«Aφέλεια» ή σύγχυση;

Πολύ ευχαριστημένος εδώ ο κύριος Μπουτιλιόνε, μπορεί οι απόψεις του να ανατρίχιασαν την Ευρώπη, αλλά ο «σπόρος» πέφτει

Ένα μέσο φύσει συντηρητικό, το τηλεοπτικό, αίφνης ανακάλυψε το «περί
ομοφυλοφιλίας» ζήτημα· και δεν έχει άλλη κουβέντα. Από τον Γιώργο Αυτιά και το
«Κους-κους» του Alpha, τη Ρούλα Κορομηλά (Star), που είχε θέμα «Ο γιος μου, ο
γκέι», μέχρι τις «Αντι-γνωμίες» του Νίκου Χατζηνικολάου προχθές το βράδυ, η
υπόθεση προσεγγίζεται με αιφνίδια… άνεση. Είναι επόμενο, ένα θέμα που έως
χθες αποτελούσε ταμπού, να μετατρέπεται σε ιδανικό πεδίο για την τηλεόραση των
προκλήσεων.

Ωστόσο, οι σαφείς πολιτικές προεκτάσεις του, έτσι όπως τίθενται τον
τελευταίο καιρό, σε σύνδεση με την ανοχή της κοινωνίας για τη διαφορετικότητα,
ήταν αυτές που αναδείχθηκαν από την εκπομπή «Αντι-γνωμίες», παρά το πολυπληθές
πάνελ, από το οποίο δεν έλειπε ο Γιάννης Ιωαννίδης που έχει προκαλέσει με τις
δηλώσεις του, ο Γρ. Βαλιανάτος, εκπρόσωποι της Εκκλησίας, ο Γ. Καραμπελιάς, ο
Νίκος Σηφουνάκης, η A. Δρέτα, ο Δημ. Δημητρίου – οι περισσότεροι γνωστοί
πανελίστες σε κάθε κρίσιμο εθνικό ζήτημα. Είναι ο τρόπος της τηλεόρασης να
διαμορφώνει τον δημόσιο διάλογο. Και από τον συγκεκριμένο, έγινε εμφανής η
σύγχυση που προκαλείται. H υπόθεση, σαφώς πολιτική, φτάνει έως εκείνο το
κομβικό σημείο όπου η πολιτική συναντά τη θρησκεία, με την οργανωμένη
εκκλησιαστική της έκφραση.

Και με αυτήν τη μορφή, δεν διαχωρίζεται από το γυναικείο ζήτημα, όπως
άλλωστε δεν το διαχώρισε ούτε ο Μποτιλιόνε με τις δηλώσεις του για γυναίκες
και ομοφυλοφίλους, οι οποίες έκαναν την Ευρώπη με τη δημοκρατική παράδοση, την
Ευρώπη των κοινωνικών κινημάτων να ανατριχιάσει. Ωστόσο, και τα δύο ζητήματα
έχουν βρεθεί στη χώρα μας στον ίδιο θολό ορίζοντα, όπου τα τοποθέτησε η
βιαστική της εξέλιξη. Κανένα από τα δύο δεν απασχόλησε με την ένταση, αλλά και
με το ιδεολογικό βάθος που απασχόλησε τις ανεπτυγμένες κοινωνίες τη Δύσης.
Μέσα στη δίνη της αριστεροσύνης των μεταπολιτευτικών εποχών θεωρήθηκε
αυτονόητη η αποδοχή από την Αριστερά ενός είδους «κανόνων προοδευτισμού»,
στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν η ισότητα των γυναικών, ο σεβασμός των
δικαιωμάτων των μειονοτήτων και – φυσικά – η ανοχή προς τις ερωτικές επιλογές.

Εκείνες τις εποχές είχε βρεθεί, άλλωστε, να συμπορεύεται και ο Γιώργος
Καραμπελιάς με τους αγώνες των ομοφυλοφίλων και το θυμήθηκαν με τον Γρηγόρη
Βαλιανάτο. «Σας είχαμε μαζί μας κάποτε, τώρα σας έχουμε χάσει». «Πάντα μαζί
σας είμαι», απαντά ο Καραμπελιάς, ο οποίος, όμως, δεν απέφυγε να
χρησιμοποιήσει το αποτέλεσμα ως αιτία, μιλώντας για «λόμπι» ομοφυλοφίλων, που
έχουν διαμορφωθεί όπως εκείνα Εβραίων και άλλων ομάδων που κυνηγήθηκαν, τα
οποία χρησιμοποιούν τη θέση του «θύματος» για να διεκδικήσουν εξουσία από τις
ενοχικές κοινωνίες μας.

