.

Σίγουρα, ο στόχος της κουζίνας είναι να πετύχει την τυποποίηση της γεύσης,
έτσι ώστε είτε στο Πεκίνο τρως είτε στην Αθήνα το χάμπουργκερ να είναι ίδιο.
Πριν καν ανοίξουν έχουν ερευνήσει κάθε πηγή τροφίμων για να βρουν το κρέας, το
κοτόπουλο, τις πατάτες κ.λπ. που ταιριάζουν με αυτή την τυποποιημένη γεύση. Οι
μερίδες είναι γιγαντιαίες για τα ελληνικά δεδομένα, αλλά νορμάλ στα μάτια ενός
Αμερικανού. Το μενού διαβάζεται σαν κόμικ.

Οι προσφορές από το μπαρ είναι ως επί το πλείστον κοκτέιλ και μπίρες
(δοκιμάστε την Sam Adams, μία από τις πιο φρουτώδεις αμερικανικές μπίρες). Τα
κρασιά είναι λίγα και απ’ ό,τι κατάλαβα διαβάζοντας τη λίστα, μάλλον όλα
ελληνικά. Το τηγάνι και η σχάρα δίνουν τη γραμμή στο μενού (για να την χάσουμε
στη σιλουέτα μας, εάν το παρακάνουμε στο «Hard Rock»). Γιγαντιαίες ροδέλες
κρεμμυδιού σε κουρκούτι, με όλη την τραγανή δόξα του κακού για την υγεία φαστ
φαγητού. Οι σαλάτες τεράστιες, πλούσιες και παχυντικές. Δοκιμάσαμε το Hard
Rock Cobb Salad, ένα βουνό από μαρούλι τριμμένο, κοτόπουλο σχάρας, αβοκάντο,
μπέικον, τυρί, αυγά, κρεμμύδια και ντομάτες, το οποίο ήταν αδύνατον να
τελειώσω. H μερίδα άνετα χορταίνει 2, ακόμα και 3 άτομα (ίσως και 4). Το HRC
Chicken Salad το ίδιο τεράστιο, με μια παχύρρευστη σάλτσα από πάνω. Γι’ αυτό
οι Αμερικανοί υποφέρουν τόσο πολύ από παχυσαρκία. Τα παιδιά μου πήραν κλασικά
χάμπουργκερ, τα οποία έρχονται φυσικά με τηγανητές λεπτές πατάτες και διάφορα
άλλα συνοδευτικά. Σίγουρα έχω φάει καλύτερα, και δεν έχω μέτρο σύγκρισης με
κάποιο άλλο «Hard Rock Cafe» αλλού, διότι έχουν περάσει πολλά χρόνια από την
τελευταία φορά που έφαγα σε ένα.

H Αθήνα χρειαζόταν ένα «Hard Rock Cafe» στις πρόποδες της Πλάκας; Είτε ναι
είτε όχι, είναι φίσκα. Και, φυσικά, εις το πνεύμα του καπιταλισμού πουλάνε
αμέτρητα σουβενίρ, από καπέλα και t-shirts μέχρι αρκουδάκια με το λογότυπο του
«Hard Rock Cafe» για τις ιδιαίτερες αυτές οικογενειακές στιγμές που θέλουμε να
κρατήσουμε με ένα αναμνηστικό. Φεύγοντας, η 11χρονη κόρη μου, σαγηνεμένη, με
ρώτησε: «Mom, μπορούμε να ξανάρθουμε εδώ το επόμενο Σάββατο;».

«Hard Rock Cafe»: Φιλελλήνων 18, Αθήνα. Τηλ. 210-3252.758