…στην «Kρήσσα Γη»

Καιρός ήταν να γίνει ένα εστιατόριο όπως η «Κρήσσα Γη» και λογικό είναι να
έχει γίνει από Κρητικούς. H «Κρήσσα Γη» είναι το πρώτο εστιατόριο – όχι
ταβέρνα – που σερβίρει φαγητό από έναν συγκεκριμένο τόπο, τη μεγάλη Κρήτη,
ίσως το μοναδικό μέρος σε όλη την Ελλάδα με την πιο ολοκληρωμένη τοπική
μαγειρική.

Το περιβάλλον είναι αξιοθαύμαστο. Σε έναν απόλυτα μοντέρνο, μίνιμαλ χώρο, ο
οποίος χαρακτηρίζεται από «ψυχρά» στοιχεία – όπως λευκούς τοίχους, ανοιχτό
ξύλινο πάτωμα και ταβάνι – και γεωμετρική λιτότητα, έχουν καταφέρει να
εκπέμπει ζεστασιά. Τη ζεστασιά της Κρήτης, φυσικά. Μαυρόασπρες φωτογραφίες σε
γιγαντιαίες μεγεθύνσεις δείχνουν διάφορες βουκολικές και αγροτικές εικόνες του
νησιού. Το μήνυμά τους είναι ξεκάθαρο: μοντέρνο-ξεμοντέρνο περιβάλλον, η Κρήτη
είναι αθάνατη. Διάφορα άλλα στοιχεία (όπως ένα ντουλάπι με τζάμια στη μέση του
χώρου) θυμίζουν τις παλιές ανοιχτές πιατοθήκες στα σπίτια. Οι λεπτομέρειες –
όπως οι σκαλισμένες από ελιά ψωμιέρες, τα καθόλου φολκλόρ πήλινα πιάτα, ακόμα
και τα μαύρα πουκάμισα των σερβιτόρων – που καταφέρνουν να δώσουν το «άρωμα»
της Κρήτης χωρίς να είναι καθόλου κιτς, δείχνουν ότι το νεαρό ζευγάρι που
άνοιξε την «Κρήσσα Γη» μόλις πριν από 2 μήνες είχαν πολύ ξεκάθαρη ιδέα για την
ταυτότητα του εστιατορίου τους από την αρχή.

Σε αντίθεση με τον μίνιμαλ σύγχρονο χώρο, η κουζίνα είναι παραδοσιακή, χωρίς
όμως φολκλορίστικες φανφάρες και υπερβολές. Εάν είναι κάτι που με απογοήτευσε
λιγάκι (και τονίζω το «λιγάκι») είναι ότι στην «Κρήσσα Γη», προς το παρόν
τουλάχιστον, σερβίρουν μόνο τα best sellers της Κρήτης. Λείπουν τα πιο εξωτικά
και δυσεύρετα πιάτα, που κάνουν την κρητική κουζίνα να είναι τόσο πλούσια και
πολύπλευρη. Ό,τι φάγαμε, όμως, ήταν φτιαγμένο με μια αξιοθαύμαστη δεξιοτεχνία,
ας ήταν όλα σπιτικά.

Συγκεντρωθήκαμε στα πρώτα πιάτα αφήνοντας κλασικά κυρίως πιάτα – όπως το
κουνέλι στιφάδο και το σφακιανό γιαχνί – για κάποια άλλη επίσκεψη. Στα πρώτα,
το τηγάνι δουλεύει πολύ και όποιος το κατευθύνει είναι μάστορας. Οι
μελιτζανοκεφτέδες, συμπαγείς και πλούσιοι, με πιπερίτσες, κρεμμύδι, τυρί και
άλλα, δεν είχαν το παραμικρό ίχνος λαδίλας. Το ίδιο παρατηρήσαμε σε όσα
τηγανητά παραγγείλαμε. Τα καλτσούνια με χορταρικά, όπως επίσης και με μυζήθρα,
αλλά και τα κρεμμυδοκαλτσούνια, είχαν όλα την ίδια πανάλαφρη ζύμη, τραγανή,
τέλεια. Όλα σε σχήμα μεγάλου μισοφέγγαρου. H μαραθόπιτα είναι μια καθαρά
νησιώτικη σπεσιαλιτέ, που εδώ έχει τη μορφή κρέπας – ένα παρασκεύασμα που
μοσχοβολάει. Ήθελα να ρωτήσω εάν είχαν προβλέψει να βάλουν από την άνοιξη στην
κατάψυξη τον μάραθο, αφού τώρα είναι εκτός εποχής. Δεν πρόλαβα όμως, διότι το
φαγητό μού κέντρισε το ενδιαφέρον. H χανιώτικη κρεατότουρτα έχει άλλη ζύμη,
πιο χοντρή και γυαλιστερή, από το αυγό με το οποίο το αλείφουν για να κολλήσει
το σουσαμάκι από πάνω. Είναι μια παραδοσιακή πασχαλινή λιχουδιά, η οποία
γίνεται με αρνί και μυζήθρα. Πολύ νόστιμη. Οι πατάτες οφτές δεν ήταν σαν αυτές
που δοκίμασα μια φορά, με έντονο άρωμα κάρβουνου και… πρωτόγονο τρόπο
σερβιρίσματος (τις κοπανούσαν τότε με το χέρι, τις έσπαζαν και έριχναν αμέσως
φρέσκο, παρθένο κρητικό λάδι και χοντρό αλάτι). Αυτές είναι πιο «ευγενικά»
παρουσιασμένες.

Αρκετά πράγματα δεν υπήρχαν ακόμα, εξαιτίας του ότι είναι εκτός εποχής. Μου
αρέσει που το ρακί και το λάδι… ρέουν! Μου αρέσει το γεγονός ότι η
περισσότερη πελατεία φαίνεται να κατάγεται από το νησί. Δεν ξέρω πώς ακριβώς
το κατάλαβα αυτό, ίσως επειδή όλοι σχεδόν (πελάτες και εργαζόμενοι) έλαμπαν
από περηφάνια. Οι τιμές είναι κάτι παραπάνω από ελκυστικές: με γύρω στα 20-25
ευρώ τρως και πίνεις πάρα πολύ καλά.

«Κρήσσα Γη»: Αγ. Κωνσταντίνου 23 Μαρούσι. Τηλ. 210-8056.666