H Nικόλ στο ντιβάνι!

Κάποιος να την στηρίξει. H Νικόλ Κίντμαν αποβιβάζεται από τη γόνδολα ξυπόλητη και ξαναφοράει τα παπούτσια της, λίγο πριν «πυροβοληθεί» από τους δημοσιογράφους

Αν έγραφα σε αγγλόφωνη εφημερίδα θα έβαζα τίτλο «Kid not Kidman». Βλέποντας
μάλιστα το «Birth» του Τζόναθαν Γκλέιζερ, ενός διάσημου βιντεοκλιπά των
Massive Attack, των Blur και των Radiohead, θα συμπλήρωνα «Kidman in love with
a ten year old kid»! Κίντμαν ερωτευμένη με δεκάχρονο πιτσιρίκι! E και; Μα το
στόρι – για τον φαλλοκρατικό πληθυσμό – είναι άκρως διασκεδαστικό (να
κοπανιέσαι από τα χαχανητά). Για δε το θηλυκό είναι σκέτος διασυρμός. Ιδού
όπως το είδαμε και όπως τα 2/3 της αίθουσας το σφύριξαν:

Μια κούκλα (η Κίντμαν με κόμμωση Τζιν Σίμπεργκ από την «Κομμένη ανάσα» του
Γκοντάρ), παρά τα δέκα χρόνια που έχουν περάσει από την κηδεία του αγαπημένου
της, εξακολουθεί να είναι κολλημένη στο φάντασμά του. Συμβαίνει θα πείτε.
Ωραία, πάμε παρακάτω. Αποφασίζει μετά χιλίων σπρωξιμάτων να παντρευτεί για
δεύτερη φορά κι εκεί πάνω στα αρραβωνιάσματα, τσουπ εμφανίζεται ο δεκάχρονος
πιτσιρικάς και τα κάνει όλα μαντάρα. Γιατί; Επειδή της λέει: «Είμαι ο άντρας
σου ο Σον κι εσύ είσαι η γυναίκα μου η Άννα»!

Τρελό θα πείτε. Πού να δείτε τη συνέχεια. H κούκλα τον πιστεύει σε τέτοιο
βαθμό που να τον φιλάει στο στόμα, να μπανιαρίζεται μαζί του καινα τον βάζει
στο κρεβάτι της! Τρελό… πορνό θα πείτε. Πορνό όχι, περισσότερο παρανοϊκό
ναι! Αλλά πάλι δεν τελειώσαμε. Διότι στο φινάλεαποκαλύπτεται πως ο μακαρίτης
ήταν τόσο, μα τόσο, ερωτευμένος με την Άννα που ο αθεόφοβος όχι μόνο την
κεράτωνε με την καλύτερή της φίλη, αλλά από πάνω είχε παραδώσει στην ερωμένη
του όλες τις επιστολές της, δηλαδή ολόκληρη την ψυχή της! Δεν ξέρω αν
αντιληφθήκατε το μέγεθος του εξευτελισμού. H Κίντμαν και τεθλιμμένη χήρα επί
μία δεκαετία. Και ερωτευμένη με ένα παιδί που εμφανίζεται ως σύζυγος. Και
εξαπατημένη. Τουτέστιν και κερατωμένη και δαρμένη και τρελαμένη. Και ύστερα
σου λέει πως ταλαιπωρήθηκε με τον ρόλο της στο «Dogville» του Λαρς φον Τρίερ.
A, ξέχασα να πω ότι ο σκηνοθέτης… ξέχασε να μας εξηγήσει τι είναι αυτό το
παιδί. Πάντως ούτε φάντασμα «6ης αίσθησης», μα ούτε μετενσάρκωση είναι. Κάτι
σαν joke για το Δαφνί! H συνέχεια που διαδραματίστηκε στη συνέντευξη της
Kid(man) είναι ακόμα πιο… Φροϋδική!

Νικόλ Κίντμαν ενδεδυμένη με ροζ… κρίνα ενώπιον της χειρότερης ράτσας από
συστάσεως της ανθρωπότητας. Όπως συνέβη:

Μις Κίντμαν τι ήταν αυτό που σας ερέθισε να πάρετε αυτόν τον ρόλο;

(χα χα χα, με μικρά επιφωνήματα χαμογελαστά) «Αν και δεν μου αρέσουν οι
μεταφυσικές ιστορίες, εντούτοις διαβάζοντας το σενάριο ανακάλυψα πολλά
ελκυστικά στοιχεία».

Όπως;

(χα χα χα) «Something in me» («Κάτι από εμένα! Τομ, ακούς»;) «Κατάλαβα τον
πόνο αυτής της γυναίκας. Μέσα μου έγινε ένα κλικ και αμέσως δέχτηκα τον ρόλο»
(Τομ, αρχίζω να σε καταλαβαίνω).

Και το βρήκες ρεαλιστικό, μια γυναίκα να πιστέψει, να φιλάει και να κάνει
μπάνιο γυμνή μ’ ένα παιδί;

(χα χα χα) «Κατ’ αρχήν δεν αποκαλύπτω ποτέ μου τη διαδικασία της ερμηνείας
μου. Κι αυτό γιατί είναι σαν να κάνω στριπτίζ της ψυχής μου.

Έπειτα, ναι, το αγόρι είναι πειστικό. Στη θέση της θα μπορούσα κι εγώ να το
εκλάβω ως μετεμψύχωση του αγαπημένου μου. Το θέμα δεν είναι αν φιλάω ένα μικρό
παιδί, αλλά τα βαθύτερα αισθήματα αυτής της γυναίκας. Αυτό είναι το σοκ!».

