Aρνάκι από τον τόπο σου…

Βρε τι έχουμε πάθει με τα αμνοερίφια, δεν ξέρουμε από που μας έρχονται λες και υπάρχει οτιδήποτε που θα μας έκοβε την όρεξη

Αχ! Τα αμνοερίφια! Ο καημός του καταναλωτή. Το όνειρο που γίνεται, κάθε τόσο,
εφιάλτης. Και όσο η Βέφα σκορδοστουμπίζει τα μπουτάκια του αμνού τόσο ζώνει η
αγωνία τον θεατή. Γιατί έχει λιγώσει ο ουρανίσκος, αλλά τρέμει η καρδιά.
Ντόπιο το κρέας ή μήπως λαθρομεταναστεύον;

Γιατί, φυσικά, τα ζώα έχουν εθνικότητα. Και όπως φαίνεται, είναι οι νόμοι
αυστηρότεροι και από εκείνους που ισχύουν για τους μεταναστεύοντες στη χώρα.
Γι’ αυτό και σου λέει, το αρνάκι εισαγωγής έχει 6 ευρώ το κιλό, το ντόπιο έχει
12 ευρώ. Πού καταλήγουμε; Να παίρνουν οι λιανέμποροι κρεάτων το εισαγωγής 6
ευρώ το κιλό και να το πωλούν 12 ευρώ. Αναμενόμενο. Στόχος είναι το κέρδος.
Πώς να το αρνηθείς στον έμπορο; Και όταν ομοειδή προϊόντα παρουσιάζουν τέτοια
διαφορά τιμής, την απάτη πληρώνει ο καταναλωτής.

Μετά έχεις και τον ειδήμονα μάγειρα που επιμένει να πάρεις αρνάκι
Άνδρου ή κατσίκι Κρήτης γιατί είναι πιο γευστικό και υγιεινό. Τι να το κάνεις
το Ρουμανίας; Δεν προσφέρεται για γκουρμέ μαγειρικές. Πόσα να ‘ναι, όμως, τα
αμνοερίφια των εν λόγω περιοχών της χώρας; Μια χούφτα. Πού να φτάσουν να
χορτάσουν όλοι; Γιατί φαίνεται πως καταναλώνουμε πολύ. Καταναλώνουμε
σκανδαλωδώς πολύ. Και ουδεμία αυτοσυγκράτηση υπάρχει.

Όπου όμως υπάρχει η ισχυρή επιθυμία για απόλαυση, εμφανίζεται και ο
τρόμος ως μιντιακό αντισταθμιστικό υπερθέαμα. Την ίδια ώρα που κόπηκε η χολή
του καταναλωτή ότι τρώει πιθανόν επί μήνες ρουμάνικα αμνοερίφια νομίζοντας ότι
είναι ντόπια και αυτό παρουσιάζεται σαν να έχει τραφεί τουλάχιστον με
δηλητήριο, του προβάλλουν και φρικτές εικόνες από χωματερές όπου γευματίζουν
με σκουπίδια ντόπια, περήφανα ζωντανά.

Γυρίζουν τα έντερα στο στομάχι. Ορκίζεται πως δεν θα ξαναβάλει κρέας στο στόμα
του. Μόνο που το θέαμα ουδέποτε λειτουργεί αποτρεπτικώς. H αηδία περνάει
γρήγορα. Πώς να αρνηθείς τις απολαύσεις που υπόσχεται ένα κατσικάκι
μαγειρεμένο;

Είναι καλύτερα τα εγχώρια κρέατα; H λογική λέει ότι αυτό συμβαίνει
μόνον όπου ο έλεγχος και η ευσυνειδησία των παραγωγών κυριαρχούν επί της
κερδοσκοπικής τάσης.

Όσο για την αποκάλυψη της όλης υπόθεσης, που κέρδισε περίοπτη θέση στα δελτία
ειδήσεων όπως οτιδήποτε αφορά τη δημόσια υγεία, παίρνοντας και εκείνη τη χροιά
τρόμου ότι εξαπατάται το έθνος και δηλητηριάζεται, έχει μεγαλύτερο πολιτικό
νόημα απ’ ό,τι γευστικό. Το κράτος λειτουργεί. Προστατεύει πολίτη και
οικονομία. H κερδοσκοπία δεν θα περάσει.

Τσεκουράτος ο Νίκος Κακαουνάκης αποσαφήνισε την υπόθεση: «Αφορά το
πορτοφόλι, όχι το στομάχι ούτε την υγεία» – προς το παρόν. Πρόκειται για
«ιδεολογική» επένδυση της έννοιας «ντόπιο», που έχει το οικονομικό της όφελος.
Προστατεύονται οι ντόπιοι παραγωγοί, μένει το χρήμα στην εσωτερική αγορά κτλ.,
κτλ. Επίσης, έχουμε εντυπωσιακά τηλε-παράθυρα όπου έμποροι κρεάτων κόπτονται
για την ποιότητα που φτάνει στο πιάτο του καταναλωτή και μιλούν για
ειλικρίνεια και διαφάνεια, όπως ο πρόεδρος των κρεοπωλών της Βαρβακείου που
κάνοντας την υποχρεωτική περατζάδα στα κανάλια μάς έλεγε: «Δεν φταίνε οι
κρεοπώλες, αφού όλοι τούς ζητούν αρνάκια ντόπια, βάζουν και αυτοί τις ετικέτες
ότι είναι ντόπια». Τόσο απλά.

Θέατρο του παραλόγου με ντεκόρ σφαχτάρια

Μοιάζουν με θέατρο του παραλόγου, κάθε φορά, αυτά τα θεάματα του τρόμου της
κατσαρόλας. Όλοι σπεύδουν να ταχθούν υπέρ της νομιμότητας, υπέρ του καταναλωτή
πρωτίστως, υπέρ της ικανοποίησης των γευστικών δικαιωμάτων του και της
διαφάνειας των υλικών στο πιάτο του. Εκ παραλλήλου, βλέπουμε ωραία πλάνα με
σφαχτάρια στριμωχτά και άφθονα, αιματώδη, έτοιμα να δεχθούν τη λεπτή
επεξεργασία της καλλιτεχνικής μαγειρικής στην οποία έχει εκπαιδευθεί το έθνος
των τηλεθατών. Ο πλέον εμπνευσμένος σκηνοθέτης πρωτοποριακού θεάματος που
καταγγέλλει τον καταναλωτισμό, δύσκολα θα μπορούσε να αποδώσει όλο αυτό το
τηλε-θέαμα της κρεατοφαγικής τρέλας. Και εν τω μεταξύ, ενώ συμβαίνουν όλα
αυτά, προηγούμενο ή αμέσως επόμενο ρεπορτάζ επιμένει πως – όχι κρέας – ούτε
βλίτα δεν θα φτάσουν στο τραπέζι των μισθοσυντήρητων και συνταξιούχων. Και τα
σφαχτάρια πλήθος μέσα στα μάτια μας. Σαν να μας κοροϊδεύουν οι εικόνες.