Έχει και το κιτς όρια

Γδέρνει τα αυτιά, γδέρνει και το μάτι το θέαμα τού «Fame Story»

Τους βλέπεις, τον έναν πάνω στον άλλον, το σπίτι σκοτεινό, τα χρώματα έντονα,
τόνοι κόκκινοι πολλοί, να ανάβει το βλέμμα, να μην ησυχάζει η ψυχή και οι
κάμερες μέσα στη μούρη τους, αλλά να μην τους νοιάζει – μερικούς φαίνεται πως
τους καίει, αλλά σφυρίζουν κλέφτικα – και μετά, πλούουουτς! πέφτουν και στην
πισινούλα, μια μικρή, πλην εσωτερική. Μεγαλεία! Και μπόλικο γυμνό για να κάνει
ζουμ ο φακός (επί των κοριτσίστικων οπισθίων, φυσικά), αλλά για ριάλιτι
πρόκειται κι ας χτυπιούνται μερικοί πως είναι «ακαδημία μουσικής», λες και
τους πιστεύει κανείς.

Το φετινό «Fame Story» έχει ένα τουλάχιστον σημαντικό μειονέκτημα σε
σχέση με το περσινό: πολύ χειρότερες φωνές. Όλες άγουρες, ελάχιστες που κάπως
καταφέρνουν να σταθούν, αλλά χωρίς λάμψη και, πάντως, στις περισσότερες αλλού
βρίσκονται οι νότες και αλλού οι λαρυγγισμοί. Από πού να ξεκινήσουν οι
«ειδήμονες» καθηγητές; Και τι να πρωτοπούν οι «ειδήμονες» κριτές; Τους έβγαλε
από τη δύσκολη θέση η Τατιάνα, που φρόντισε από την επομένη τής πρεμιέρας τού
εν λόγω ριάλιτι να εξηγήσει από την κουτσομπολίστικη εκπομπή της πως, μπορεί
να μην έχουν τις τέλειες φωνές «τα παιδιά», άλλωστε δεν τους χρειάζεται για
την καριέρα τού σταρ της πίστας, έχουν όμως «κάτι» και δεν το ‘δαμε από την
πρώτη ημέρα λόγω τρακ, αλλά υπομονή, θα φανεί, γιατί «το ‘χουν».

Έτσι μπήκαν τα πράγματα στη θέση τους και πάντως η πισίνα στην «ακαδημία» και
τα κοντινά πλάνα του φακού σε επίμαχα, βρεγμένα σημεία των κοριτσιών, είναι
ένα δείγμα από το τι εννοούν όλοι οι «ειδήμονες» «η φωνή δεν παίζει τον πρώτο
ρόλο». Είναι γνωστό.

Έστω κι έτσι, για τα δεδομένα ενός ριάλιτι που είναι μαζί και σόου
«ταλέντων», το φετινό πάσχει εκτός των άλλων και στα χρώματα του ντεκόρ.
Θυμίζει συνοικιακό φαστφουντάδικο – όχι ότι απέχει ως προς τη φιλοσοφία του
από ταχυφαγάδικο. Τι κόκκινα της φωτιάς, τι πορτοκαλί, τι καφέ, κίτρινα,
παπαγαλιά, αν προστεθεί και η χρωματική πανδαισία των χρυσοκέντητων κελεμπιών
που φοράει η Μάρα Θρασυβουλίδου, μαζί με το κεραμιδί χρώμα τού κραγιόν της,
και ακόμη οι πούλιες που ενέπνευσαν τον «στυλίστ» Μάρκελλο και τις έβαλε
φουστάνι στις εκκολαπτόμενες ντίβες τής σκηνής τού ριάλιτι, παθαίνει ο
τηλεθεατής τουλάχιστον στομαχικό ίλιγγο και αναγούλες.

Όσο για τους κριτές, τι «ειδημοσύνη» είναι αυτή, τι αυστηρότης, τι συμβουλή
επί της ουσίας, σαν της κυρίας Δρούτσα: «Να σε βλέπουμε μέσα στο σπίτι.
Θέλουμε να δούμε πώς είσαι με τους άλλους. Αύριο θα βρεθείς με συναδέλφους και
θα πρέπει να συνεργαστείς». Μα θα συνεργαστεί, δεν θα τους παντρευτεί κιόλας,
για να ξέρει η αγορά αν κάνει θόρυβο όταν μασάει και αν ροχαλίζει όταν κοιμάται…

Άλλος για τα πανηγύρια

Πανηγυρτζήδικο το «Fame Story», δεν περιμένει κανείς άλλη αισθητική από αυτήν
του φραμπαλά. Άλλωστε, είναι συνηθισμένο το κιτς στην τηλεόραση. Μόνο που
είναι τόσο πλέον, λες και παρακολουθούμε γκέι παρέιντ στο Βερολίνο. Μήπως δεν
θα μπορούσε να φορέσει κάτι πιο απλό η κοκκινομάλλα Ζωή, από εκείνο το
παντελόνι που έκανε φούσκα στον αστράγαλο, με το μυτερό μποτάκι από κάτω,
άσπρο σακάκι και κάτι σε κίτρινο-λαμέ από μέσα, που την έκαναν να μοιάζει με
κακοντυμένη τραγουδίστρια σε τέντα επαρχιακής εμποροπανηγύρεως; Ακόμη και του
είδους τα προγράμματα έχουν κανόνες και έχουν και όρια στην κακογουστιά.

Και, δεν φτάνουν αυτά, αλλά οι προς αποχώρηση θα καλούνται μέσα σε μισή ώρα να
μάθουν ένα τραγούδι και να το ερμηνεύσουν α καπέλα. Πρώτο στη σειρά να υποστεί
τη βάσανο τής κακοφωνίας των άγουρων τραγουδιστών βρέθηκε το «Yesterday» των
Μπιτλς. Και αυτό που ακούσαμε έθετε σε κίνδυνο την υγεία των ακουστικών
τυμπάνων μας. H νεαρή κοκκινομάλλα, αγριωπή και αγαρμπούλα, και ένας νεαρός
που τραγούδησε Βοσκόπουλο, και οι δύο από την ομογένεια της Αυστραλίας – μετά
το σουξέ τής Καλομοίρας πλάκωσαν παιδιά της ομογένειας να βρουν την τύχη τους
στις νυχτερινές πίστες -, ήθελαν-δεν ήθελαν εκτέλεσαν το εν λόγω τραγούδι
εκεί, επάνω στη σκηνή τού «Fame Story», και με την πιτσιρικαρία να χτυπιέται
σαν να βρίσκεται στο γήπεδο. Εκείνα είχαν πολύ κουράγιο, εμείς καθόλου
υπομονή.