Δύσκολοι καιροί για μια σταρ του δικού σου επιπέδου…

(χα χα χα) «Δεν αισθάνομαι big star. Περισσότερο ηθοποιό με βλέπω. Απλώς έχω
το προνόμιο, που άλλοι δεν έχουν, να δέχομαι πολλές προτάσεις και να διαλέγω
τα σενάρια που μου αρέσουν. Είμαι τυχερή, δεν λέω. Αν αυτή η ταινία γινόταν
ύστερα από πέντε χρόνια ίσως να μη μ’ ενδιέφερε. Με βρήκε την κατάλληλη
στιγμή. Το τάιμινγκ της συνάντησής μας ήταν τέλειο».

Δηλαδή, είναι από τις ταινίες που σου αρέσουν.

«Δεν την έχω δει ολοκληρωμένη, αλλά ναι, είναι απ’ αυτές. Όλες και όλοι μας
έχουμε παίξει σε καλές και κακές ταινίες. Το καλό και το κακό δεν είναι της
δικής μας αρμοδιότητας, αλλά του σκηνοθέτη, του διευθυντή φωτογραφίας, του
ντεκορατέρ, του μουσικού, του συνεργείου. Μερικές φορές δίνεις την ψυχή σου σ’
αυτούς που δεν πρέπει». (χα χα χα)

Παραδομένη στον σκηνοθέτη

Είναι αλήθεια πως έχεις πει ότι δεν σ’ αρέσει να βλέπεις τον εαυτό σου στις
ταινίες που έχεις κάνει;

«Μοναδική έγνοια είναι να εστιάζω στον ρόλο και τη σχέση του με τον χαρακτήρα
και τον ψυχισμό μου. Ποτέ δεν βλέπω τα καθημερινά μου γυρίσματα. Πείτε το όπως
θέλετε. Ανασφάλεια, φόβο, ντροπή. Για να παίξω σε μια ταινία πρέπει να
εμπιστευθώ απόλυτα τον σκηνοθέτη μου. Να παραδοθώ στα… χέρια του. Ας με
κάνει ό,τι θέλει». (χα χα χα)

Έτσι έγινε με τον Γκλέιζερ; Παραδόθηκες στα χέρια του;

«Εντελώς. Κάθε φορά που τελειώναμε μια σκηνή και που εκείνος ήταν
ευχαριστημένος, μου φώναζε με σημασία από μακριά “We got it baby!” (Το
γραπώσαμε.. μωρό). (χα χα χα)

Και κάτι τελευταίο. Έτσι, για να καταλάβω. Είναι ποτέ δυνατόν μια τόσο νέα
και ωραία γυναίκα να μην έχει πάρει μυρωδιά όλα αυτά τα χρόνια πως την
κεράτωνε ο λεγάμενος; Υπάρχει τέτοια περίπτωση, έστω μία στο εκατομμύριο;

«Φυσικά! Μπορεί να είναι ερωτευμένη και να μην καταλαβαίνει. Πείτε μου εσείς,
πόσα ξέρουμε για τους άνδρες μας;».

Εδώ είναι που λένε «άκρα του τάφου σιωπή». Διότι, μεταξύ μας, δύο τινά έχουν
συμβεί. Ή ο Τομ την τρέλανε ή το κορίτσι ήταν αλλού και γι’ αυτό την…
έστειλε. Κύριε Γιάλομ, το… ντιβάνι σας!

H λίστα του Λιονταριού

Μέχρι στιγμής και 24 ώρες πριν από το φινάλε του διαγωνιστικού
προγράμματος, οι θερμοκρασίες κυμαίνονται ως εξής:

Καλύτερη ταινία: «Βέρα Ντρέικ» (Αγγλία)

Σκηνοθεσία: Μάικ Λι (Βέρα Ντρέικ)

Σενάριο: Το ίδιο

A’ γυναικείου ρόλου: Ιμέλντα Στάντον (Βέρα)

A’ ανδρικού ρόλου: Χαβιέρ Μπαρντέμ («Mar adentro», Ισπανία)

Συγκίνησης: «Mar adentro» του Αλεχάντρο Αμεναμπάρ (Ισπανία)

Δράματος δωματίου: «5 επί 2» Φρανσουά Οζόν (Γαλλία)

Κινηματογράφησης: «H γη της επαγγελίας», Άμος Γκιτάι (Ισραήλ)

Νέας σκηνοθεσίας: Αρνό Ντεπλεσέν («Βασιλιάδες, βασίλισσες», Γαλλία)

Κινουμένων σχεδίων: «Howl’s moving castle» (Χαγιάο Μιγιαζάκι, Ιαπωνία)

Φορμαλισμού: «Palindromes» Τοντ Σόλονζ (ΗΠΑ) και «3 Iron», Κιμ Κι Ντουκ
(N. Κορέα)

Χειρότερης ταινίας: «Όπου και να είσαι» Μικέλε Πλάσιντο (Ιταλία) και
«Vanity fair», Μίρα Ναΐρ (ΗΠΑ)

Μπλάφας: «Birth», Τζόναθαν Γκλέιζερ (ΗΠΑ)

Απογοήτευσης: «Αδέσποτα παιδιά», Μαρζιγιέ Μεσκινί (Ιράν)

ΥΓ: Με άλλα λόγια, αν το «Βέρα Ντρέικ» δεν πάρει βραβείο και αν η
Ιμέλντα Στάντον δεν φύγει με την καλύτερη ερμηνεία, τότε τους αξίζει να πάθουν
αυτό που συνέβη στην κούρσα των 200 μ. όταν 60.000 νοματαίοι σφύριζαν τους
σούπερ Αμερικανούς, φωνάζοντας «Κεντέρης, Κεντέρης»!