Σύνδρομο της χαζογραμματέως

Βασιλική Ανδρίτσου-(Άννα), Δήμητρα Ματσούκα-(Τζένη), δύο κορίτσια σαν ένα αφού και οι δύο τους τον ίδιο τύπο γυναίκας ερμηνεύουν, αυτόν που αγαπάει η τηλεόραση και παγιδεύει τις αληθινές γυναίκες

«Μμμμ! Κωνσταντινούκο! Μμμμμ! Εδώ σε αυτήν τη στηλίτσα έχω τις τιμές… και
εδώ έχω ζωγραφίσει μια μελισσούουουλα, ζζζζζζζζζ! Να μη ζαλίζονται τα ματάκια
σου από τους αριθμούς…». Τάχα εμβρόντητος ο Κωνσταντίνος, το αφεντικό τής
ιδιαιτέρας γραμματέως Άννας Ταράτσα: «Μουρλάθηκες; Τι έπαθες; Και τι είναι
αυτό που φοράς;».

«Αααα, μμμμ (νάζι με φόρα, μαλλί μοιραίο που το τινάζει μπρος-πίσω), αυτόοοο,
ένα μινάκι φόρεσα, μμμ! (χειλάκια σουφρωτά)».

H ιδιαιτέρα γραμματεύς Άννα έχει ξεπατικώσει τα σουσούμια τής
καινούργιας, που εισέβαλε στην εταιρεία, όπου επί χρόνια εκείνη εργάζεται
τιμίως και με σοβαρότητα. H καινούργια είναι ξανθιά, δήθεν χαζοβιόλα, που
μυρίζει άρωμα μέχρι λιποθυμίας, κυκλοφορεί σχεδόν ημίγυμνη και παριστάνει την
απροστάτευτη που «αγνοεί» πόσο σέξι είναι.

Όλα αυτά τα απολύτως τετριμμένα συμβαίνουν στην κωμική σειρά «Όλα στην
ταράτσα» τού Alpha. Μία ακόμη από αυτές που υποτίθεται σατιρίζουν στιγμές της
καθημερινότητας και βρίθουν στερεοτύπων.

Και αυτό τής χαζοβιόλας, πλην πονηρούλας, που παριστάνει την απροστάτευτη
αφήνοντας σε κοινή θέα όλα τα γυναικεία «όπλα εξουσίας» (δηλαδή τις καμπύλες
της), είναι από τα ισχυρότερα. Όπως επίσης και αυτό της συναισθηματικούλας,
πλην ανασφαλούς, «συνηθισμένης» κοπέλας, που ονειρεύεται με ροζ βίπερ και
ρομαντικές κινηματογραφικές κομεντί ότι θα βρει τον πρίγκιπα. Αν ήταν και
φτωχούλα θα θύμιζε Αλίκη Βουγιουκλάκη στη «Μοντέρνα Σταχτοπούτα». Άλλωστε,
είναι «φαν» τής Βουγιουκλάκη η Άννα, για να συμπληρωθεί – με τον συνειρμό που
προκαλούν οι ρόλοι τους οποίους έχει ερμηνεύσει στο σινεμά η ηθοποιός – ο
στερεότυπος χαρακτήρας χαζο-ρομαντικούλας, όχι ιδιαίτερα μορφωμένης, που
υποτίθεται ότι εκπροσωπεί.

Αντικείμενο του πόθου; Ο «άντρας», λόγω της εξουσίας που εκπροσωπεί.
Είναι αφεντικό. Όσο για εκείνον, μοιάζει εύκολο θύμα στα «όπλα» τού σεξ,
υποκύπτει σε αυτό που εκπροσωπεί η Τζένη, το πονηρό δήθεν ευάλωτο θηλυκό, και
βαριέται θανάσιμα τη «συνηθισμένη», ρομαντική, πλην τίμια Άννα.

Και οι τρεις ρόλοι έχουν την ίδια ακριβώς βάση. Τη «σεξουαλική κατάχρηση», η
οποία χρησιμεύει στην κοινωνία μας σαν πειθαρχικό σύστημα. Όλα όσα
προβάλλονται και υπονοούνται από τις δυο γυναίκες έχουν έναν και μοναδικό
στόχο: να δείξουν υποταγή και προθυμία για σεξ, που επικαλύπτεται από τη δήθεν
επαγγελματική προσφορά.

Οι δυο γυναίκες φαίνεται πως διαφέρουν, στην πραγματικότητα
συμπληρώνουν τον ένα και μοναδικό «γυναικείο» χαρακτήρα, έτσι όπως είναι
κοινωνικά αναγνωρίσιμος: υπερβολικός συναισθηματισμός, έμφαση στις σχέσεις,
πρόθυμη να ικανοποιήσει τον άντρα. Πρόκειται για τη θεμελιώδη ανταλλαγή που
προτείνει ο σύγχρονος πολιτισμός στη γυναίκα. Ένα «παζάρι», που λέει ότι μια
αληθινή γυναίκα είναι «ετεροφυλόφιλη, μονογαμική, μητέρα, υποταγμένη στον
άντρα της, ικανή και πρόθυμη να τον ικανοποιεί σεξουαλικά» – μας θυμίζει κάτι;
Όλα τα πρωινάδικα και τις παρουσιάστριές τους. Αν διαθέτει όλα αυτά, τότε
δικαιούται και μπορεί να αξιώσει την προστασία του άντρα. Οφείλει να πειθαρχεί
σε αυτούς τους κανόνες, σε όλους στην ιδανική περίπτωση, πάντως «υποταγμένη»
και «πρόθυμη» σε κάθε περίπτωση. Όπως η Άννα και η Τζένη, που συναγωνίζονται η
μια την άλλη σε προθυμία προβάλλοντας εκείνα που «πραγματικά θέλει» ένας
άντρας.

Για ένα πουκάμισο αδειανό

Και οι δυο τους ανταγωνίζονται για το ίδιο αδειανό αντρικό πουκάμισο, για το
ποια θα είναι πιο κοντά στη δική του σκιά, η «ιδιαιτέρα» του. Το γεγονός ότι
και ο αντρικός ρόλος εμφανίζεται γελοίος, έτσι όπως του τρέχουν τα σάλια στα
εύκολα κόλπα, δεν θέτει σε αμφισβήτηση την εξουσία του, σε σχέση με τις
ικανότητες των δύο γυναικών. Είναι το αφεντικό. Όσο ηλίθιος κι αν είναι, οι
δυο τους θέλουν να είναι «προστατευόμενες του ηλίθιου».

Αστείο. Όπως όλες οι καρικατούρες καθημερινών χαρακτήρων, όπως όλες οι δήθεν
υπερβολές των κωμικών σειρών, που ξεχειλώνουν αποσπασματικά στοιχεία της
πραγματικότητας. Πάντως όχι αθώο. Γιατί βρίθει, η δήθεν «κωμική» τηλεόραση,
αυτών των μοντέλων και, ενώ υποτίθεται τα σατιρίζει, εντέλει δημιουργεί με τη
συνδρομή πρωινάδικων και κουτσομπολο-εκπομπών ένα ασφυκτικό πλέγμα «κανόνων
συμπεριφοράς» με βάση και μόνο τους οποίους είναι μια γυναίκα ή ένας άντρας
κοινωνικά αναγνωρίσιμοι. Ειδάλλως είναι απειλή, κατάπτυστοι, αποτυχημένοι,
άσχημοι ή ξενέρωτοι και γίνονται στόχοι ειρωνείας.