Iαπωνικό βασανιστήριο

Ο πρωτοποριακός Πίτερ Γκριναγουέι συνεχίζει τους πειραματισμούς του, επιμένοντας ότι ο κινηματογράφος άλλαξε μετά την ψηφιακή επανάσταση

Έχετε ακούσει περί ιαπωνικού βασανιστηρίου, όπου κάθε λεπτό πέφτει μια σταγόνα
σε αλυσοδεμένο αιχμάλωτο, κάτω από τον καυτό ήλιο; Για να εγκρίνεις και να
επιχορηγείς από το δημόσιο ταμείο το… τουρλουμπούκι «Quo Vadis», πρέπει να
μισείς θανάσιμα κάθε σελίδα κινηματογραφικής ιστορίας, κάθε θεατή και, φυσικά,
πρέπει να μισείς τον φερόμενο σεναριογράφο και σκηνοθέτη Τάκη Τουλιάτο. Δεν
εξηγείται αλλιώς! Φανταστείτε ότι επί 93 λεπτά ο Σκιαδαρέσης, ο Μποσταντζόγλου
και η Χατούπη έλεγαν ατάκες επιπέδου «άραγε πώς να λέγεται κάποια που έρχεται
από τη Δρέσδη; Δρεσδίνα ή Δρεσδέα;» – «Το Δρεσδέα είναι πιο αριστοκρατικό»!
Φανταστείτε τη Χατούπη ως μανάβισσα να προσφωνεί κάποιον Κινέζο «Χο Τσι Μινχ»,
κι εκείνος ως αστείο να απαντάει «είμαι από την Κίνα». Προσέχετε, αγαπητοί
μου, πού βάζετε τη φάτσα σας και το όνομά σας. Αλλιώτικα, βράσε όρυζα
κινεζική. H μίνιμουμ τιμωρία που τους αξίζει είναι να τους πάρεις όλους μαζί,
από το τελευταίο μέλος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου μέχρι και τον
πρώην σύμβουλο κινηματογραφίας, και επί 24 ώρες να τους δείχνεις, κρατώντας με
τσιμπιδάκια τα βλέφαρα ανοιχτά, το «Quo vadis» και τη «Χειμωνιάτικη νοσταλγία»
του Κώστα Αϊνιάν!