Πλατείες – πασαρέλες

Στις 25 του μηνός έκανα μια σύντομη επίσκεψη στην Αθήνα από τη Σύρο που περνάω
τα καλοκαίρια μου. Ήρθα να δω την «άλλη πόλη» που έλεγαν οι φίλοι που με
επεσκέφθησαν στη Σύρο. Από τον Πειραιά με τον ηλεκτρικό στο Θησείο. Ο
πεζόδρομος της Αποστόλου Παύλου όπως τον ήξερα, χωρίς όμως μηχανάκια, που
περνούσαν ανεξέλεγκτα πριν από τους Ολυμπιακούς. Πολλοί δημοτικοί αστυνομικοί
φρουρούσαν τον χώρο. Είμαι βέβαιος ότι όλοι θα εξαφανιστούν μετά το τέλος των
Αγώνων και θα μας αφήσουν πάλι στο έλεος των παρανόμως διερχομένων και
σταθμευόντων. Ευχάριστη έκπληξη η έκθεση τέχνης κατά μήκος της Αποστόλου
Παύλου και Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Μακάρι τέτοιες εκθέσεις να υπήρχαν πάντα
στην Αθήνα. Νωρίς το βράδυ βγήκα να συναντήσω φίλους στο Κολωνάκι. Θα
περπατούσα μέχρις εκεί, όπως κάνω σχεδόν κάθε μέρα. Μια θάλασσα από καρέκλες
είχε προστεθεί στον ωκεανό των νομίμως – παρανόμως εγκατεστημένων
τραπεζοκαθισμάτων. Δεν βαριέσαι, ο κόσμος γιορτάζει και χαίρεται. Αυτό
φαινόταν στα πρόσωπα όλων.

Προχώρησα προς τους Αγίους Ασωμάτους. Ένα πραγματικό θαύμα η
πεζοδρόμηση της Ερμού μπροστά στον Κεραμεικό. Το σκοτεινό και εγκαταλελειμμένο
πίσω μέρος της Αθήνας φαίνεται τώρα ωραίο και σημαντικό, όπως του αξίζει. Το
Θησείο φωτισμένο και μεγαλοπρεπές, μέσα όμως σε μια αγορά σκοτεινή αποκομμένο
από τον χώρο. Θα έπρεπε και η αγορά να φωτιστεί διακριτικά. Μια ευκαιρία που
χάθηκε: η αποκατάσταση των όψεων της Ερμού στο Μοναστηράκι. Ο δρόμος αυτός
είναι μουσείο αρχιτεκτονικής της νεώτερης κληρονομιάς μας. Νεοκλασικά, Αρτ
Νουβό, Αρτ Ντεκό, Μπάουχαουζ, Σύγχρονα. Ήλπιζα ότι η EAXA με τον δήμο θα
έκαναν κάτι γι’ αυτό. Προτίμησαν φαίνεται πιο εμφανή σημεία της Αθήνας. Πολλά
κτίρια σκεπασμένα για να μη φαίνεται η εγκατάλειψη. Σαν το φάντασμα της Όπερας
που έκρυβε το κατεστραμμένο πρόσωπό του. Πίσω από μια κέρινη μάσκα. Τι να
κάνεις όμως την τελευταία στιγμή; Είναι η μόνη λύση. H υπόλοιπη Αθήνα λαμπερή,
φτιασιδωμένη, σχεδόν πειστική ότι είναι ωραία. Το Σύνταγμα φωτεινό,
μεγαλοπρεπές, όπως είχε μείνει στη φαντασία μας από τότε που ήμασταν παιδιά.
Έφτασα στην Πλατεία Κολωνακίου. Είχα ακούσει πολλά, όλα σχεδόν αρνητικά. Την
είδα για πρώτη φορά αλλαγμένη, φλύαρη, μην έχοντας τίποτα από το παλιό της
χρώμα. Τα λίγα καλά στοιχεία εξαφανισμένα από την πολυπλοκότητα της σύνθεσης.
Αφού η περασμένη γενιά κατέστρεψε τα νεοκλασικά, η νέα ήρθε να αλλάξει το
πρόσωπο των πλατειών. Είναι οι μόνες που έχουν απομείνει για τον καταστροφικό
μοντερνισμό ορισμένων.

Οι πλατείες στην Αθήνα λειτουργούσαν σαν μικρά άλση σε περιοχές που
συνήθως δεν έχουν ούτε ένα δέντρο. Εκεί σύχναζε η γειτονιά για λίγη δροσιά.
Τώρα οι πιο πολλές έχουν γίνει σαν πασαρέλες για τους εθνικούς σχεδιαστές μας
ρούχων. Το απόλυτο δείγμα το καταστροφικό ανοσιούργημα της Ομόνοιας. H απόλυτη
επικράτηση του τσιμέντου και του μη χωνεμένου από τους Έλληνες μοντερνισμού
των ξένων πόλεων.

Βρήκα τους φίλους μου, φάγαμε και τα είπαμε άλλη μια φορά (ευτυχώς συμφωνούμε
στα περισσότερα). Πήρα ένα ταξί και γύρισα από τον μόνο δρόμο που μπορώ πια να
πάω σπίτι μου. Ευτυχώς, από την πλευρά της Ακρόπολης και τον ήσυχο
περιφερειακό του Φιλοπάππου. Στο τέρμα του δρόμου ξαναείδα την Ακρόπολη
φωτισμένη και τον Λυκαβηττό να εξακοντίζει βέλη από μπλε λέιζερ.

Ο Αχιλλέας Δρούγκας είναι ζωγράφος