Δύσκολα αρνείται κάποιος ότι είναι μία πτυχή του ζητήματος, η οποία όμως έχει
τον κίνδυνο να αποπροσανατολίσει ως προς το κεντρικό ζήτημα, αυτό που
συνδέεται με τη σεξουαλικότητα ως μέσο άσκησης εξουσίας στις πατριαρχικές,
καπιταλιστικές κοινωνίες μας. H «προκλητική», η «πιπεράτη» διάσταση του ταμπού
«ομοφυλοφιλία» επικεντρώνει τις συζητήσεις στο προφανές, από το οποίο άλλωστε
παίρνει αφορμή και η Εκκλησία για να παρέμβει, μιλώντας για «αμαρτία». Ο
έλεγχος της σεξουαλικότητας ωστόσο, ως μέσο πειθαρχίας, αφορά συγκεκριμένη
ιδεολογία. Αυτό επισήμανε και η κ. Δρέτα, η οποία υπενθύμισε ότι οι απόψεις
Μπουτιλιόνε, τις οποίες υιοθετεί ο Αρχιεπίσκοπος, αφορούν στο μεγαλύτερο μέρος
τους και τη θέση της γυναίκας.

Έσπευσαν οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας – πατέρες Στυλιανός και Επιφάνειος
– να διευκρινίσουν ότι ο αρχιεπισκοπικός λόγος περιορίστηκε μόνο στο σκέλος
«ομοφυλόφιλοι». Επέμειναν ότι η Εκκλησία δέχεται τους «ομοφυλοφίλους όπως
όλους τους αμαρτωλούς, αλλά όχι την ομοφυλοφιλία». Είναι αφελείς οι πατέρες
της Εκκλησίας, ή ο κ. Τζούμας, που υποστηρίζουν ότι διαχωρίζεται ως προς τις
δηλώσεις Μπουτιλιόνε το θέμα των ομοφυλοφίλων από αυτό των γυναικών και η
ομοφυλοφιλία από τους ομοφυλοφίλους;

Πίσω σε εποχές φανατισμού

Δύσκολο να το πιστέψει κάποιος, όταν ο Μπουτιλιόνε εκπροσωπεί ένα συγκεκριμένο
πολιτικό ρεύμα με βαθιές ρίζες στην πατριαρχική δομή της κοινωνίας – εξ ου και
οι σκληρές θέσεις του για τον ρόλο των γυναικών. Ωστόσο, η πατριαρχική δομή
της κοινωνίας έχει τις ρίζες της στον μονοθεϊσμό.

Εδώ συναντά η συντηρητική στροφή της Ευρώπης τη χριστιανική θρησκεία, σαν να
επιστρέφει σε εκείνες τις πρώτες εποχές των συγκρούσεων φιλοσοφικών ρευμάτων,
όταν ο κόσμος άλλαζε και ο παλιός, εκείνος της αρχαιοελληνικής σκέψης που
εμπεριείχε το «κακό» του πολυθεϊσμού, έπρεπε να καταστραφεί. Λες και δεν
υπήρξε η εξέλιξη, που γέννησε δημιουργικές προσμείξεις στη σκέψη και που
κατέδειξε ότι μπορούν να υπάρξουν ειρηνικοί και πλούσιοι τρόποι συμβίωσης των
διαφορετικών. Το πισωγύρισμα σε εποχές φανατισμού, που σημαίνει οπαδούς χωρίς
σκέψη, μόνο τρόμο προκαλεί.

* Ζητάμε συγγνώμη για το λάθος της στήλης, έπεσε θύμα της τηλεοπτικής
ταχύτητας. Ο Γιώργος Μοναστηριώτης, υπέρ του οποίου φώναξε συνθήματα στο
πλαίσιο της γραφικής παρέμβασής του ο Π. Χατζηστεφάνου, είναι πρώην κελευστής
ΕΠΥ, που προφυλακίστηκε και προσωρινώς είναι ελεύθερος, επειδή αρνήθηκε να
ακολουθήσει τη φρεγάτα «Ναβαρίνο» στο Ιράκ.