Eις Άδου κάθοδος…

Θάνος Σαμαράς

Μου άρεσε. Μου άρεσε πολύ. Το «Delivery» του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Δεν είναι
το κινηματογραφικό ρεπορτάζ το αντικείμενό μου. Ούτε η κινηματογραφική
κριτική. Δεν είμαι μέλος του… «κόμματος», του κινηματογραφικού. Απλός…
συνοδοιπόρος είμαι. Και φίλος του σινεμά. Και χαίρομαι όταν βλέπω καλή
ελληνική ταινία – έστω, ταινία που μου αρέσει και με γεμίζει – με καλό
σενάριο. Κι αν αγάπησα πολύ το «Αυτή η νύχτα μένει» του Παναγιωτόπουλου, κι αν
μου άρεσε πολύ το «Μελόδραμά» του κι άλλες ταινίες του, το «Delivery» της
απόγνωσης το βρήκα την καλύτερή του.

… και μια πιετά των σκουπιδιών

Αυτή η εις Άδου κάθοδος του αγοριού που φτάνει απ’ το πουθενά με ένα πούλμαν
του ΚΤΕΛ Μαγνησίας στην Αθήνα κι αρχίζει να κατεβαίνει, και να κατεβαίνει, και
να κατεβαίνει, και να κατεβαίνει στα υπόγεια αυτά, στα «πηγάδια», τα βαθιά,
της κόλασης – το χεράκι του το ‘χει βάλει κι ο δικός μας ο Παύλος ο Κάγιος -,
αυτή η πορεία του μέχρι το απλωμένο χέρι της ζητιανιάς, μέχρι την κάννη του
περίστροφου, που πολύ σωστά τη γυρίζει καταπάνω μας, μέχρι την αφοπλιστική
«ανάληψη», με άγγιξε σχεδόν όσο πριν από μερικά χρόνια το Κορυφαίο «Λαμέρικα»
– άλλη μια κάθοδος στην κόλαση… – του Τζιάνι Αμέλιο. Αλλά απ’ όλη την
ταινία, μία σκηνή με σφράγισε: το αγόρι με τη βασανισμένη «άδεια» φάτσα τού
Θάνου Σαμαρά να σέρνει πάνω στο «παπί», στο μηχανάκι, ακουμπημένο μπροστά του,
στην αγκαλιά του, προσπαθώντας να ισορροπήσει, το κορμί της «φτιαγμένης»,
αναίσθητης μικρής πόρνης με τη βασανισμένη, «άδεια» φάτσα της Αλεξίας Καλτσίκη
– ευτυχία να ανακαλύπτεις ότι δυο νέοι Έλληνες ηθοποιοί ξέρουν να κάνουν καλό
σινεμά. Αυτή την πιετά των σκουπιδιών, τη συγκλονιστική, δεν μπορώ να την
ξεχάσω. Και δεν θα την ξεχάσω.