Άνεργοι τηλε-προϊόντα

H ανάγκη της εργασίας γίνεται τηλεπαιχνίδι με παρουσιάστρια τη Νατάσα Ράγιου

Είχαμε δει να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης η ανθρώπινη αφέλεια, το ψώνιο,
αλλά, όταν ξεκινάει η εκμετάλλευση των πλέον βασικών ανθρώπινων αναγκών από
την τηλεόραση, τότε είναι βέβαιο ότι έχουμε πιάσει πάτο, διαλύοντας τα ίδια τα
ανθρώπινα συστατικά μέσα στα οξέα τού πιο άγριου εμπορικού κυνισμού όλων των
εποχών.

Και ήταν η εκπομπή «H δική σου ευκαιρία» (Alpha) που μας έκανε να
συνειδητοποιήσουμε ότι η τηλεοπτική βαρβαρότητα έφτασε στην πλέον απάνθρωπη
μορφή εκμετάλλευσης. Εκμεταλλεύεται την πιο βασική ανθρώπινη ανάγκη, την
ανάγκη για εργασία. Και είναι μεγάλη στην εποχή μας.

Παρουσιάστρια η κ. Νατάσα Ράγιου, παλαιά γνώριμη των ριάλιτι, από τις
πρώτες που χρειάστηκε να παρέμβει το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης σε
εκπομπή της (στον ANT1). Με ιεραποστολικό μένος τότε, είχε αναλάβει να
ξεκατινιάσει τηλεοπτικώς μια εξαιρετικώς ευαίσθητη οικογενειακή υπόθεση, από
αυτές που χρειάζονται αποκλειστικώς την επιστημονική φροντίδα και την
παρακολούθηση ειδικών. Τότε είχε αυτοκτονήσει ο πατέρας της οικογένειας κατά
τη διάρκεια της εκπομπής.

Κατόπιν η κ. Ράγιου κατέβηκε στον στίβο της πολιτικής με το κυβερνών κόμμα και
ζήτησε την ψήφο του λαού, προσφέροντάς του ποιο όραμα, άραγε; Να γίνεται θέαμα
στα σαλονάκια της τηλεόρασης για να λύσει τα προβλήματά του;

Την είδαμε χθες, να βγάζει ένα λογύδριο στην έναρξη της εκπομπής για να πει
στο φιλοθέαμον κοινό ότι η εκπομπή της «θα βρίσκει δουλειά σε ανέργους»,
«επιτελεί κοινωνικό έργο» και «δεν είναι τηλεπαιχνίδι».

Τι είναι, άραγε, μια εκπομπή που βγάζει στη λοταρία μια θέση δουλειάς
και μετά ζητεί και την ψήφο του κοινού για το ποια από τις δύο άνεργες θα την
πάρει; Τηλεπαιχνίδι είναι. Και ο τζόγος εδώ ταπεινωτικός, γιατί δεν απαιτεί
γνώσεις, εξυπνάδα, έστω τύχη, αλλά «προσόν» είναι η μεγάλη ανάγκη.

Δύο κυρίες οι άνεργες. Καθισμένες σε δύο έδρανα. Πίσω τους ένας-δυο
συγγενείς. Ο πατέρας της μιας, μια φίλη της άλλης. Γνωστοί και άλλοι συγγενείς
τηλεφωνούσαν για να μιλήσουν για τα προσόντα τους. Πόσο φιλότιμες είναι και
πόσο δυστυχισμένες.

Οι δυο τους μάχονταν στην αρένα της εκπομπής για μια θέση ταμία σε αλυσίδα
κινηματογράφων. Παρουσιάστηκε η εταιρεία. Που έχει αίθουσες εδώ κι εκεί, σε
λαϊκές γειτονιές. Και τι χρειάζεται; Ένα κοινωνικό προφίλ. Αυτή είναι η
πεμπτουσία του σύγχρονου μάρκετινγκ, οι εταιρείες με το «ανθρώπινο πρόσωπο». Ο
εκπρόσωπός της είναι εκεί, με το συμβόλαιο για εργασία στο χέρι. Μία θέση τη
φορά. Μόνο δύο άνθρωποι θα την διεκδικούν. Πώς;

Μα, ξεδιπλώνοντας το δράμα τους! H Ευαγγελία 30 χρόνων, με 5 αδελφές, μένουν
όλοι σε ένα τριάρι.

H Μαρία, περίπου στην ίδια ηλικία, χωρισμένη, με τρία παιδιά, δεν έχει να τους
πάρει παπούτσια, στολή για την παρέλαση. «Σε έδερνε και ο άντρας σου, ε;»,
ρωτούσε κοιτώντας τις σημειώσεις η Ράγιου.

Κάνουν για τη θέση; Ταιριάζει στα δεδομένα της ζωής τους, ώστε να
μπορέσουν να την κρατήσουν; A, δεν την νοιάζει αυτό την εκπομπή! «Ευκαιρία»
δίνει και είναι τόσοι πολλοί αυτοί που σπαρταρούν για μία μόνον! H τηλεθέαση
εξασφαλισμένη. «Εμπρός, πες στον φακό πόσο θες τη δουλειά. Την θες πολύ;»,
έλεγε στη συμμαζεμένη Ευαγγελία η Νατάσα Ράγιου. Για να δει το κοινό, να
συγκινηθεί. Να θες νύφη και να την ψάχνεις στα ριάλιτι, δικαίωμά σου και ψώνιο
σου. Να θες να βγεις στο παλκοσένικο με φραμπαλάδες και πάλι δικαίωμά σου, να
το ανεχτούμε να γίνεις θέαμα.

Ανακύκλωση ανθρώπινου υλικού για τηλεθέαση

Ωστόσο το ξέραμε, επιμέναμε, πως δεν είναι αθώος αυτός ο τηλεοπτικός
ευτελισμός του ανθρώπινου είδους. H μετάλλαξη του ανθρώπου σε προϊόν, όπου
πλέον πουλάει τα συστατικά της ψυχής του, τη σάρκα του σαν ωμό κρέας, καταλύει
όσα πέτυχε ο πολιτισμός σε μια πορεία αιώνων. Όσα με αίμα κατέκτησαν οι
εργαζόμενοι για να έχουν αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια. Χωρίς εργασία τα χάνουν.
Και τι γίνονται σε μια σύγχρονη δημοκρατία; «Καταραμένο απόθεμα». Υλικό για
τηλε-κρεατομηχανές. Ανακυκλώνονται.

Όχι, δεν φταίει η τηλεόραση για την ανεργία. Ούτε η εκπομπή φταίει για το
πρόβλημα. Απλώς το εκμεταλλεύεται, με πρόσχημα ότι το επιλύει.

Εδώ έχουμε θέα στην απόλυτη εξαθλίωση του ανθρώπου, στην οποία τον οδηγεί ο
κυνισμός του οικονομικού συστήματος, η ανικανότητα των πολιτικών, η έλλειψη
πολιτικού οράματος. Όλα αυτά μετατρέπονται σε τηλεοπτικό καθεστώς, στο οποίο
και παραδίδεται ο ευάλωτος άνθρωπος, ο άνθρωπος της ανάγκης, για μια ζωή χωρίς
ελπίδα, σαν θάνατο.