Aγγελική ανατριχίλα

Στην κόλαση της πορνείας βρίσκονται οι δύο πρωταγωνίστριες της κορεατικής ταινίας «Το κορίτσι με το αγγελικό πρόσωπο», που παρουσιάζει σε αβάν πρεμιέρ το Cine Club των «ΝΕΩΝ». Το παιχνίδι με τον αγοραίο έρωτα απέχει μια δρασκελιά από τη βία και τον θάνατο…

Θρίλερ, τρόμος, επιστημονική φαντασία θέλετε; Ιδού η… μουρλή πραγματικότητα.
Διασχίζει κάθε όριο νοσηρής φαντασίας και σε στέλνει στο Δαφνί. Το όνομά της
«Samaritan girl» («Το κορίτσι με το αγγελικό πρόσωπο»)!

Είναι της Κορέας (της ανθισμένης Κορέας). Είναι του Κιμ Κι Ντουκ, του «Άνοιξη,
καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας και… άνοιξη». Είναι η Αργυρή Άρκτος
σκηνοθεσίας του περασμένου Φεστιβάλ Βερολίνου. Και είναι μέσα στις δέκα
καλύτερες ταινίες της νέας περιόδου. Όποιος το χάσει, δεν θα καταλάβει τίποτα.
Γιατί οι άνθρωποι σκοτώνονται, γιατί τα κορίτσια εκπορνεύονται, γιατί οι
διαβάτες μιλάνε φωναχτά στον δρόμο. Γιατί το αφύσικο είναι φυσικό και το
φυσικό αφύσικο. Γιατί;

Διαβάζοντας και μόνο την εκκίνηση της ιστορίας, είναι σαν να περπατάς
πάνω σε ναρκοπέδιο με πρόσωπο γελαστό. Μια ανήλικη, όμορφη σαν τα κρύα
κρυστάλλινα νερά, ορφανή από μητέρα, χωρίς ιδιαίτερο λόγο, μόνο και μόνο για
να μαζέψει λεφτά για ένα ταξίδι στην Ευρώπη, εκδίδεται παρέα με τη φίλη της,
επίσης όμορφη και επίσης αθώα, και παιδί. Αυτή η δεύτερη, αφηγείται μια παλιά
ινδική ιστορία στην οποία μια πόρνη, η Βασουμήτρα, έκανε τους άνδρες να θέλουν
να γίνουν βουδιστές μετά την ερωτική τους συνεύρεση. Έτσι, οι δύο φίλες,
οπλισμένες με θρησκεία και εντελώς αδιάφορες ερωτικά, επιδίδονται οικειοθελώς
στην ταπείνωση, τον εξευτελισμό, σαν να παίζουν σβώλους και γιο-γιο. H
συνέχεια είναι ακόμα πιο ανατριχιαστική.

Το παιχνίδι με τον αγοραίο έρωτα απέχει τόσο από τον θάνατο, όσο μια δρασκελιά
από το παράθυρο. Οι αστυνομικοί εφορμούν στο δωμάτιο του παράνομου ζευγαριού
και η Τζάε Γιουνγκ, η μικρή που θέλει να την φωνάζουν Βασουμήτρα, κάνει ένα
σάλτο και πηδάει στο κενό. Όλα με την ίδια φυσικότητα. Από την πορνεία μέχρι
τον θάνατο. Ο επίλογος αυτής της εξωφρενικής τραγωδίας είναι σκέτη ανατριχίλα!

Ο Κιμ Κι Ντουκ – ένας από τους ελάχιστους, όχι μόνο της ασιατικής αλλά
και της παγκόσμιας πρωτοπορίας – έγραφε στις 27 Αυγούστου του 2004: «Σε μια
εποχή όπου δεν χρειαζόμαστε έναν σκοπό να καθοδηγεί τη ζωή μας, οι άνθρωποι
εξαφανίζονται, θυμώνουν χωρίς προφανείς λόγους και, κάποια ημέρα, γελούν πάλι
χωρίς να έχει ακολουθήσει συμφιλίωση. Σε μια πραγματικότητα όπου δεν υπάρχει
νόημα και χρόνος για ανασκόπηση, προκειμένου να δεις τι πήγε στραβά. Το να
είσαι ένας από τους πολλούς, σε πηγαινοφέρνει με τον ρυθμό της μάζας και δεν
σου επιτρέπει να κρίνεις ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος. Υποφέροντας
από μια πληγή που δύσκολα γιατρεύεται, θα κλάψεις νοερά όταν ξαφνικά θα έχεις
τον χρόνο στα χέρια σου. Ενώ κλαίω εξ αιτίας σου κι εσύ κλαις εξ αιτίας μου,
μισούμε ο ένας τον άλλον τόσο, όσο αγαπάμε ο ένας τον άλλον. Ίσως να
τρελαθούμε με τον καιρό»!

Πρέπει να το δείτε, γιατί ίσως τότε μόνο να καταλάβετε πως… ίσως τρελαθούμε
με τον καιρό!

INFO

Την Κυριακή στις 12.00 στο ανακαινισμένο «Άστυ» (Κοραή).